การตายของคนที่ไว้ใจที่สุด

“อย่าเข้ามานะคิน... ฉันบอกว่าอย่าเข้ามา!” เสียงตะคอกของรินสั่นพร่า สะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินแคบๆ ของอาคารเรียนเก่าที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของตัวเอง มือของเด็กสาวสั่นเทาขณะกำโทรศัพท์มือถือแน่น หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบเผยให้เห็นแชทกลุ่ม ‘นรก 48 ชั่วโมง’ ที่รันข้อความไม่หยุดหย่อน เหมือนเสียงเคาท์ดาวน์ของระเบิดเวลา คินชะงักฝีเท้า แววตาของเขายังคงนิ่งสนิทดั่งน้ำในบ่อลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ชายหนุ่มยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวเป็นเชิงยอมแพ้ แต่ทว่า... รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ “ริน เธอจะระแวงฉันไปถึงไหนกัน” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูนุ่มนวลอย่างประหลาด “เราอยู่ด้วยกันมานานพอที่จะรู้ว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรู หรือเธอจำไม่ได้แล้วว่าในอดีต ใครกันแน่ที่เป็นคนยื่นมือไปฉุดเธอขึ้นมาจากหลุมศพของความรู้สึกผิดนั่น?” รินสะอึก คำพูดของคินเหมือนเข็มแหลมที่แทงเข้าที่กลางอก เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงปูนเย็นเยียบ กลิ่นอับชื้นของอาคารเก่ารุนแรงขึ้นจนเกือบจะอาเจียน *‘[แอดมิน]: 30 วินาทีสุดท้าย... การสังเวยครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น ใครคือคนโกหก?’* ข้อความเด้งขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่เหมือนเสียงกระซิบจากความตาย รินเหลือบมองคินที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าของเขามันมั่นคงเกินไป... มั่นคงราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องเกิดอะไรขึ้น “คิน... นายเป็นคนทำใช่ไหม?” รินเค้นเสียงถาม ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคำตอบนั้นอาจฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น “ฉันทำอะไรเหรอ?” คินหยุดยืนห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน “ริน เธอชอบมองหาปีศาจในตัวคนอื่นเสมอ แต่เธอเคยส่องกระจกดูบ้างไหมว่าในตัวเธอเองน่ะ... เหลือความเป็นมนุษย์อยู่เท่าไหร่” ทันใดนั้น แสงไฟนีออนบนเพดานก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะระเบิดออกเป็นประกายไฟ เสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังสนั่นหวั่นไหว ความมืดมิดเข้าจู่โจมฉับพลัน ในเสี้ยววินาทีนั้น รินได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนพุ่งตรงเข้ามาจากด้านหลังของคิน ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ แต่มันหนักและลากยาวราวกับมีวัตถุคมกริบครูดไปกับพื้นปูน “คิน! ระวัง!” รินตะโกนสุดเสียง คินหันขวับกลับไป แต่ทุกอย่างช้าเกินไป เงาดำทะมึนพุ่งเข้าตะครุบเขาจากมุมมืด รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า... ร่างของคินถูกกระชากลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังจนเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนกำแพงสีขาว เด็กสาวทรุดฮวบลงกับพื้น ขาของเธอไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ความกลัวแล่นริ้วไปตามไขสันหลังเมื่อเห็นใบหน้าของ ‘คนแปลกหน้า’ ที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของคิน มันคือคนเดียวกับที่เธอไว้ใจที่สุดในกลุ่ม... คนที่คอยปลอบประโลมเธอตลอดสามวันแห่งความตาย “นาย... นายทำแบบนี้ได้ยังไง” รินกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน ขณะมองดูคินที่นอนหายใจรวยรินอยู่แทบเท้าของฆาตกร คนตรงหน้าหันมามองริน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กดปุ่มบางอย่างบนโทรศัพท์ในมือ แล้วข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาในกลุ่มไลน์ของรินทันที *‘[แอดมิน]: จบภารกิจที่ 23... ความไว้ใจคือความตายที่งดงามที่สุด ริน... ตาของเธอแล้วนะ’* คนตรงหน้าก้าวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับมีดทำครัวที่สั่นระริกอยู่ในมือ รินถอยกรูดจนชิดมุมห้อง ความตายไม่ได้อยู่ไกลออกไปอีกแล้ว มันกำลังขยับเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากคมมีด ทว่า... ในจังหวะที่คมมีดกำลังจะเงื้อขึ้นเหนือศีรษะ มือถือของรินก็สั่นรัวจนแทบหลุดมือ ข้อความใหม่จากแอดมินเด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายที่ทำให้ลมหายใจของรินหยุดกึก มันคือรูปของเธอ... ในอุบัติเหตุคืนนั้น... และคนที่ถือกล้องถ่ายรูปเธอยืนอยู่ในเงามืดเบื้องหลังซากรถคันนั้น ไม่ใช่คิน และไม่ใช่ใครในกลุ่ม แต่มันคือ ‘คนที่ตายไปแล้ว’ ตั้งแต่เริ่มเกม! รินเงยหน้าขึ้นสบตาฆาตกรที่หยุดนิ่งไปทันทีเมื่อเห็นรูปนั้นเช่นกัน ทั้งคู่สบตากันในความมืดที่เงียบงัน ก่อนที่ฆาตกรจะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาโยนมีดทิ้ง แล้วกรีดร้องออกมาด้วยความบ้าคลั่งราวกับเห็นบางอย่างที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าความตายยืนอยู่ข้างหลังริน ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่า... ในเงามืดข้างหลังริน จะมีคนอื่นร่วมอยู่ในห้องนี้ด้วยอีกคนหนึ่ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ