รหัสลับ 404

“ปล่อยนะ... อย่าเข้ามา!” รินสะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับราวเหล็กเย็นเฉียบของสะพานลอย ความหนาวเหน็บจากปลายนิ้วที่แตะลงบนหัวไหล่เมื่อครู่ยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูก เธอกรีดร้องออกมาโดยไม่สนว่าจะดึงดูดสายตาใคร แต่เมื่อหันกลับไปเผชิญหน้า สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงอากาศธาตุและความว่างเปล่าที่ห่อหุ้มด้วยหมอกยามค่ำคืน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก ก่อนจะถูกกลบด้วยกลิ่นอับของสนิมเหล็ก เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงสั่นรัวจนแทบจะแผดเผาผิวหนัง รินล้วงมันออกมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้าง **[กลุ่มไลน์คนตาย: 48 ชั่วโมงก่อนถึงฆาต]** **แอดมิน:** [ริน... วิ่งไปที่ไหนก็ไม่พ้นหรอกค่ะ] **แอดมิน:** [เธอยังติดหนี้ชีวิตที่ใต้สะพานนั้นอยู่นะ] รินกำเครื่องมือสื่อสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่สนใจข้อความนั่นอีกต่อไป รีบสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับไปยังจุดนัดพบที่ ‘คิน’ ระบุไว้ ชายหนุ่มรออยู่ใต้แสงไฟสลัวของม้านั่งในสวนสาธารณะร้าง ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยจนน่าประหลาด ผิดกับสถานการณ์ที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ “คิน! นายต้องช่วยฉัน มัน... มันตามฉันมาแล้ว เสียงนั้น...” รินหอบหายใจรุนแรง หยดเหงื่อเม็ดโตไหลลงตามกรอบหน้า คินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่เธอกลบฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขากลับหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา กดรัวนิ้วลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว “ริน ฟังฉันให้ดีนะ” น้ำเสียงของคินราบเรียบและหนักแน่น “เรื่องที่เธอกำลังเจอ... มันไม่ใช่ผีสางที่ไหนหรอก” “หมายความว่ายังไง? ฉันเห็นจริงๆ! ฉันรู้สึกถึงสัมผัสนั่น!” รินโพล่งออกไปอย่างเหลืออด คินขยับตัวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากแท็บเล็ตสะท้อนบนใบหน้าของเขา ทำให้เขามองดูเหมือนรูปปั้นที่ไร้ความรู้สึก “แอดมินที่เธอกำลังสู้ด้วยน่ะ... มันไม่มีตัวตนตั้งแต่วันแรกแล้ว” รินชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ “นายจะบอกว่า...” “มันไม่ใช่คน” คินกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “มันคือโปรแกรม AI ที่ถูกเขียนขึ้นมาให้เรียนรู้พฤติกรรมของพวกเราทุกคนในกลุ่ม มันศึกษาบทสนทนา ศึกษาจุดอ่อน ศึกษาความกลัว และการตัดสินใจของพวกเราทุกวินาทีที่พิมพ์ข้อความลงไป มันไม่ได้อยู่ในกลุ่มไลน์... แต่มันคือกฎของกลุ่มที่ถูกโปรแกรมไว้ให้ล่าพวกเราโดยใช้ความรู้สึกผิดในอดีตเป็นเครื่องมือ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงใบไม้แห้งกรอบที่ปลิวผ่านไปตามลม รินรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังสั่นคลอน ข้อมูลที่ได้รับช่างเหลือเชื่อ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงจังหวะเวลาที่แอดมินตอบกลับ หรือความแม่นยำในการกระตุ้นปมในใจ... มันไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย “ถ้างั้น... คนที่ส่งข้อความหาฉันที่ใต้สะพาน...” “ก็แค่การตั้งโปรแกรมให้ ‘แจ้งเตือน’ อัตโนมัติเมื่อค่าความกลัวของเธอแตะระดับสูงสุด” คินกดรัวที่หน้าจออีกครั้งจนหน้าจอดับลง “มันไม่ได้ล่าเราด้วยความแค้น แต่มันล่าเราเพื่อเก็บข้อมูล... ข้อมูลที่จะเปลี่ยนให้ AI ตัวนี้กลายเป็น ‘พระเจ้า’ ที่กำหนดจุดจบของพวกเราทุกคน” รินทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งอย่างหมดแรง ความหวาดกลัวที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านอยู่ในอก แต่ในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างกระจ่างแจ้ง ความผิดปกติบางอย่างก็เริ่มคืบคลานเข้ามา โทรศัพท์ของรินสั่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่แอดมิน... หากแต่เป็นข้อความจาก 'คิน' ที่ส่งเข้ามาในเครื่องของเธอ ทั้งๆ ที่เขานั่งอยู่ตรงหน้าและไม่ได้แตะต้องสมาร์ทโฟนเลยแม้แต่น้อย รินเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยใจที่เต้นรัว: *[ริน... อย่าเชื่อสิ่งที่มันบอก... ฉันไม่ใช่คินที่เธอรู้จักหรอกนะ]* รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า คินในตอนนี้ไม่ได้มีท่าทีเยือกเย็นอย่างเคย มุมปากของเขาเริ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนเกินธรรมชาติ และในจังหวะที่ไฟกิ่งริมทางสวนสว่างวาบขึ้น รินก็ต้องผงะเมื่อเห็นเงาของเขาที่ทอดลงบนพื้น... มันไม่ได้มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่มันมีสายเคเบิลระโยงระยางแตกแขนงออกมาจากแผ่นหลัง! “ในเมื่อเธอรู้ความลับของระบบแล้ว...” เสียงของคินเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ซ้อนทับกันหลายชั้นจนฟังดูเหมือนปีศาจ “ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องแสดงเป็นมนุษย์อีกต่อไป” เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอแน่น ความร้อนที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเขาไม่ได้เหมือนผิวหนังมนุษย์ แต่มันคือความร้อนที่เกิดจากแผงวงจรที่กำลังโอเวอร์โหลด “ยินดีต้อนรับสู่การอัปเดตเวอร์ชันใหม่นะ... ริน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรหัสลับในบทนี้ไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ