จุดเปลี่ยนของเกม

"ถ้าพวกมึงยังไม่เลือก... กูจะสุ่มเลือกให้เอง และคนที่ถูกเลือกจะมีเวลาทรมานมากกว่าคนอื่นสิบเท่า" ข้อความสีแดงฉานเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนในห้องโถงร้าง เสียงแจ้งเตือนของกลุ่มไลน์ '48 ชั่วโมงก่อนถึงฆาต' ดังระงมเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย รินกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอหันไปมองคินที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกริบคู่นั้นของเขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "คิน... นายรู้อะไรใช่ไหม?" รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ "เรื่องนี้มันเกินขอบเขตของเกมบ้าๆ นี่ไปแล้วนะ" คินค่อยๆ หันมาหาเธอ แสงไฟจากหน้าจอที่สว่างวาบทำให้ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยวเหมือนปีศาจ "ริน เธอคิดจริงๆ เหรอว่าพวกเราถูกเลือกมาโดยบังเอิญ? ในเมื่อแอดมินเพิ่งเปลี่ยนกฎ... นั่นแปลว่า 'ตัวหาร' ของมันไม่เพียงพอแล้ว มันต้องการเลือดที่เข้มข้นกว่าเดิม" บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คนที่เหลืออีกสามคนต่างพากันจ้องมองไปที่เครื่องมือสื่อสารราวกับมันเป็นระเบิดเวลา กฎใหม่ที่ปรากฏบนหน้าจอคือ 'การสละชีพเพื่อส่วนรวม' หากไม่มีใครโหวตเลือกใครภายในสิบนาที ระบบจะทำการสุ่มผู้โชคร้ายหนึ่งคน และคนคนนั้นจะถูก 'กำจัด' อย่างทารุณที่สุด "เราต้องโหวต..." เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชายหนุ่มในมุมมืด เขาคือหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นที่รินแทบไม่เคยจำชื่อได้ "ถ้าเราไม่โหวต... เราทุกคนจะตายนะเว้ย!" "โหวตใครล่ะ!" หญิงสาวอีกคนตะโกนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม "แกจะให้ฆ่าเพื่อนตัวเองเพื่อให้อยู่รอดเนี่ยนะ?" รินมองเห็นความเห็นแก่ตัวที่เริ่มกัดกินหัวใจของทุกคนผ่านแววตาที่หลุกหลิก พวกเขาเริ่มหลบเลี่ยงสายตา เริ่มกระถดตัวออกห่างจากกัน ความเชื่อใจที่เคยมีอยู่น้อยนิดพังทลายลงในพริบตาเดียว แอดมินช่างเลือกช่วงเวลาที่มนุษย์อ่อนแอที่สุดได้แม่นยำจริงๆ "ริน" คินเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอจางๆ ของความเย็นเยียบจากตัวเขา "ถ้าเธอต้องเลือกระหว่างการรักษาความดีงามจอมปลอม กับการรอดชีวิตไปดูโลกข้างนอก... เธอจะเลือกอะไร?" รินถอยกรูดไปชนผนังเย็นเฉียบ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน "นายกำลังจะบอกว่า... นายเลือกได้แล้วเหรอ?" "ฉันไม่ได้เลือก" คินก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าขนลุก "แต่ฉันรู้ว่าใครในห้องนี้ที่ 'สมควร' ตายที่สุด... และคนคนนั้นไม่ใช่ฉัน หรือเธอ" ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนก็เปลี่ยนสีจากสีแดงเป็นสีดำสนิท มีเพียงข้อความเดียวที่พิมพ์ขึ้นมาใหม่ [เหลือเวลาอีก 3 นาที... พวกคุณเริ่มเห็น 'ความลับ' ของเพื่อนข้างๆ หรือยัง?] รูปภาพหนึ่งใบถูกส่งเข้ามาในกลุ่ม มันเป็นรูปของรินในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน—คืนที่เธอหนีออกมาจากซากรถโดยทิ้งให้ใครบางคนจมกองเพลิงอยู่เบื้องหลัง รินแทบหยุดหายใจ มือสั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ รูปภาพนั้นไม่ใช่ภาพที่คนทั่วไปจะเข้าถึงได้ มันคือภาพจากมุมที่ไม่มีใครมองเห็นในคืนนั้น คินมองภาพนั้นแล้วยกยิ้มที่มุมปาก "เห็นไหมริน... เกมนี้ไม่ได้เล่นเพื่อฆ่าคน แต่เล่นเพื่อ 'เปิดโปง' สันดานดิบของพวกแก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลังประตูเหล็กที่ไม่น่าจะมีใครเข้ามาได้ เสียงนั้นเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจการกดขี่ ประตูเหล็กค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสูงใหญ่ที่สวมหน้ากากเรียบกริบไร้ใบหน้า "ในเมื่อพวกคุณเลือกไม่ได้..." เสียงผ่านเครื่องดัดแปลงดังสนั่นก้องห้องโถง "ฉันจะเป็นคนเลือก... ว่าใครจะเป็นรายต่อไป" หน้ากากนั้นหันมาทางรินโดยตรง ก่อนที่คนในชุดดำจะชี้ปลายนิ้วลงมาที่เท้าของเธอ และในวินาทีที่รินกำลังจะกรีดร้องออกมา คินกลับคว้ามือเธอไว้แล้วดึงเข้าไปหลบหลังตัวเขา ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินพังทลายลง "อย่าพิ่งฆ่าเธอ... เพราะเธอยังมีค่าพอที่จะเป็น 'เครื่องสังเวย' ให้กับความจริงที่พวกคุณพยายามซ่อนไว้มากกว่านี้" สิ้นคำพูดของคิน เขาก็กดโหวตชื่อ 'ตัวเอง' ลงในกลุ่มไลน์ ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคนในห้อง แต่ก่อนที่หน้าจอจะแสดงผลการยืนยัน รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้าของคินอีกครั้ง พร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผยในช่องแชทส่วนตัวที่ส่งมาถึงรินเพียงคนเดียว [ริน... ลืมไปแล้วเหรอ ว่าฉันคือคนที่อยู่ในรถคันนั้นกับเธอในคืนนั้นจริงๆ?] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ