รอดตายหวุดหวิด

"ริน! พิมพ์สิ! ถ้าช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียว พวกเราทั้งคู่จะกลายเป็นศพเฝ้าตู้ล็อกเกอร์นี่แน่!" คินตวาดเสียงสั่นเครือ มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนกลับซีดเผือดราวกับคนตาย เขาดันแผ่นหลังของรินให้ชิดกับผนังห้องล็อกเกอร์ที่เย็นเยียบ กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นโชยเข้าจมูกจนรินแทบสำลัก ในหน้าจอโทรศัพท์ตรงหน้า แถบสถานะการพิมพ์ของ 'แอดมิน' กำลังเต้นตุบๆ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจดั่งเสียงกลองมรณะ [แอดมิน: เหลือเวลาอีก 30 วินาที... คำถามคือ 'ใครกันแน่ที่สมควรได้รับสิทธิ์ในการรอดชีวิตในค่ำคืนนี้ ระหว่างคนที่เก็บความลับไว้กับคนที่พร้อมจะแฉทุกอย่างให้พินาศ'] รินมือสั่นระริก เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากหน้าจอ แสงสีฟ้าหม่นกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ความจำในอดีตเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้นผุดขึ้นมาเหมือนภาพหลอน—เสียงเบรกที่ดังสนั่น เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดที่ฝังใจ เธอรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่ใช่แค่คำถามทั่วไป แต่มันคือการขุดรากถอนโคนความผิดบาปที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสามปี "ถ้าฉันตอบว่าคนที่จะรอดคือฉัน... คิน นายจะโกรธไหม?" รินกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า คินจ้องมองเธอ แววตาของเขามีความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความเจ็บปวดบางอย่างที่รินอ่านไม่ออก "ถ้าชีวิตของเธอคือสิ่งที่แลกมาด้วยความรอดของฉัน... ก็พิมพ์ไปสิ ริน เธอเป็นคนเดียวที่ยังไม่ควรจบชีวิตลงที่นี่" [แอดมิน: 15 วินาที... นิ้วของพวกคุณขยับช้าเกินไปหรือเปล่า?] นิ้วของรินรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่เธอไม่เคยทำได้มาก่อน เธอไม่ได้เลือกพิมพ์ชื่อใครคนใดคนหนึ่ง แต่เธอเลือกพิมพ์สิ่งที่ 'แอดมิน' คาดไม่ถึง *‘ทั้งสองคนต่างก็มีบาป และความตายไม่ใช่การชดใช้ที่ยุติธรรมสำหรับความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจ แอดมิน... แกต่างหากที่ควรรู้ว่าทำไมพวกเราถึงถูกเลือกมาที่นี่’* วินาทีที่นิ้วโป้งกดส่งข้อความ หัวใจของรินแทบหยุดเต้น ลมหายใจขาดห้วง หน้าจอที่เคยแสดงสถานะ 'กำลังพิมพ์' ดับวูบไปทันที ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องล็อกเกอร์จนน่าอึดอัด เสียงเข็มนาฬิกาที่ดังติ๊กๆ ดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ "เธอทำบ้าอะไรลงไป..." คินพึมพำ ใบหน้าของเขาถอดสี "ฉันไม่ได้เลือกใครเลยคิน... ฉันเลือกที่จะตั้งคำถามกลับ" รินตอบพลางหายใจหอบถี่ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอที่มืดสนิท ทว่า... ในวินาทีถัดมา เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น 'ตึ้ง!' เสียงนั้นดังก้องราวกับเสียงระเบิดในโสตประสาท [แอดมิน: น่าประทับใจมาก ริน... ดูเหมือนว่าความทรงจำที่หายไปในคืนวันที่ 15 สิงหาคม จะไม่ได้จางหายไปจริงๆ] ทันทีที่ข้อความปรากฏ รินก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไขสันหลัง วันที่ 15 สิงหาคม... วันที่อุบัติเหตุเกิดขึ้น! คินที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักไปทันที เขาค่อยๆ หันมามองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขาเพิ่งรู้จักเธอเป็นครั้งแรก "เธอ... จำเหตุการณ์วันนั้นได้จริงๆ เหรอ?" คินถาม เสียงของเขาเย็นเยียบจนรินขนลุกชัน รินยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ไฟภายในห้องล็อกเกอร์ก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงแสงจากโทรศัพท์ที่ส่องสว่างใบหน้าของทั้งคู่เพียงครู่เดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น รินสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบทะลุออกมานอกอก เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังคิน... มันไม่ใช่เงาของคิน แต่มันคือร่างของชายคนหนึ่งที่สวมชุดฮู้ดสีดำสนิท กำลังยืนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาดท่ามกลางความมืดมิด! มือของคนในเงานั้นค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาวางบนบ่าของคิน ในขณะที่คินยังคงยืนนิ่งสนิทราวกับเป็นหุ่นกระบอกที่ไร้ชีวิต "คิน... ข้างหลังนาย..." รินพยายามจะเตือน แต่เสียงของเธอกลับหายไปในลำคอ เมื่อเธอก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง ข้อความล่าสุดจากแอดมินก็ปรากฏขึ้นมาใหม่ด้วยสีเลือดที่เด่นชัด [แอดมิน: กฎข้อที่ 21... หากพบคนที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในห้อง ให้รีบหนีไปก่อนที่เขาจะหันมามองคุณ] คินค่อยๆ หันคอไปทางด้านหลังอย่างช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่ฝืดเคือง เสียงกระดูกลั่นดัง 'กร๊อบ' ท่ามกลางความเงียบสนิท และในวินาทีที่เขากำลังจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่ข้างหลัง รินก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ