การโหวตมรณะ

"ถ้ามึงไม่กดโหวตชื่อไอ้ตั้ม ก็เตรียมตัวเป็นศพรายต่อไปได้เลย เพราะกติกาเขียนไว้ชัดเจนว่า... หากไม่มีมติเอกฉันท์ ระบบจะทำการเลือกเหยื่อให้เองแบบสุ่ม!" เสียงตวาดของเต้ยดังขึ้นในห้องเรียนที่เงียบเชียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจสั่นสะท้านของเพื่อนร่วมชั้น รินจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เริ่มแดงก่ำของเธอ ในกลุ่มไลน์ 'วาระสุดท้าย' ข้อความสีแดงฉานยังคงเต้นตุบๆ ราวกับจังหวะหัวใจของคนที่กำลังจะตาย [แอดมิน: เหลือเวลาอีก 120 วินาที... การโหวตที่ล่าช้า จะถือว่าผู้ไม่ประสงค์ออกนามยินยอมให้ตัวท่านเองเป็น 'เหยื่อ' แทน] "ริน... มึงจะทำยังไง?" คินกระซิบเบาๆ ข้างหู รินเหลือบมองเขา ชายหนุ่มยังคงรักษาความเยือกเย็นได้อย่างน่าประหลาด ผิดกับคนอื่นๆ ที่เริ่มร้องไห้โฮหรือสวดมนต์อ้อนวอนต่อหน้าจอ รินกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด "คิน... นายบอกว่านายรู้อะไรบางอย่าง นายบอกฉันมาสิว่าเราจะหยุดเรื่องนี้ได้ยังไง ไม่ใช่การมานั่งกดโหวตส่งเพื่อนไปตายแบบนี้!" คินขยับแว่นสายตาที่เลอะคราบเหงื่อ แววตาของเขาไม่ได้สบตากับริน แต่ทอดมองไปยังประตูห้องเรียนที่ล็อคตายจากภายนอก "ริน การจะรอดจากเกมนี้ไม่ใช่การเป็นคนดี แต่มันคือการเป็นคนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่... มึงไม่ต้องถามว่ากูรู้อะไร สิ่งที่มึงต้องทำตอนนี้คือเลือก ว่าระหว่างมึงกับตั้ม ใครควรจะได้ไปต่อ" ตั้มที่นั่งอยู่มุมห้องเริ่มกรีดร้องอย่างเสียสติ เขาพยายามกดรัวบนหน้าจอเพื่อลบชื่อตัวเองออก แต่ระบบบล็อกคำสั่งนั้นไว้ [แอดมิน: ผลคะแนนปัจจุบัน - ตั้ม 14, ริน 3, งดออกเสียง 5] บรรยากาศในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ รินเห็นเพื่อนบางคนเริ่มหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป สายตาของความเห็นแก่ตัวที่แสดงออกชัดเจนว่า 'ถ้ารินตาย ตั้มก็รอด และพวกเขาก็ไม่ต้องเป็นเหยื่อรายต่อไป' รินรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เธอไม่ได้กลัวตาย แต่เธอกลัวการถูกบังคับให้กลายเป็นฆาตกรโดยมีมือถือเครื่องนี้เป็นอาวุธ เธอเหลือบมองเลขวินาทีที่ถอยหลังลงเรื่อยๆ 10... 9... 8... "ตั้ม... ฉันขอโทษ" รินพึมพำพร้อมกับนิ้วที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าหากเธอไม่โหวตให้ตั้ม ระบบจะเลือกสุ่ม และถ้าสุ่มโดนเธอ ทุกอย่างที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดเกี่ยวกับอุบัติเหตุในอดีตจะจบลงตรงนี้ ทว่าก่อนที่นิ้วของเธอจะสัมผัสหน้าจอ เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้อง เป็นข้อความจากแอดมินที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก [แอดมิน: เปลี่ยนแผนการโหวต... ผู้ที่ได้รับคะแนนโหวตสูงที่สุด ไม่ได้แปลว่าจะตาย แต่เขาจะเป็น 'เพชฌฆาต' ของเพื่อนอีกหนึ่งคน หากปฏิเสธ... ทั้งคู่จะถูกกำจัดทันที] ความเงียบงันที่น่าสยดสยองเข้าปกคลุมห้องเรียน ตั้มหยุดร้องไห้ทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า รินรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จังหวะการเต้นของหัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก คินที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มถอยห่างออกไปช้าๆ พลางแสยะยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "เห็นไหมริน... เกมมันเพิ่งเริ่มขึ้นจริงๆ" คินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต "มึงเตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะกระสุนนัดแรกไม่ได้ออกมาจากปืน แต่มันออกมาจากความไว้ใจที่มึงมีให้กู" สิ้นคำพูดของคิน ไฟในห้องเรียนก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากหน้าจอโทรศัพท์ของทุกคน ทุกเครื่องแสดงภาพสดจากกล้องวงจรปิดในห้องเรียน... แต่ในภาพนั้น มีร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างหลังริน ทั้งที่เธออยู่เพียงลำพัง แอดมินส่งข้อความสุดท้ายเข้ามาในวินาทีที่เข็มนาฬิกาหยุดเดิน [แอดมิน: เพชฌฆาตเริ่มงานได้... ใครคือคนแรกที่จะถูกเชือด?] รินสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดต้นคอ พร้อมกับมีดพกที่ถูกจ่อลงบนแผ่นหลังของเธอ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดใบหู "ริน... ยอมตายให้ฉันเถอะนะ เพื่อที่ความลับของคืนนั้นจะได้ตายไปพร้อมกับมึง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ