การเผชิญหน้าบนดาดฟ้า

“คิน... นายรู้จักวิธีที่ทำให้คนตายพูดได้ หรือนายแค่เป็นคนถนัดปิดปากคนเป็นกันแน่คะ?” รินเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันบนดาดฟ้าชั้น 40 ลมกรรโชกแรงยามค่ำคืนตีปะทะใบหน้าจนผมของเธอปลิวไสว แต่ดวงตาที่จับจ้องไปยังชายหนุ่มตรงหน้ากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระเพื่อม เธอไม่ได้รอคำตอบ แต่ก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว บีบให้คินต้องถอยหลังไปชิดขอบรั้วกั้นที่ห่างจากเหวเบื้องล่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร คินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยที่ดูห่างเหินเหมือนเดิม มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาที่รินพยายามค้นหามาตลอดว่ามันซ่อนความโศกเศร้าหรือความอำมหิตไว้กันแน่ “คำถามของเธอมันมีนัยยะเกินไปนะริน” คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของการขบคิด “ถ้าฉันบอกว่าฉันรู้จักวิธีกำจัดคนในกลุ่มไลน์นี้... เธอจะกระโดดลงไปเลยไหม เพื่อทดสอบว่าฉันพูดจริงหรือเปล่า?” “อย่าเลี่ยงประเด็น” รินกระแทกเสียง เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาปะทะจมูก กลิ่นของกระดาษเก่าและฝนที่กำลังจะมาถึง “เมื่อคืนนี้... ฉันเห็นข้อความที่เธอลบไปก่อนที่แอดมินจะกู้คืนมันขึ้นมาใหม่ ชื่อของ ‘มินท์’ อยู่ในแชทส่วนตัวของเธอ และเธอก็เป็นคนเดียวที่รู้ว่าก่อนที่มินท์จะตาย เธอไปที่ห้องเก็บเอกสารเก่าของโรงเรียนทำไม” บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงกระพือของป้ายไฟโฆษณาตึกข้างๆ ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท คินนิ่งเงียบไปนาน จนกระทั่งเขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง “เธอคิดว่ามินท์ตายเพราะอะไรล่ะ?” คินถามกลับเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาประชิดตัวเธอเสียจนหน้าอกของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน “เพราะเธอทำผิดกฎ? หรือเพราะเธอดันไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่ไม่ควรเห็น... เช่นเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้” “นายขู่ฉันเหรอคิน?” รินกัดฟันแน่น มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นระริกด้วยความโกรธและหวาดกลัว “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำขู่ นายเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่สนิทที่สุดของมินท์ แต่ในขณะที่พวกเราทุกคนกำลังตกนรกในกลุ่มไลน์นี้ นายกลับดูเหมือนคนที่กำลังสนุกกับการนับถอยหลัง... บอกมา นายเป็นใครกันแน่?” คินเลิกคิ้วเล็กน้อย เขายื่นมือออกมาราวกับจะปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอออก แต่กลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ รินสะดุ้งสุดตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณ คินถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมออกมาหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความจากกลุ่มไลน์ที่อ่านว่า: *‘ยินดีด้วยที่เหลือกันอยู่สองคนบนดาดฟ้า... การทดสอบครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น’* “ริน... เธอคิดว่าคนตายในกลุ่มไลน์น่ะ คือคนที่ตายไปแล้วจริงๆ เหรอ?” คินกระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันสั่นพร่าและแฝงด้วยความหวาดกลัวที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน “เธอเข้าใจผิดมาตลอด... พวกเขาไม่ได้ตายเพราะแอดมินฆ่า แต่พวกเขาตายเพราะสิ่งที่ ‘ริน’ ทำในอุบัติเหตุคืนนั้นต่างหาก และแอดมิน... ก็คือคนที่รู้ความจริงเรื่อง ‘ศพที่หายไป’ ในท้ายรถของเธอ!” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรินก็ดังขึ้นพร้อมกันรัวๆ จนหน้าจอสั่นไม่หยุด ข้อความนับสิบถูกส่งเข้ามาจากแอดมินพร้อมภาพถ่ายใบหนึ่ง—เป็นภาพในมุมสูงที่ถ่ายจากกล่องวงจรปิดในจุดที่เธอไม่เคยคิดว่าจะถูกบันทึกไว้ได้ เป็นภาพของรินในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อปีก่อน กำลังลากถุงสีดำใบใหญ่ไปซ่อนไว้ใต้สะพาน รินหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอหันกลับไปมองคินที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความสมเพช แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูทางขึ้นดาดฟ้าที่ควรจะล็อกอยู่ก็ถูกเปิดออกด้วยแรงกระแทกอย่างรุนแรง ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เป็นร่างที่สวมชุดนักเรียนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำและคราบโคลน กลิ่นเน่าเหม็นโชยมาตามลม และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้านั้นคือ ‘มินท์’ เพื่อนสนิทที่ควรจะกลายเป็นศพไปตั้งนานแล้ว! “ริน... ทำไมถึงทิ้งฉันไว้ใต้สะพานล่ะคะ?” เสียงแหบพร่าดังก้องขึ้นพร้อมกับมือที่ซีดขาวและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นค่อยๆ เอื้อมมาแตะไหล่ของเธอ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามปริศนาอันดำมืดนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ