ผลกระทบที่ตามมา

"รินคะ... มองหน้าฉันสิคะ คุณไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆ หรอกนะคะ" เสียงของแพทย์หญิงอรชรดังลอดผ่านกระจกใสบานหนา เสียงนั้นเรียบสนทนาราวกับกำลังท่องจำบทสวดมนต์ มากกว่าจะเป็นการเยียวยาจิตใจมนุษย์ผู้บอบช้ำ รินนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงสีขาวโพลนที่ไร้ซึ่งมุมแหลมคม ห้องบำบัดพิเศษของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้เงียบสงบจนเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในงานศพ รินก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง นิ้วเรียวบางสั่นเทา ปลายเล็บซีดเซียวไร้สีเลือด ภาพหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ขึ้นข้อความสีแดงฉานจากบททดสอบที่ 41 ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมอง *'คุณไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว'* ประโยคนี้กรีดลึกลงไปในรอยหยักของสมอง ราวกับใช้มีดปลายแหลมสลักชื่อเธอลงบนแผ่นไม้ที่ผุกร่อน ถ้าเธอไม่มีตัวตน... แล้วใครกันล่ะที่นั่งหายใจอยู่ตรงนี้? ใครกันที่ต้องทนรับความรู้สึกผิดจากอุบัติเหตุครั้งนั้น? ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเบาๆ รินสะดุ้งสุดตัว สายตาหวาดระแวงเหลือบมองไปที่บานกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้อง เธอรู้ดีว่าหลังกระจกบานนั้น มีสายตานับคู่กำลังจ้องมองพฤติกรรมของเธออยู่ ราวกับเธอมستรัดในกรงขังของสวนสัตว์ "คุณหมอคะ..." รินเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา คอของเธอแห้งผากราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน "ฉัน... ฉันยังอยู่ใช่ไหมคะ? ฉันไม่ได้เป็นแค่ตัวหนังสือในหน้าจอ... ใช่ไหมคะ?" ลำโพงตัวเล็กบนเพดานส่งเสียงซ่าเบาๆ ก่อนเสียงของแพทย์หญิงอรชรจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น แต่มันกลับยิ่งทำให้รินรู้สึกหนเหน็บถึงขั้วหัวใจ "รินคะ... ความทรงจำของมนุษย์เราเป็นสิ่งหลอกลวงนะคะ บางครั้ง... สมองก็สร้างตัวตนปลอมๆ ขึ้นมาเพื่อปกป้องเราจากความจริงที่เจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว อุบัติเหตุในคืนนั้น... รถคันที่พลิกคว่ำลงไปในเหวลึก... มีผู้รอดชีวิตจริงเหรอคะ?" รินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพความทรงจำสีแดงฉานพรั่งพรูเข้ามาในหัว กลิ่นควันไฟ กลิ่นน้ำมันเครื่อง และเสียงกรีดร้องที่โหยหวน คิน... ใช่ คินอยู่ในรถคันนั้นด้วย คินที่คอยช่วยเหลือเธอ คินที่เป็นคนบอกเบาะแสต่างๆ ในกลุ่มไลน์คนตาย... *ถ้าเธอไม่มีตัวตน... แล้วคินล่ะ? คินมีตัวตนอยู่จริงไหม?* ประตูห้องบำบัดถูกเปิดออกอย่างช้าๆ พยาบาลสาวในชุดสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาพร้อมกับถาดกระดาษที่มีแก้วน้ำและเม็ดยาสีฟ้าอ่อนสองเม็ดวางอยู่บนนั้น รอยยิ้มของพยาบาลคนนั้นช่างดูว่างเปล่า ดวงตาเรียวรีไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต "ถึงเวลาทานยาแล้วค่ะคุณริน ทานซะนะคะ จะได้หลับสบาย... และตื่นขึ้นมาในโลกที่ถูกต้องสักที" พยาบาลกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รินมองเม็ดยาสีฟ้าในมือของพยาบาล ความหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงลำคอ เธอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ไม่... ฉันไม่กิน ฉันไม่ได้บ้า! พวกคุณต่างหากที่บ้า! กลุ่มไลน์นั้น... มันมีจริง! ทุกคนตายจริงๆ!" "ไม่มีกลุ่มไลน์อะไรทั้งนั้นหรอกนะคะ รินคะ" เสียงจากลำโพงดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง "ไม่มีใครตาย... เพราะไม่มีใครเคยมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรกเริ่มต่างหาก คุณแค่กำลังฝันร้าย ฝันที่ยาวนานเกินไป... กลืนมันลงไปนะคะ แล้วทุกอย่างจะจบลง" พยาบาลก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป แรงบิดที่ข้อมือของรินนั้นหนักหน่วงรากับคีมเหล็ก รินพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เม็ดยาสีฟ้าถูกบังคับให้ยัดใส่ปาก น้ำอุ่นถูกกรอกตามลงมาอย่างไร้ความปรานี รินสำลัก ไอโขลกจนหน้าดำหน้าแดง รสชาติขมปร่ากระจายไปทั่วโคนลิ้น สติของรินเริ่มพร่าเลือน ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว เพดานห้องหมุนควอน แสงไฟสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต เสียงกระซิบกระซาบจำนวนนับไม่ถ้วนดังอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท เป็นเสียงของพวกเขาทุกคน... คนในกลุ่มไลน์ที่ตายไปทีละคน ทีละคน... *ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... ริน* ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เปลือกตาจะหนักอึ้งและปิดสนิทลง รินเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่... เงานั้นไม่ใช่ร่างของเธอ แต่เป็นร่างของหญิงสาวผมยาวรุงรัง ใบหน้าครึ่งซีกถูกไฟไหม้เกรียมจนจำเค้าเดิมไม่ได้ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เงาในกระจกนั้นไม่ได้ขยับตามท่าทางของเธอ แต่มันกำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู พร้อมกับยกมือขึ้นมาเคาะกระจกจาก *ด้านใน* ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "อ๊ะ..." รินสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจรุนแรง เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย เธอพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลจิตเวชอีกต่อไปแล้ว... แต่เธอกำลังนอนอยู่บนเบาะหน้ารถยนต์ที่คว่ำหงายท้องล้อชี้ฟ้า กลิ่นน้ำมันเครื่องคละคลุ้ง และที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นคอนโซลรถ มีแสงไฟสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากกลุ่มไลน์ที่เธอคิดว่ามันจบไปแล้วเด้งขึ้นมาตรงหน้า **[แอดมิน (นิรนาม)]: "ยินดีต้อนรับกลับสู่บททดสอบที่ 42 นะคะ... คราวนี้ ลองทายดูสิคะว่า ใครคือศพที่นั่งอยู่เบาะหลังของคุณตอนนี้?"** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ