ความแค้นในอดีต

"ถ้าพวกคุณยังไม่หยุดเถียงกันเรื่องความผิดชอบชั่วดี... ก็นั่งดูเพื่อนตัวเองค่อยๆ ตายไปทีละคนเถอะค่ะ" ข้อความจากแอดมินเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของริน พร้อมกับภาพถ่ายเก่าๆ ที่ถูกส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์ มันเป็นภาพเด็กสาวผมเปียคนหนึ่งที่กำลังถูกมัดไว้กับเก้าอี้ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบน้ำตา ดวงตาที่ไร้แววคู่นั้นจ้องมองมายังกล้อง... ราวกับจะกรีดร้องผ่านพิกเซลที่แตกพร่า "นี่มัน... เมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เหรอ" รินพึมพำ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ คินที่นั่งอยู่ตรงข้ามรินในคาเฟ่ที่เงียบสงัด เขาส่งสายตาเย็นชามาให้ ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบของเซรามิกกับจานรองฟังดูบาดหูราวกับเสียงมีดกรีดลงบนแผ่นเหล็ก "จำได้ด้วยเหรอริน? ทั้งที่เธอก็เป็นคนหนึ่งที่ยืนมองดู 'มินตรา' ถูกกระทำโดยไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำสีเทาหม่นพรั่งพรูเข้าใส่ราวกับเขื่อนแตก ภาพวันนั้น... เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มนักเรียนหญิง เสียงรองเท้าที่กระทบพื้นห้องกีฬา และความเงียบงันที่น่ารังเกียจของเธอเองที่เลือกจะปิดปากเงียบเพื่อเอาตัวรอด "ตอนนั้นพวกเรายังเด็ก คิน... เราแค่ทำตามกระแส" รินแก้ตัว เสียงของเธอแหบพร่า "คำว่า 'เด็ก' มันกลายเป็นข้ออ้างที่น่าสมเพชที่สุดในโลกสำหรับความโหดร้ายนะ" คินแค่นยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปนอยู่เลย "เธอน่าจะรู้นะริน ว่าทำไมแอดมินถึงเลือกเราสิบคนนี้... เพราะเราทุกคนต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของ 'ความเงียบ' ที่ฆ่ามินตราให้ตายทั้งเป็นในวันนั้น" หน้าจอโทรศัพท์สั่นรัว แอดมินพิมพ์ข้อความต่อทันที [Admin]: "ความเงียบคืออาวุธที่คมที่สุด แต่ตอนนี้... ถึงเวลาที่ความเงียบจะถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องแล้ว การเล่นเกมรอบต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้น... ใครคือคนเริ่มจุดไฟเผามินตราในห้องเก็บของวันนั้น? ตอบไม่ตรงกันภายใน 5 นาที คนที่โกหกจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีก" รินรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาตามไรผม เธอหันมองรอบร้าน บรรยากาศเริ่มบิดเบี้ยว กลิ่นอับชื้นเหมือนกลิ่นหนังสือเก่าและน้ำมันเบนซินเริ่มลอยมาแตะจมูก ทั้งที่นี่คือคาเฟ่ใจกลางเมืองที่ควรจะสดใส แต่มุมมืดของร้านกลับดูเหมือนกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเงามืดนั้นมีชีวิต "คิน... นายเป็นคนล็อคประตูห้องเก็บของใช่ไหม?" รินตัดสินใจถาม โพรงจมูกเธอแสบไปหมดด้วยความหวาดกลัว คินโน้มตัวเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นเย็นเยียบจากตัวเขา "ริน... ถ้าฉันบอกว่าฉันทำ แล้วเธอจะทำอย่างไร? จะวิ่งไปบอกตำรวจ? หรือจะรีบหาแพะรับบาปคนใหม่ก่อนที่แอดมินจะตัดสินเรา?" ในจังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนจากสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่ม 'ฟ้า' ก็เด้งขึ้นมา [ฟ้า]: "ไม่ใช่คิน! ฉันเห็นริน! รินเป็นคนส่งกุญแจให้พวกนั้น!" รินตาเบิกโพลง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอไม่ได้เป็นคนส่งกุญแจ... เธอแค่ยืนดู! แต่ภาพในหัวของรินกลับสับสน ราวกับความทรงจำถูกบิดเบือนด้วยพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น เธอจำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นใครเป็นคนเริ่ม ใครเป็นคนจบ หรือแม้แต่... จริงๆ แล้วเธออาจจะเป็นคนส่งกุญแจนั้นเองโดยที่จิตใต้สำนึกเลือกจะลบมันออกไป หน้าจอโทรศัพท์ของรินมืดดับลง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นด้วยภาพกล้องวงจรปิดในห้องเก็บของเมื่อสามปีก่อน เป็นมุมกล้องที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ในภาพนั้น... เด็กสาวคนหนึ่งสวมเสื้อนักเรียนที่ปักชื่อ 'ริน' กำลังยืนถือลูกบิดประตูด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "นั่นไม่ใช่ฉัน..." รินพึมพำ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเธอ แต่มันเป็นเสียงของใครบางคนที่สวมรอยอยู่ในร่างของเธอ คินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขามองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความเยือกเย็นอีกต่อไป แต่เป็นความสมเพช "ริน... บางทีเธออาจจะลืมไปว่าในคืนนั้น ไม่ใช่แค่เราที่อยู่ในห้องเก็บของ... แอดมินไม่ได้มาคนเดียว แต่มันมี 'อีกคน' ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมาตลอด" ทันใดนั้น ไฟในร้านก็ดับพรึบลง เสียงลากของหนักบางอย่างดังมาจากทางด้านหลังของร้าน... มันเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวอย่างเชื่องช้าและมั่นคง ราวกับผู้มาเยือนกำลังจะมาทวงคืนทุกอย่างที่เสียไปเมื่อสามปีก่อน รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งหวังจะเปิดแฟลช แต่ทว่าในกลุ่มไลน์นั้นไม่ได้มีเพียงข้อความจากแอดมินอีกต่อไป [Admin]: "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอดนะ... ริน" [มินตรา]: "ฉันกลับมาแล้ว... และคราวนี้ ฉันจะล็อคประตูเอง" รินหันขวับไปด้านหลัง ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้แสงจันทร์ มีเงาร่างของเด็กสาวผมเปียในชุดนักเรียนเปื้อนคราบเขม่าควันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น... ดวงตาคู่นั้นจ้องมองรินอย่างอาฆาต และในมือของเธอกำลูกบิดประตูโลหะที่เย็นเยียบเอาไว้แน่น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ