ความจริงหลังม่าน

“อย่าแตะต้องโทรศัพท์เครื่องนั้นอีกเป็นอันขาด... ริน” เสียงของคินแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือของเขาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเขาแทรกซึมผ่านผิวหนังเข้าไปถึงกระดูก นี่ไม่ใช่ท่าทางของคนที่พยายามปกป้อง แต่มันคือท่าทางของคนที่กำลังหวาดกลัว ‘บางสิ่งที่กำลังจะตามมา’ ท่ามกลางโถงทางเดินของโรงเรียนที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเอง แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศ—กลิ่นที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในสถานที่ศึกษาแห่งนี้ “แต่มันจบแล้วไม่ใช่เหรอคิน?” ฉันเค้นเสียงถาม ร่างกายชาวาบเมื่อนึกถึงวินาทีที่ฉันกด ‘ทำลาย’ แอปพลิเคชันนรกนั่นทิ้ง “เราลบมันออกไปแล้ว เกมจบแล้ว ทุกคนจะปลอดภัย...” “เธอไม่เข้าใจหรอก” คินปล่อยมือแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววสิ้นหวังที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “เธอไม่ได้ทำลายกรงขังริน เธอแค่ถอดสลักประตูนรกออก... สิ่งที่เคยถูกกักไว้ข้างในนั้น มันไม่ได้ต้องการเล่นเกมกับเราอีกต่อไปแล้ว แต่มันต้องการ ‘ตัวตน’ ของเรา” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ก็ดังก้องมาจากฝั่งบันไดใหญ่ เจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดเครื่องแบบเต็มยศสามนายก้าวเข้ามาในโถงทางเดิน แสงไฟฉายสว่างวาบตัดผ่านความมืดมิดของโรงเรียน “ใครอยู่ที่นั่น!” เสียงนายตำรวจนายหนึ่งตะโกนก้อง ฉันรีบเก็บโทรศัพท์เครื่องนั้นเข้ากระเป๋าเสื้อคลุม ใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ริน... ตั้งสติไว้ ความจริงหลังม่านครั้งนี้อาจนำไปสู่ความตาย หรือไม่ก็อิสรภาพที่แลกมาด้วยชีวิตของใครบางคน ตำรวจเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของพวกเขาเรียบเฉยแต่แววตากลับดูว่างเปล่าอย่างประหลาด นายตำรวจยศจ่าผู้หนึ่งมองมาที่คราบสีแดงเข้มบนพื้นไม้ข้างๆ เท้าของฉัน “พวกเธอสองคน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมถึงมีคราบเลือดปริมาณมากในโรงเรียนตอนสองทุ่ม?” “หนู... พวกหนูแค่มาเอาของที่ลืมไว้ค่ะ” ฉันตอบ เสียงนิ่งสนิทจนน่าตกใจ ความลับเรื่องอุบัติเหตุในอดีตทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะโกหกอย่างแนบเนียนภายใต้ความกดดัน “ส่วนเลือดนั่น... หนูไม่ทราบจริงๆ ค่ะ อาจจะเป็นเลือดของสัตว์ที่หลงเข้ามา” จ่าคนนั้นเดินตรงเข้ามาหาฉัน สายตาของเขาจ้องเขม็งราวกับจะทะลุผ่านไปถึงสมอง “สัตว์งั้นเหรอ? แต่สภาพแวดล้อมที่นี่... มันเหมือนกับว่ามีใครบางคนถูก ‘ลาก’ ออกไปมากกว่านะ” เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ แล้วขมวดคิ้ว “แปลกดี... ตำรวจทุกคนได้รับแจ้งเหตุจากโทรศัพท์สายด่วนนิรนามพร้อมกันว่ามีเหตุฆาตกรรมที่ห้องพักครูชั้นสาม แต่พวกเราไม่พบศพ พบแค่พวกเธอสองคน” คินก้าวเข้ามาบังฉันไว้ “ถ้าไม่มีศพ ก็แปลว่าไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นใช่ไหมคะ?” นายตำรวจนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ควรเกิดขึ้นบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ “ถ้าไม่มีศพ... ก็แค่สร้างขึ้นมาใหม่ก็ได้นี่นา จริงไหม?” บรรยากาศในโถงทางเดินเปลี่ยนไปฉับพลัน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของฉันดังขึ้น ‘ติ๊ง!’ มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากแอปปกติ แต่มันคือเสียงจาก ‘กลุ่มไลน์คนตาย’ ที่ฉันลบไปแล้ว ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอสีดำมืดมิดปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาทีละตัว: *‘ยินดีต้อนรับสู่ด่านสุดท้าย... ในเมื่อความจริงยังมืดมน ก็จงอยู่ดูความตายของตัวเองซะ’* ฉันเงยหน้าขึ้นมองตำรวจตรงหน้า ดวงตาของเขาบัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา ขอบปากเริ่มฉีกยาวออกไปจนเกือบถึงใบหู คินที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันตัวแข็งทื่อ เขาหันมาหาฉันแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำลายทุกความหวังที่เหลืออยู่ “ริน... ดูที่โทรศัพท์ของตำรวจคนนั้นสิ” ฉันเบนสายตาไปตามนิ้วที่สั่นเทาของเขา บนหน้าจอโทรศัพท์ในมือของตำรวจนายนั้น ปรากฏภาพถ่ายสด (Live) ของพวกเราสองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงนี้... แต่ในภาพนั้น ไม่มีรอยเลือดบนพื้น และไม่มีตำรวจสักคนเดียว มีเพียงฉันและคิน... ที่กำลังยืนกอดศพของเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งอยู่ในความมืดมิดลำพัง ทันใดนั้น เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังออกมาจากลำโพงโรงเรียน เสียงที่แฝงไปด้วยความสนุกสนานของ 'แอดมิน' ที่ไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่มันมีเป็นร้อยเป็นพันเสียงที่ประสานกันจนแสบแก้วหู "ยินดีด้วยครับ คุณผ่านบททดสอบที่ 41 แล้ว... แต่สิ่งที่รอคุณอยู่หลังม่านนั้น คือความจริงที่ว่า 'คุณ' ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว" ฝากติดตามตอนจบที่เหลือเชื่อของกลุ่มไลน์นี้ไปด้วยกันนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่ข้างๆ แมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ