รินเริ่มหวาดระแวงคิน

"คิน... นายเป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นไม่ได้ถูกเปล่งออกมาเป็นวาจา แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของรินขณะที่เธอนั่งจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นในความมืด แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เริ่มสั่นไหวของเธอ รินขยับตัวเข้ามุมห้องที่อับชื้น เสียงพัดลมเพดานเก่าๆ หมุนเอื่อยเฉื่อยราวกับจะสะกดจิตให้คนข้างล่างหลับใหล ทว่ารินกลับรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ข้างหน้าเธอคือหน้าจอแชทกลุ่ม ‘ชะตาขาด’... ข้อความล่าสุดจาก ‘แอดมิน’ เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อสามนาทีก่อน: *“เหลือเวลาอีก 24 ชั่วโมง... ใครบางคนในที่นี้กำลังโกหก และความลับนั้นจะทำให้เลือดนองพื้น”* รินเลื่อนนิ้วขึ้นไปอ่านประวัติการสนทนาก่อนหน้า ยิ่งอ่าน ใจเธอก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะ คินเป็นคนเดียวที่รู้เส้นทางการหนีของเธอในเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ และคินก็เป็นคนเดียวที่ส่งข้อความมาเตือนเธอ ‘วินาทีเดียว’ ก่อนที่แอดมินจะประกาศชื่อเหยื่อรายถัดไป มันบังเอิญเกินไป... หรือมันคือการกำกับบทละคร? *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่นในความรู้สึก รินสะดุ้งสุดตัว มือรีบคว้ามีดปอกผลไม้ที่วางอยู่ข้างเตียงมาถือไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมาจากอก เธอค่อยๆ ย่องไปที่ประตู ตาจ้องมองผ่านช่องตาแมว เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนพิงผนังทางเดินอยู่นิ่งๆ แผ่นหลังของเขามีรอยเปื้อนสีเข้มที่รินไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร "ริน... ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ" เสียงของคินแหบพร่าและราบเรียบอย่างน่าประหลาด "เปิดประตูเถอะ ฉันมีอะไรจะบอก... เกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในกลุ่มไลน์นั้น" รินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะกลอนประตู เธอสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสติ "นายมาทำอะไรที่นี่คิน? นี่มันตีสามแล้วนะ" "ถ้าฉันไม่มา... อีกไม่กี่นาที เธอจะเป็นรายต่อไป" คินตอบกลับทันที น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้รินขนลุกชัน "เธอสงสัยฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ? ริน... ฉันเห็นวิธีที่เธอมองฉันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" รินชะงัก นิ้วมือที่แตะกลอนประตูค้างไว้นิ่งสนิท เธอไม่เคยพูดเรื่องความสงสัยของเธอออกไปเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วคินรู้ได้อย่างไร? หรือว่า... การที่เขารู้ทุกอย่าง ไม่ใช่เพราะเขาฉลาด แต่เพราะเขาคือ ‘คนคนนั้น’ "ฉันไม่ได้สงสัย..." รินโกหก เสียงของเธอสั่นเครือ "แค่... ฉันแค่ตกใจน่ะ" "อย่าโกหกเลยริน มันดูไม่เหมาะกับเธอ" คินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ชีวิตชีวา "เปิดประตูสิ ฉันไม่ได้มาคนเดียว... และแอดมินก็กำลังจับตาดูเราผ่านกล้องที่เธอก็รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน" รินเบิกตากว้าง เธอรีบหันขวับไปมองตุ๊กตาหมีที่วางอยู่บนชั้นวางของ เธอซื้อมาตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา... หรือจริงๆ แล้ว มันถูกส่งมาให้เธอเพื่อเป็น ‘ของขวัญ’ จากใครบางคนในกลุ่มไลน์? ความหวาดระแวงกัดกินหัวใจของเธอ รินค่อยๆ เลื่อนกลอนประตูออกเพียงแง้มเดียว เธอไม่ได้เปิดกว้าง แต่พอที่จะมองเห็นแววตาของคินผ่านช่องว่างนั้น ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเธอหยุดชะงัก... คินไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือของเขาคือสมาร์ทโฟนรุ่นเดียวกับเธอเป๊ะ และบนหน้าจอของเขามีข้อความที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันพอดี *‘คิน... จัดการยัยนั่นซะ ก่อนที่มันจะรู้ว่าใครคือตัวจริงในกลุ่ม’* รินกระชากประตูเปิดออกแล้วถอยหลังกรูด เธอชี้มีดไปทางคินด้วยมือที่สั่นเทาที่สุดในชีวิต "นั่นมันอะไร! ฉันเห็นนะ! คิน... นายคือแอดมิน!" คินยืนนิ่ง สายตาของเขามองไปที่หน้าจอมือถือของตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับริน แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ ไม่มีความสะใจ แต่มันคือแววตาของคนที่ ‘หมดหนทาง’ "ถ้าฉันเป็นแอดมิน... ฉันคงไม่มาเตือนให้เธอหนีตั้งหลายครั้งหรอก" คินพูดพลางก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่สนใจปลายมีดที่จ่ออยู่ที่อกของเขา "ริน... ดูที่หน้าจอของฉันดีๆ สิ ว่าใครเป็นคนส่งข้อความนั้นมา" รินหรี่ตาลง มองตามนิ้วของคินที่ชี้ไปที่ชื่อผู้ส่งข้อความบนหน้าจอของเขา และนั่นคือวินาทีที่โลกของเธอหมุนคว้าง เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอของคิน ไม่ใช่เบอร์แปลกหน้า หรือชื่อแอดมิน... แต่มันคือชื่อของ ‘ริน’... ชื่อของเธอเอง! "เธอไม่ได้สงสัยแค่ฉันหรอกริน..." คินกระซิบเบาๆ ราวกับปีศาจที่กำลังพร่ำสอน "เธอแค่อยากจะหาทางหนีความจริงว่า... คนที่ควบคุมกลุ่มไลน์นี้ทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็คือตัวเธอเองในตอนที่ความจำเสื่อมไปเมื่อคืนไงล่ะ" รินเบิกตากว้าง มือที่ถือมีดร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง*! ความทรงจำที่ขาดหายไปราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกเติมเต็มด้วยเลือดเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอ ภาพของเธอที่นั่งพิมพ์ข้อความด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวในความมืดเริ่มปรากฏชัดเจน... ทันใดนั้น เสียงเตือนจากมือถือของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงเพลงมรณะ แสงสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง และประตูห้องของรินก็ถูกล็อคจากข้างนอกด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้าที่เธอยังจำได้ดีว่าเธอเป็นคนสั่งซื้อมาติดตั้งเองกับมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ