เบาะแสในไฟล์ลับ

"อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้รหัสผ่านถูกล็อกถาวร" เสียงของคินแหบพร่าผิดไปจากปกติ นิ้วเรียวยาวของเขาแทบจะจมลงไปในแป้นพิมพ์ของโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่พกติดตัวมาตลอด รินที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่ม มันไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดร้างที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ แต่มันคือความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ "นายเจอมันหรือยัง?" รินถามพลางชะโงกหน้ามองจอที่เต็มไปด้วยตัวอักษรสีเขียววิ่งผ่านราวกับสายน้ำตกที่ไร้ทิศทาง "ระบบเซิร์ฟเวอร์ของโรงเรียน... มันไม่ได้ถูกป้องกันด้วยไฟร์วอลล์ปกติ แต่มันถูก 'ทับซ้อน' ด้วยโปรแกรมดักจับอะไรบางอย่าง" คินแค่นยิ้มที่มุมปาก แต่นัยน์ตาของเขากลับไร้ความรู้สึก "ดูเหมือนว่า 'แอดมิน' จะไม่ได้แค่คุมกลุ่มไลน์ แต่มันคุม 'ประวัติศาสตร์' ของทุกคนที่นี่ไว้ด้วย" รินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอกทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอขยับตัวไปปิดม่านกั้นให้มิดชิดขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่คินเพิ่งเจาะเข้าไปได้สำเร็จ "เจอแล้ว" คินพึมพำ หน้าจอเปลี่ยนไปแสดงโฟลเดอร์ที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดในฐานข้อมูลโรงเรียน ชื่อไฟล์ถูกตั้งเป็นตัวเลขสุ่มที่ดูเหมือนไม่มีความหมาย แต่เมื่อคินกดเปิด... สิ่งที่ปรากฏขึ้นกลับทำให้รินถึงกับชะงัก "นั่นมัน... รูปถ่ายเมื่อสิบปีก่อนเหรอ?" รินอุทาน ภาพในไฟล์คือภาพถ่ายกลุ่มนักเรียนในชุดเครื่องแบบรุ่นเก่า ทุกคนยิ้มแย้มสดใส ยกเว้นเด็กหญิงคนหนึ่งในมุมมืดที่ใบหน้าถูกทำลายด้วยรอยขีดข่วนจนบิดเบี้ยว รินจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ มันคือเด็กสาวที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ห้องแล็บระเบิดเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งเธอเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย "ไม่ใช่แค่รูปถ่าย" คินกดเมาส์รัวๆ "ดูนี่... ผลการเรียน ประวัติสุขภาพ แล้วก็บันทึกความประพฤติ ทั้งหมดนี้ถูก 'แก้ไข' วันนี้ เมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง" รินเบิกตากว้าง "แก้ไข? หมายความว่าไง?" "ข้อมูลทั้งหมดที่เราเห็น... ผลการเรียนที่ควรจะเป็น ประวัติครอบครัวที่ดูสมบูรณ์แบบ มันคือข้อมูลปลอมทั้งหมด" คินหันมามองริน สีหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว "ริน... ในนี้ไม่มีประวัติของฉัน แล้วก็ไม่มีประวัติของเธอ ราวกับว่าพวกเราไม่เคยมีตัวตนอยู่ในระบบโรงเรียนนี้ตั้งแต่แรก" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุด บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด รินพยายามจะเอื้อมมือไปกดดูไฟล์อื่น แต่คินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อย่า!" "ทำไม?" "เพราะข้อมูลในนี้น่ะ... มันเขียนด้วยสิ่งที่มากกว่ารหัสคอมพิวเตอร์" คินชี้ไปที่มุมล่างของจอ ที่นั่นมีข้อความตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจคน *‘อยากรู้เรื่องของตัวเองงั้นเหรอ? งั้นลองดูที่ตู้ล็อกเกอร์เบอร์ 404 สิ... ของขวัญชิ้นสุดท้ายวางรออยู่ตรงนั้นแล้ว’* รินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง แอดมินรู้ตัวแล้ว... และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ แอดมินกำลังล่อให้พวกเขาเดินเข้าไปหาความตายด้วยตัวเอง "เราต้องออกไปจากที่นี่" รินพยายามตั้งสติ "ถ้ามันรู้ตัวแล้ว เราก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ที่นี่ต่อ" "ผิดแล้วริน" คินลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้ตบุ๊กของเขาจอดำมืดสนิทไปแล้ว "ถ้าเราไม่ไปที่ล็อกเกอร์นั่น แอดมินจะเริ่ม 'ลบ' เราออกไปจริงๆ ไม่ใช่แค่ในระบบคอมพิวเตอร์ แต่มันจะลบความทรงจำของคนรอบข้างที่มีต่อเรา... จนกระทั่งไม่มีใครจำได้ว่าเราเคยมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้" ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากกลุ่มไลน์ในมือถือของรินก็ดังขึ้นพร้อมกันสามครั้งรวด [แอดมิน]: *ยินดีด้วยที่แฮกเข้ามาได้ แต่ลืมอะไรไปหรือเปล่า?* [แอดมิน]: *ข้อมูลที่เห็นน่ะ... ของจริงอยู่ในมือคนที่ตายไปแล้ว* [แอดมิน]: *หันหลังกลับไปสิ... คิน* รินตัวแข็งทื่อ เธอค่อยๆ หันไปตามสัญชาตญาณ คินที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอเมื่อครู่... ตอนนี้เขากำลังยืนก้มหน้า มือข้างหนึ่งของเขาค่อยๆ ยกขึ้นมาจับที่ท้ายทอย แล้วบิดมันด้วยเสียงกระดูกลั่นดัง 'กร๊อบ' อย่างน่าสยดสยอง "คิน...?" รินถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือ ร่างที่เคยเป็นคินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่ไม่ได้มีรูม่านตาอีกต่อไป มันเป็นสีดำสนิทราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง และที่ริมฝีปากนั่น... มีคราบหมึกสีดำไหลซึมออกมาเหมือนเลือด "ผมบอกเธอแล้วไงริน..." เสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่รวมกันของคนนับสิบคน "ว่าอย่าพยายามเข้าไปดูสิ่งที่เธอไม่ควรเห็น" ก่อนที่รินจะได้กรีดร้อง โคมไฟเพดานในห้องสมุดก็ระเบิดออกพร้อมกันจนมืดสนิท ท่ามกลางความมืดมิดนั้น รินสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดข้างหู พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดจากบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน "เจอตัวแล้ว... ยัยเด็กทรยศ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ