จุดจบของเกมไลน์

"ถ้าคุณขยับอีกเพียงก้าวเดียว เครื่องทำลายข้อมูลนี้จะทำงาน และพวกคุณทุกคนจะกลายเป็นแค่ข้อมูลที่ถูกลบไปตลอดกาล" เสียงแหบพร่าที่ดังออกมาจากลำโพงในห้องลับใต้ดินสั่นประสาทจนรินแทบหยุดหายใจ เธอจ้องมองใบหน้าของคินที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แววตาของเขาดูว่างเปล่าและเยือกเย็นเกินกว่าที่จะเป็นคนปกติที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย "ริน วางมันลงเถอะ" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แฝงไปด้วยความเวทนาที่ดูจอมปลอม "เธอไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเกมนี้ถึงต้องมีอยู่ เธอพยายามจะทำลายมัน แต่เธอกำลังทำลายความยุติธรรมเพียงอย่างเดียวที่พวกเราเหลืออยู่" รินกระชับมีดสั้นในมือแน่น ก่อนจะหันปลายมีดไปที่แผงวงจรหลักที่กำลังส่งเสียงครางฮือเหมือนสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ สายไฟระโยงระยางเหมือนเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะของสัญญาณชีพจรดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลัง เธอนึกถึงเสียงเคาะกระจกจากฝั่งตรงข้ามเมื่อครู่... เสียงที่ไม่ได้มาจากโลกภายนอก แต่มาจาก 'อีกฝั่ง' ของจอโทรศัพท์ที่พวกเขาทุกคนถือติดตัวราวกับคำสาป "ความยุติธรรมเหรอคะ?" รินแค่นหัวเราะ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "ความยุติธรรมของฆาตกรที่ใช้ไลน์เป็นเครื่องมือตัดสินชีวิตคน? หรือความยุติธรรมที่แอบซ่อนความลับเรื่องอุบัติเหตุในอดีตของพวกเราไว้กันแน่ คิน... หรือควรจะเรียกว่า 'แอดมิน' ดีคะ?" บรรยากาศในห้องใต้ดินกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คินชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง "เธอฉลาดเกินไป ริน... นั่นคือเหตุผลว่าทำไมถึงต้องเป็นเธอ" คินก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว แต่รินแทงมีดลงไปที่แผงแม่ข่ายอย่างไม่ลังเล เสียงประกายไฟดังเปรี๊ยะพร้อมกับกลิ่นไหม้ที่ตลบอบอวลไปทั่วห้อง หน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศกระพริบถี่ๆ ก่อนจะฉายภาพรายชื่อสมาชิกในกลุ่มไลน์ขึ้นมา ทุกชื่อเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสด "ดูสิคะ" รินตะโกน "เครื่องนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อลงโทษคนผิด แต่มันมีไว้เพื่อเก็บกักความกลัว! ยิ่งพวกเรากลัว พวกมันยิ่งมีอำนาจ!" รินไม่รอช้า เธอคว้าแท่งเหล็กข้างตัวฟาดลงไปที่แกนกลางของเครื่องแม่ข่ายอย่างบ้าคลั่ง เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน คินพุ่งเข้ามาหวังจะหยุดเธอ แต่รินไวกว่า เธอตวัดมือไปด้านหลัง คว้าเอารีโมทควบคุมที่คินทำหล่นไว้ขณะตะเกียกตะกายเข้ามา กดปุ่ม 'เปิดเผยตัวตน' ที่เธอเดาใจเขาได้ตั้งแต่แรก ทันใดนั้น หน้าจอยักษ์ที่แสดงสถานะของแอดมินก็เปลี่ยนไป ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ใบหน้าของคนแปลกหน้า แต่มันคือภาพถ่ายของ 'คิน' ในชุดเดียวกับที่เขากำลังสวมใส่อยู่ในตอนนี้ พร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมาว่า [System Admin Identified: Kin_DarkSecret] คินหยุดชะงักทันที ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและประหลาดใจ "ทำไม... ทำไมเธอถึงรู้ว่าฉันเก็บรหัสสำรองไว้ในรีโมทนั่น?" คินถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "เพราะคนที่เป็นหัวหน้าห้องอย่างคุณน่ะ..." รินหอบหายใจถี่ สายตาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของเขา "ไม่มีทางปล่อยให้สิ่งใดหลุดมือไปโดยไม่มีแผนสำรองหรอกค่ะ และสิ่งที่พังพินาศที่สุดในชีวิตคุณตอนนี้ ก็คือการที่คุณคิดว่าไม่มีใครกล้าหักหลังคุณ... แม้กระทั่งคนที่เคยไว้ใจคุณที่สุด" เครื่องแม่ข่ายเริ่มส่งเสียงเตือนดังลั่น แสงสีแดงวาบไปทั่วห้อง รินก้าวถอยหลังไปที่ประตูทางออก แต่ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปถึงลูกบิด เสียงเคาะที่เคยได้ยินจากในกระจกก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ได้มาจากกระจกแล้ว มันดังมาจาก 'ข้างใน' โทรศัพท์ที่รินถืออยู่ในมือ เธอก้มลงมองหน้าจอที่แตกละเอียด หน้าจอไลน์ยังคงเปิดค้างอยู่ และข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาใหม่ไม่ได้มาจากคิน แต่มันมาจากบัญชีที่ควรจะถูกลบไปแล้วเมื่อปีที่แล้ว [ข้อความจาก: แม่ของริน] [เนื้อหา: ริน... ลูกไม่ควรจะออกมาจากที่นั่น เพราะคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องใต้ดิน ไม่ใช่คิน] หัวใจของรินหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง เธอค่อยๆ หันกลับไปมองคินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าเครื่องแม่ข่ายที่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ทว่า... เงาของคินบนกำแพงกลับกำลังขยับแขนทั้งสองข้างเพื่อรัดคอตัวเอง แต่ร่างจริงของคินกลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น แล้วเงาสีดำสนิทก็ค่อยๆ แยกตัวออกมาจากผนังห้อง มันมีรูปร่างสูงใหญ่และไร้ใบหน้า ก่อนที่เสียงเคาะกระจกจะดังขึ้นอีกครั้งจากทั่วทุกทิศทาง... คราวนี้เสียงนั้นไม่ได้มาเพื่อขู่ แต่มันมาเพื่อ 'รับตัว' คนที่เพิ่งทำลายกฎของเกม รินตระหนักได้ทันทีว่าเธอไม่ได้ทำลายเกมไลน์... เธอแค่ทำลายกรงขังที่กักขัง 'สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า' เอาไว้ข้างในนั้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในทุกชั่วโมงมากับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ