กระจกเงาแห่งความกลัว

"คิน... นายมองเห็นอะไรในกระจกนั่น?" รินเค้นเสียงถาม มือที่สั่นเทาของเธอพยายามจะเอื้อมไปแตะพื้นผิวเย็นเฉียบของบานกระจกโบราณในห้องเก็บของที่ถูกลืมเลือน คินยืนอยู่เบื้องหลังเงาของเขาดูยาวเหยียดทอดทับลงบนพื้นไม้ที่ผุพัง เขาไม่ได้ตอบทันที แต่ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังเงาสะท้อนของรินที่กำลังยืนสั่นสะท้านอยู่ในกระจกบานใหญ่ "สิ่งที่เธอเห็น ไม่ใช่สิ่งที่ฉันเห็นนะริน... แต่สิ่งที่เธอ *จดจำ* ต่างหาก ที่กำลังจะฆ่าพวกเราทุกคนในกลุ่มไลน์นี้" หน้าจอโทรศัพท์ในมือรินสว่างวาบขึ้น แสงสีฟ้าเย็นเยียบอาบใบหน้าซีดเผือดของเธอ **[แอดมิน]:** *ความทรงจำคือการโกหกที่สวยงามที่สุด ริน... ลองมองดูดีๆ สิว่าวันนั้น ใครกันแน่ที่เป็นคนปล่อยมือ* "ไม่จริง..." รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหน้าจอ "วันนั้นฉันพยายามดึงเขาไว้ ฉันไม่ได้ปล่อยมือ... ฉันพยายามสุดชีวิตแล้ว!" คินก้าวเข้ามาใกล้ รัศมีรอบตัวเขาเย็นเยียบจนรินรู้สึกได้ถึงไอสังหาร "เธอไม่ได้พยายามดึงเขาหรอกริน... เธอแค่รอให้เขาร่วงลงไป เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องถูกดึงลงไปเป็นเพื่อน" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก รินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง ภาพในความทรงจำที่เคยชัดเจนราวกับภาพถ่ายสีสดใส กลับเริ่มบิดเบี้ยวและละลายหายไปเหมือนภาพวาดที่โดนน้ำราด เธอมองเข้าไปในกระจกอีกครั้ง คราวนี้เงาสะท้อนของเธอไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเธอ แต่มันกำลังยกมือขึ้นชี้มาที่หน้าอกของเธอเอง พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก "ฉันจำได้ว่าฉันร้องไห้..." รินพยายามเถียง แต่เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันจำได้ว่าฉันตะโกนเรียกให้คนช่วย!" "เสียงที่เธอได้ยินน่ะ เป็นเสียงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อกลบความผิดบาปในหัวตัวเองต่างหาก" คินหยิบมือถือของเขาขึ้นมาเปิดแชทกลุ่ม เสียงแจ้งเตือนดัง *ติ๊ง* อย่างต่อเนื่องจนน่ารำคาญ **[แอดมิน]:** *คลิปเสียงยืนยันเหตุการณ์: 22:15 น. วันที่ 14 สิงหาคม* รินกดเปิดไฟล์เสียงด้วยนิ้วที่สั่นเทา เสียงที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่เงียบเชียบและเย็นชา... เสียงของตัวเธอเองที่กำลังพึมพำว่า 'ในที่สุดก็นิ่งเสียที' ทุกอย่างหยุดหมุน รินรู้สึกเหมือนพื้นโลกใต้ฝ่าเท้ากำลังแยกตัวออก ความจริงที่เธอฝังกลบไว้ด้วยความลืมเลือนตลอดหลายปีที่ผ่านมาถูกขุดขึ้นมาตบหน้าอย่างจัง เธอไม่ใช่เหยื่อ... เธอคือสาเหตุ "เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม คิน?" รินถามพลางหันไปมองคู่คิดที่ยืนทำหน้านิ่งเงียบ "ที่นายเข้ามาสนิทกับฉัน ที่นายคอยช่วยฉันสืบเรื่องกลุ่มไลน์นี้... จริงๆ แล้วนายเป็นใครกันแน่?" คินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือ ซึ่งเป็นรอยเดียวกับที่ปรากฏในคลิปเหตุการณ์ที่รินพยายามจะนึกให้เห็นชัดๆ รอยแผลที่เกิดจากการพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขอบหน้าผาในคืนนั้น "ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอให้รอดจากเกมนี้หรอกริน..." คินพูดพลางก้าวเข้ามาประชิดตัว ลมหายใจของเขาเย็นเหมือนน้ำแข็ง "ฉันมาที่นี่เพื่อยืนยันว่า เกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อฆ่าคนในกลุ่มไลน์หรอก... แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'ทวงความยุติธรรม' ให้กับคนตายที่ถูกลืม" ทันใดนั้น กระจกบานยักษ์เบื้องหน้าก็เริ่มร้าวราน เสียงแกรกกรากดังบาดหูเหมือนกระดูกที่กำลังหักสะบั้น เงาสะท้อนของรินในกระจกขยับออกมาจากกรอบไม้ช้าๆ ราวกับคนเมา เธอไม่ได้มีใบหน้าที่งดงามอีกต่อไป แต่เป็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยโคลนและรอยแผลฉกรรจ์แบบเดียวกับผู้ตายในวันนั้น กระจกแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ รินกรีดร้องเมื่อเศษกระจกคมกริบบาดเข้าที่แก้ม แต่มันไม่ใช่เลือดสีแดงสดที่ไหลออกมา มันกลับเป็นตัวอักษรสีดำที่เขียนว่า 'ฆาตกร' เลือดที่กลายเป็นคำพิพากษาไหลอาบลงมาตามลำคอของเธอ คินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขามองดูรินที่ทรุดลงกับพื้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะมีเสียงแจ้งเตือนจากมือถือของทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมกัน ทุกคนได้รับรูปภาพใหม่... ภาพของรินในตอนที่กำลังยืนหัวเราะอยู่เหนือหน้าผา ในภาพนั้น เธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอไม่ได้อยู่คนเดียวจริงๆ... เงาของใครบางคนโผล่พ้นมุมมืดออกมา คนที่รินคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน คนที่กำลังถือโทรศัพท์เครื่องเดิมที่ใช้ส่งข้อความจากแอดมิน... และเขาก็คือคนเดียวกับที่ยืนข้างหลังรินในเงาสะท้อนของกระจกที่แตกกระจาย "ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกนะริน... เพราะฉันกลับมาทวงทุกอย่างคืนแล้ว" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังหูของเธอ พร้อมกับสัมผัสที่เย็นเยียบเหมือนศพที่แตะลงบนบ่า แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกันนะคะ