เสียงกระซิบจากผนัง

“ริน... ริน... ได้ยินฉันไหม?” เสียงของคินแห้งผากผ่านลำโพงโทรศัพท์ รินไม่ได้ตอบ เธอทำเพียงจ้องมองผนังห้องนอนที่เริ่มเปลี่ยนไป สีครีมของวอลเปเปอร์ดูเหมือนจะยืดหดได้ราวกับผิวหนังของสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบา เธอกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ริน? ถ้าเธอไม่พูดอะไรสักอย่าง ฉันจะไปหาเธอที่บ้านเดี๋ยวนี้” “ผนังมันขยับได้ค่ะคิน...” รินกระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเหมือนแก้วที่กำลังร้าว “มันเหมือนกับ... มันกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่าง” “เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว!” คินตวาดกลับมา แต่อีกฝ่ายก็ลดระดับเสียงลงทันทีเหมือนคนกำลังระวังภัย “ฟังนะ ริน แอดมินเริ่มขยับตัวแล้ว ในกลุ่มไลน์... มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา บอกว่าพวกเราเหลือเวลาไม่ถึง 12 ชั่วโมงแล้ว ถ้าเธอเริ่มหลอนแบบนี้ เราจะพังกันหมด” รินไม่ฟังสิ่งที่คินพูด เธอวางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียง แล้วค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ผนังห้องนอน ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นปราดขึ้นมาจากพื้นไม้ แตะลงบนผิวหนังผ่านฝ่าเท้าที่เปลือยเปล่า เธอแนบหูลงกับพื้นผิวที่เย็นชืดนั้น ทันใดนั้น เสียงที่เธอคุ้นเคย... เสียงของเพื่อนร่วมชั้นที่ตายไปเมื่อสามวันก่อนก็ดังขึ้น *‘ริน... ช่วยด้วย... ในนี้มันมืดเหลือเกิน... ริน... ทำไมต้องเป็นฉัน...’* รินสะดุ้งสุดตัว มือปัดโคมไฟข้างเตียงล้มลง เสียงแตกกระจายของหลอดไฟดังสนั่นเหมือนเสียงปืนในห้องที่เงียบงัน ความมืดเข้าครอบคลุม แต่ในความมืดนั้น กลับมีแสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ “คนตายต้องไม่พูด” [Admin]: ริน... เธอเริ่มได้ยินพวกเขาทักทายแล้วสินะ? [Admin]: อย่าพยายามหนีเลย เพราะผนังห้องนั้นน่ะ... คือหลุมศพของเธอเอง รินสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างยากลำบาก นิ้วที่สั่นเทาพิมพ์ตอบโต้ด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว [ริน]: แกเป็นใคร! แกทำอะไรกับผนังบ้านฉัน! [Admin]: ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ริน... สิ่งที่เกิดขึ้นกับผนัง ก็คือสิ่งที่ฝังอยู่ในใจเธอต่างหาก อุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน... ใครกันนะที่ควรจะเป็นคนอยู่ในกำแพงนั้น? หัวใจของรินเหมือนหยุดเต้น ความลับที่เธอเก็บงำไว้... ความลับที่เธอคิดว่าตายไปพร้อมกับซากรถคันนั้นเมื่อสามปีก่อนกำลังถูกขุดขึ้นมา เธอจำได้แม่น... เสียงกรีดร้องของคนที่เธอมองข้ามไปในขณะที่เธอตัดสินใจหักพวงมาลัยเพื่อเอาตัวรอดเพียงคนเดียว “ไม่จริง... ไม่ใช่เรื่องจริง...” เธอพึมพำกับตัวเองในความมืด เสียงเคาะประตูดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะประตูหน้าบ้าน แต่เป็นเสียงเคาะที่ดังมาจาก *ข้างในผนัง* ตรงหัวเตียงของเธอ รินถอยหลังกรูดไปจนชิดขอบเตียงอีกด้าน น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวขีดสุด เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จังหวะการเคาะเหมือนการพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากที่แคบ โทรศัพท์สั่นอย่างต่อเนื่องราวกับคนบ้า คินส่งข้อความมารัวๆ แต่รินไม่มีสมาธิจะอ่าน แสงสว่างจากหน้าจอเผยให้เห็นรอยร้าวบนผนังที่ค่อยๆ ขยายตัวออกเหมือนใยแมงมุม เศษปูนร่วงกราวลงบนพื้น “เปิดประตู... เปิดออกไปสิ ริน...” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเพื่อนที่ตายไป แต่มันคือเสียงของ ‘ตัวเธอเอง’ ที่ดังมาจากผนัง ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกช้าๆ รินหันขวับไปมองด้วยความหวังว่าจะเป็นคินที่มาช่วย แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนทอดเงายาวเหยียดพาดผ่านพื้นห้อง แสงไฟจากทางเดินสาดเข้ามาเผยให้เห็นชุดสีขาวที่คุ้นตา... เป็นชุดของนักเรียนในกลุ่มที่ตายไปแล้วในวันนั้น ร่างนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ควรจะเป็นสีดำกลับกลายเป็นหลุมดำลึกโบ๋ “คิน... ช่วยด้วย...” รินตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเธอกลับหายไปในความมืด ก่อนที่ร่างปริศนานั้นจะก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา มือที่ซีดเผือดพิมพ์บางอย่างลงในกลุ่มไลน์ต่อหน้าต่อตารินที่หมดเรี่ยวแรงจะขัดขืน [Admin]: เกมจบลงแล้ว ริน... ตอนนี้ได้เวลาต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่กำแพงแห่งความลับเสียที ประโยคสุดท้ายของแอดมินจบลงพร้อมกับไฟในบ้านที่ดับพรึบลงทั้งหมด ก่อนที่เสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นเคยจะดังขึ้นจากข้างหูของริน... ไม่ใช่จากในผนัง แต่จากคนที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ตอนนี้นี่เอง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ