การไล่ล่าในความมืด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำกระแทกพื้นคอนกรีต ดังก้องสะท้อนอยู่ในความมืดทึบของลานจอดรถชั้นใต้ดิน รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ รสชาติฝาดเฝื่อนในปากผสมผสานกับความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิวหนัง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมเต็มกรอบหน้าและแผ่นหลังบางจนเสื้อเนื้อผ้าแนบติดผิว *ตึก... ตึก... ตึก...* มันไม่ได้รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย... ฆาตกรภายใต้หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดที่แต้มรอยยิ้มสีแดงฉานราวกับรอยกรีดด้วยคมมีด กำลังเดินตามหลังเธอมาอย่างใจเย็น ราวกับผู้ล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหงื่อผู้ตื่นตระหนกให้มุมอับ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนเปียกชื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาที่บีบหัวใจของรินให้แทบหยุดเต้น ดวงตากลมโตภายใต้ความมืดสลัวกวาดมองไปรอบตัวอย่างลนลาน แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ ส่องสว่างเป็นพักๆ เผยให้เห็นเงาดำทะมึนของเสาปูนซีเมนต์และซากรถยนต์เก่าที่จอดทิ้งไว้ รินพยายามควบคุมลมหายใจที่หอบสะท้านไม่ให้หลุดเสียงดังออกไป มือที่สั่นเทาคว,นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมา หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทมรณะที่ยังคงเด้งขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อน **[แอดมิน (นิรนาม)]:** *เกมไล่ล่ากำลังสนุกเลยนี่คะ... ริน วิ่งให้เร็วกว่านี้หน่อยสิคะ ระวังจะสะดุดล้มนะ* รินสูดหายใจเข้าลึกอย่างสั่นเทา นิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความโกรธปนความหวาดกลัวสุดขีด **[ริน]:** *แกเป็นใครกันแน่! ต้องการอะไรจากฉัน คินอยู่ไหน!* **[แอดมิน (นิรนาม)]:** *คินเหรอคะ? หึ... เขาอาจจะไม่ใช่คนที่คุณคิดหรอกนะคะ ระวังข้างหลังให้ดีล่ะ* สิ้นสุดข้อความนั้น รินก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อแสงไฟนีออนเหนือศีรษะดับวูบลงสนิท ความมืดมิดกลืนกินทัศนียภาพเบื้องหน้าจนเหลือเพียงความดำมืดและกลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมัน รินใช้มือขวาคลำกำแพงปูนเย็นเยียบเพื่อพยุงร่างกายที่แทบจะหมดแรง สายตาพยายามปรับให้คุ้นชินกับความมืด ขณะที่หูคอยเงี่ยฟังเสียงรอบตัว เสียงฝีเท้าหยุดลงแล้ว... ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ เป็นความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงฝีเท้าเสียอีก รินกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอย่อตัวลงหลบหลังรถกระบะสีดำคันหนึ่ง พยายามซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุด มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น "ซ่อนตัวเก่งดีนี่... ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่ถูกบิดเบือนด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ดังลอดออกมาจากความมืด มันแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เสียงนั้นอยู่ใกล้มาก... ใกล้จนรินรู้สึกได้ถึงกระแสลมเย็นที่พัดผ่านต้นคอ รินตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เด็ดขาด ถ้าถูกต้อนจนมุม เธอก็ไม่ต่างอะไรกับเหยื่อในกรงขัง ฉับพลัน รินตัดสินใจพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน วิ่งสปรินต์สุดแรงเกิดไปยังทางหนีไฟที่อยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร เสียงฝีเท้าด้านหลังพุ่งตามมาทันทีด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ฆาตกรคำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อเริ่มดิ้นรนหนีสุดชีวิต *แกร๊ก!* รินกระชากประตูเหล็กหนาหนักของบันไดหนีไฟเปิดออก แรงเหวี่ยงทำให้เธอเกือบเสียหลักล้ม แต่เธอก็ฝืนพยุงตัววิ่งขึ้นบันไดวนหนีขึ้นไปด้านบนอย่างไม่คิดชีวิต ขาเรียวเล็กก้าวสลับกันถี่รัว กล้ามเนื้อต้นขาปวดร้าวระบมจากความเหนื่อยล้าและแรงกดดัน เธอกำลังวิ่งหนีความตาย... และเธอยังไม่อยากตายที่นี่ ขณะที่รินกำลังวิ่งขึ้นมาถึงชั้นที่สาม เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาเบื้องล่างกลับเงียบหายไป รินหยุดชะัก แผ่นหลังแนบชิดกับผนังปูนเย็นเฉียบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้น มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา ความเงียบในบันไดหนีไฟวังเวงยิ่งกว่าข้างล่าง มีเพียงเสียงหยดน้ำที่รั่วไหลจากเพดานดัง *ติ๋ง... ติ๋ง...* เป็นระยะ รินก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง แบตเตอรี่เหลือเพียง 8 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น! และสัญญาณอินเทอร์เน็ตก็เริ่มขาดหาย ทำไม... ทำไมถึงไม่มีใครช่วยเธอเลย คินหายไปไหน ทำไมเขาถึงไม่มาตามนัด หรือที่แอดมินพูดจะเป็นความจริง... คินรู้เห็นเรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรือ? ความคิดฟุ้งซ่านถูกตัดขาดด้วยเสียงบางอย่าง... เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังอยู่ *ด้านบน* รินเงยหน้าขึ้นมองบันไดวนที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ความมืดทึบด้านบน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ถ้าข้างล่างมีฆาตกรไล่ตามมา... แล้วใครกันที่อยู่ข้างบนนั้น? รินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า เมื่อหันกลับมามองทางด้านล่าง แสงไฟฉายสลัวๆ ก็สาดส่องขึ้นมาจากโค้งบันไดชั้นล่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทและหน้ากาศตุ๊กตากำลังก้าวเดินขึ้นมาอย่างช้าๆ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นราวกับแมวหยอกหนู เธอถูกต้อนให้อยู่ตรงกลางระหว่างผู้ล่าทั้งสองฝั่งแล้ว... รินหอบหายใจถี่กระชั้น หยดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังเอ่อคลอเบ้าและร่วงหล่นลงกระทบพื้นคอนกรีต เธอหันซ้ายแลขวาอย่างจนมุม ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับประตูห้องควบคุมระบบไฟฟ้าบนชั้นนี้ที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย มีแสงไฟสีส้มกะพริบเล็ดลอดออกมา ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว... รินพุ่งตัวเข้าไปผลักประตูห้องควบคุมนั้นให้เปิดออก แล้วรีบแทรกตัวเข้าไปด้านใน ก่อนจะดึงประตูปิดล็อกกลอนจากด้านในอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทกประตูดังสนั่นจากฝั่งตรงข้ามเมื่อฆาตกรพยายามพังเข้ามา รินใช้แผ่นหลังดันประตูไว้สุดแรง เกิดแรงกระแทกจากด้านนอกซ้ำๆ จนบานประตูสั่นสะเทือน รินหอบหายใจรดรินในห้องควบคุมที่แคบและอับทึบ เธอหันกลับมามองรอบตัวเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่า ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดในลำคอ บนผนังห้องควบคุมเต็มไปด้วยหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอ ทุกจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดทั่วทั้งตึกคอนกรีตแห่งนี้ และหนึ่งในนั้น... คือภาพปัจจุบันภายในห้องควบคุมที่เธอยืนอยู่ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เก้าอี้หมุนสีดำตัวใหญ่ที่หันหลังให้ประตู มีร่างของใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่บนนั้น ร่างนั้นหมุนเก้าอี้กลับมาช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของคนที่เธอรู้จักดีที่สุด "ยินดีต้อนรับสู่ห้องควบคุมหลักนะ... ริน เล่นซ่อนหาพอใจหรือยังล่ะ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรหัสลับในบทนี้ไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ