แอดมินส่งสาร

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของรินสั่นสะท้อนเป็นจังหวะ ราวกับมันมีชีพจรและความกลัวเป็นของตัวเอง แสงสีฟ้าอมขาวจากหน้าจอ OLED สาดกระทบเข้ากับใบหน้าซีดเผือดของเธอในความมืดมิดของห้องนอน เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดัง *ติ๊ง* แหลมสูงบาดแก้วหูในความเงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงข้อความธรรมดา แต่มันคือเสียงกิโยตินที่กำลังตกลงมาตัดขั้วหัวใจของทุกคนใน "กลุ่มไลน์คนตาย" นิ้วเรียวที่สั่นเทาของรินชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอ คินส่งข้อความส่วนตัวมาหาเธอเมื่อสามวินาทีก่อนหน้านี้ด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *[คิน]: อย่ากดเข้าไปดูรูปนั้น... ริน* แต่มันสายเกินไปเสียแล้วค่ะ ความอยากรู้อยากเห็นที่ผสม The morbid curiosity หรือความกระหายใคร่รู้ในความตายได้กัดกินสติสัมปชัญญะของรินจนหมดสิ้น เมื่อหน้าจอห้องแชทหลักถูกดันข้อความขึ้นด้านบนอย่างรวดเร็ว ภาพถ่ายจำนวนเจ็ดภาพถูกส่งตรงมาจากบัญชีผู้ใช้ที่ไม่มีชื่อ ไม่มีรูปโปรไฟล์ และขึ้นสถานะสั้นๆ ว่า **"แอดมิน"** *ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!* เสียงข้อความรูปภาพเรียงตัวกันส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่องราวกับรัวปืนกล บรรยากาศในห้องแชทตอนนั้นเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าพิมพ์อะไรออกมาสักตัวอักษรเดียว ทุกคนคงกำลังจ้องมองหน้าจอด้วยความหวาดผวาเช่นเดียวกับเธอ รินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เปลือกตากระตุกถี่ด้วยความหวادระแวง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจใช้นิ้วโป้งแตะลงบนภาพแรกที่แอดมินส่งเข้ามา ภาพถ่ายขนาดใหญ่ขยายเต็มหน้าจอ... และมันทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกึกทันที "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ภาพถ่ายในอดีต ไม่ใช่รูปจากเฟซบุ๊ก ไม่ใช่รูปจบการศึกษาจากอัลบั้มโรงเรียน แต่เป็นภาพถ่ายมุมสูงจากเพดานห้องนอนของเธอเอง! ในภาพนั้น... รินกำลังนั่งขดตัวอยู่บนเตียงนอน ถือโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทางหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความตื่นตระหนก และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังตู้เสื้อผ้า ปรากฏร่างเงาสีดำทะมึนร่างหนึ่ง กำลังยืนโน้มตัวลงมาแนบชิดกับศีรษะของเธอโดยที่รินในความเป็นจริงไม่มีทางมองเห็นมันเลยจากมุมนั้น รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังตู้เสื้อผ้าที่มีกระจกเงาบานใหญ่อย่างลืมตัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความมืดมิดภายในห้องนอนของเธอบัดนี้ดูหนาทึบและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที มันไม่ใช่ความมืดธรรมดา แต่มันคือความมืดที่เต็มไปด้วย "สายตา" นับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองเธอจากมุมอับของห้อง นิ้วของเธอยังคงเลื่อนดูภาพถ่ายของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ในกลุ่มไลน์ด้วยความรู้สึกชาหนึบที่ปลายนิ้ว ภาพของมิว... เด็กสาวผู้ร่าเริงและชอบแต่งหน้า เธออยู่ในห้องน้ำที่ปิดไฟสนิท แต่ในภาพของแอดมิน กลับมีมือสีขาวซีดไร้เลือดคู่หนึ่งโผล่ออกจากอ่างล้างหน้าและกำลังบีบลำคอของเธอไว้แน่นจากด้านหลัง ทั้งที่ในภาพมิวทำหน้ายิ้มแย้มถ่ายเซลפיย์ปกติ ภาพของกรณ์... นักกีฬาบาสเกตบอลหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเอง เขาอยู่ในสนามบาสเกตบอลกลางแจ้งยามวิกาล แต่พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของเขากลับกลายเป็นหลุมศพที่เปิดอ้ากว้าง โครงกระดูกมนุษย์นับสิบโครงกำลังเอื้อมมือขึ้นมาดึงข้อเท้าของกรณ์จมดิ่งลงไปในความมืดมิดใต้พื้นดิน และภาพของคิน... อดีตหัวหน้าห้องผู้เยือกเย็น ภาพของคินถูกถ่ายไว้ในห้องหนังสือเก่าๆ ของโรงเรียน รอบตัวเขามีเทียนไขสีดำจุดเรียงรายเป็นวงกลม และที่น่าตกใจที่สุดคือ ในเงาสะท้อนแว่นตาของคิน มีภาพของศพปริศนาศพหนึ่งที่ใบหน้าเน่าเฟะจนจำเค้าเดิมไม่ได้กำลังยิ้มเยาะใส่เขาอยู่ *[แอดมิน]: ภาพปัจจุบัน... ชัดเจนดีไหมครับ/คะ ทุกคน?* (ข้อความจากแอดมินถูกส่งเข้ามาตัดความเงียบ รินสังเกตเห็นตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนจอ มันดูบิดเบี้ยวและขยับได้ราวกับมีหนอนไต่อยู่ใต้ตัวอักษรเหล่านั้น) *[แอดมิน]: 48 ชั่วโมงของพวกคุณเหลือน้อยลงทุกทีแล้วนะ ความลับที่พวกคุณร่วมมือกันปกปิดเมื่อหนึ่งปีก่อน... คิดจริงๆ หรือว่าจะไม่มีใครล่วงรู้?* ข้อความนั้นทำให้น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ อุบัติเหตุในคืนนั้น... คืนที่รถกระบะพุ่งชนเสาไฟฟ้าจนเกิดไฟลุกท่วม และพวกเขาทั้งเจ็ดคนเลือกที่จะ "หนี" เอาตัวรอดโดยปล่อยให้เพื่อนอีกคนติดอยู่ในกองเพลิงโดยไม่ยอมช่วยเหลือ รินคิดว่าพวกเธอทำเนียนกลบเกลื่อนร่องรอยได้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว ไม่มีใครรอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นนอกจากพวกเธอ... หรืออย่างน้อยเธอก็เคยคิดเช่นนั้นมาตลอด โทรศัพท์มือถือสั่นรัวอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายโทรเข้าจาก "คิน" รินไม่รอช้า รีบกดรับสายแล้วแนบหูทันที เสียงหายใจหอบถี่ของคินดังลอดเข้ามาในสาย ปะปนกับเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งกระแทกพื้นอย่างเร่งรีบ "(ริน! ฟังฉันให้ดีนะ... อย่าเปิดประตูห้องเด็ดขาด!)" เสียงของคินขาดๆ หายๆ ราวกับสัญญาณโทรศัพท์กำลังถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบางอย่าง "คิน! นายอยู่ที่ไหน? รูปพวกนั้น... มันหมายความว่ายังไง ทำไมแอดมินถึงมีรูปพวกเราตอนเรียลไทม์ได้?" รินถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุม "(มันไม่ได้อยู่ในโทรศัพท์... มันไม่ได้อยู่ในระบบแชท... แต่มันอยู่ใน 'หัว' ของเรา ริน!)" เสียงของคินแหลมสูงขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "(มันคอยมองผ่านตาเรา มันคอยฟังผ่านหูเรา ตั้งแต่เริ่มต้น... พวกเราไม่เคยมีความลับกับมันเลย!)" ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะสามครั้งช้าๆ ดังมาจากหน้าประตูกลอนห้องนอนของริน เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงเคาะจากคนส่งของ ไม่ใช่เสียงของแม่บ้าน และไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงเคาะที่จังหวะตรงกันกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวอยู่ในอกของเธอ "(ริน... นายได้ยินเสียงนั่นไหม?)" เสียงคินในสายกระซิบแผ่วเบาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "(อย่าเปิดนะ... สาบานกับฉันสิว่าเธอจะไม่เปิดประตู...)" รินแข็งทื่อเป็นหิน มือข้างที่ถือโทรศัพท์แนบหูสั่นเทาจนแทบจะถือไว้ไม่ไหว ดวงตาสดจ้องมองไปยังลูกบิดประตูห้องนอนของตัวเองที่ค่อยๆ หมุนวนช้าๆ จากฝั่งด้านนอก... โดยไม่มีใครบิดมันด้วยมือมนุษย์ และก่อนที่รินจะได้ทันตั้งตัว ข้อความสุดท้ายก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเธอ พร้อมกับเสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังลั่นประสานกับเสียงเคาะประตู *[แอดมิน]: เปิดประตูรับเพื่อนเก่าหน่อยสิครับ... ริน... เพื่อนรักที่เธอทิ้งไว้ในกองเพลิงเมื่อคืนนั้น กำลังรอต้อนรับเธียรอยู่หลังห้องนี้นะคะ* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ