สัญญานอินเทอร์เน็ตที่หายไป

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ข้างนอก!" รินตะโกนสุดเสียงจนเจ็บคอ เธอทุบประตูไม้เนื้อแข็งของห้องเก็บของจนฝ่ามือแดงช้ำ เสียงทุบดังก้องสะท้อนไปมาในพื้นที่อับชื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและเหล็กสนิม ความมืดมิดในนี้ไม่ใช่ความมืดธรรมดา แต่มันดูเหมือนจะหนาแน่นและข้นคลั่กราวกับมีชีวิต เธอทรุดตัวลงพิงบานประตูที่สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระแทกจากด้านนอก ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าปกคลุมราวกับถูกกลืนกินด้วยความตาย มือที่สั่นเทาของรินคว้ามือถือขึ้นมา หน้าจอสมาร์ทโฟนที่เคยเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวกลับขึ้นสัญลักษณ์กากบาทสีแดงทับขีดสัญญาณ แถบสถานะ Wi-Fi ที่เคยเต็มเปี่ยมมอดดับลงไปตั้งแต่วินาทีที่ประตูถูกล็อค *ไม่มีสัญญาณ... นี่มันหมายความว่ายังไงกัน* นิ้วของรินรัวลงบนแป้นพิมพ์ในแอปพลิเคชันไลน์ ‘กลุ่มคนตาย: 48 ชั่วโมง’ เธอกดส่งข้อความเข้ากลุ่มด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือข้อความเตือนสีแดงฉานจากระบบ: *‘ไม่สามารถส่งข้อความได้ กรุณาตรวจสอบการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตของคุณ’* “บ้าจริง...” เธอพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า มือถือในมือสั่นไหวไม่ใช่เพราะตัวเครื่อง แต่เพราะร่างกายของเธอกำลังต้านทานความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ ในจังหวะนั้นเอง แสงไฟจากหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นด้วยการแจ้งเตือนจากแอปฯ ปริศนาที่ส่งข้อความสุดท้ายเข้ามาก่อนที่สัญญาณจะตัดขาดโดยสมบูรณ์ **[แอดมิน]:** *“การติดต่อสื่อสารคือพันธนาการของคนเป็น... ส่วนคนตาย ไม่จำเป็นต้องมีโลกภายนอกหรอกนะ ริน เตรียมตัวให้พร้อม 30 ชั่วโมงที่เหลือ ชีวิตที่เก็บงำความลับไว้อาจไม่ได้อยู่ครบถึงตอนจบ”* รินเม้มปากแน่น ความลับเรื่องอุบัติเหตุในอดีตที่เธอฝังไว้ในก้นบึ้งของจิตใจผุดขึ้นมาเป็นภาพฉายซ้ำๆ เสียงยางรถยนต์เสียดสีกับพื้นถนน เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดที่ฝังใจ ความรู้สึกผิดที่เธอพยายามหนีมาตลอดกลับดูเหมือนจะกลายเป็นเชือกเส้นสุดท้ายที่ลากเธอดิ่งลงสู่ขุมนรกนี้ “ริน? เธออยู่ในนั้นใช่ไหม!” เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังแว่วมาจากอีกฝั่งของกำแพง รินสะดุ้งสุดตัว เธอจำเสียงนี้ได้ดี... คิน “คิน! ช่วยฉันด้วย! ประตูมันเปิดไม่ได้ มันถูกล็อคจากข้างนอก!” รินตะโกนตอบผ่านรอยแยกของประตู ความเงียบทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คินจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่ากว่าทุกครั้ง “ฉันพยายามแล้ว... ฉันลองเอาเก้าอี้กระแทกดูแล้ว แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างยึดไว้แน่นหนา ที่สำคัญกว่านั้นริน... สัญญาณของทุกคนหายไปหมดแล้ว เราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ ไม่มีการแจ้งเตือน ไม่มีประกาศจากแอดมิน เหมือนกับว่าพวกมันกำลัง ‘ปิดห้องเชือด’ อย่างเป็นทางการ” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง “ฉันเจออะไรบางอย่างที่หน้าห้องเก็บของ เธอต้องฟังให้ดีนะ... บนพื้นหน้าประตู มีรอยขีดเขียนด้วยสิ่งที่ดูเหมือน... เลือดสดๆ มันเขียนว่า ‘ชดใช้’” รินรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เธอค่อยๆ ถอยกรูดออกจากประตูหลังพิงกำแพงอีกด้าน ความมืดรอบตัวเริ่มดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้ เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยลังกระดาษเก่าและของใช้ชำรุด ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังกองผ้าเก่าๆ มันคือเลนส์กล้องที่ซ่อนอยู่ในมุมมืด แสงไฟสีแดงดวงเล็กๆ กระพริบถี่ๆ เหมือนดวงตาของปีศาจที่กำลังจ้องมองเธอผ่านเลนส์ “พวกมันเฝ้าดูอยู่...” รินกระซิบเบาๆ กับตัวเอง “ริน! ฟังนะ ถ้าฉันพังประตูไม่ได้ ฉันจะหาทางผ่านช่องระบายอากาศข้างๆ ห้องนั้น เธอต้องหาอะไรมาเขี่ยสลักให้ได้... ริน? ริน! ทำไมเงียบไปล่ะ!” รินไม่ได้ยินเสียงคินอีกต่อไป เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและแหบแห้งก็ดังขึ้นจากมุมมืดภายในห้องเก็บของ เสียงนั้นไม่ได้มาจากมือถือ แต่มันมาจาก ‘บางอย่าง’ ที่อยู่ข้างในนี้กับเธอ *ฟืด... ฟืด...* เธอกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก รินค่อยๆ หยิบไฟแช็กในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา เธอจุดมันด้วยมือที่สั่นเทา แสงเปลวไฟสีส้มสลัวส่องกระทบกับมุมห้องที่ว่างเปล่า... แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่อะไรที่เธอนึกภาพไว้ แต่เป็น... เงาของมนุษย์ที่รูปร่างบิดเบี้ยว มันกำลังยืนหันหลังให้เธอ เส้นผมยาวระต้นคอที่เปียกโชกดูเหมือนจะหยดหยาดของเหลวสีดำลงบนพื้น และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ในมือของเงานั้น มันกำลังถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่หน้าจอกำลังสว่างวาบด้วยชื่อกลุ่มไลน์ ‘กลุ่มคนตาย: 48 ชั่วโมง’ เงาร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟแช็กที่กำลังจะดับลงเผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยเย็บที่ปากและผิวหนังที่หลุดลุ่ย มือที่ถือมือถือค่อยๆ พิมพ์บางอย่างลงในกลุ่มไลน์ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือน ‘ติ๊ง’ จะดังขึ้นจากเครื่องของรินที่วางอยู่บนพื้น รินหยิบมือถือขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ข้อความจากแอดมินปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายของเธอเองในขณะนี้... รูปที่ถ่ายจากมุมมองข้างหลังของเธอเพียงไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา **[แอดมิน]:** *“หนูรินคะ... กฎของเกมไม่ได้บอกว่า ‘คนตาย’ จะต้องไม่มีตัวตนในห้องนี้เสมอไปนะ หันหลังกลับไปมองเพื่อนร่วมห้องคนใหม่สิ แล้วเธอก็จะเข้าใจว่าทำไมสัญญาณอินเทอร์เน็ตถึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป”* ลมเย็นเฉียบเป่ารดต้นคอของรินจนขนลุกชัน เธอกำมือถือแน่นจนหน้าจอแตกร้าว ความมืดรอบตัวเริ่มบีบอัดเข้ามาเมื่อไฟแช็กดับลงสนิท เสียงหัวเราะที่ฟังดูคล้ายเสียงกระดูกกระทบกันดังขึ้นใกล้หูจนเกือบสัมผัสได้ รินทำได้เพียงเบิกตากว้างในความมืดมิด เมื่อมือที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งค่อยๆ เอื้อมมาวางบนไหล่ของเธอช้าๆ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่แหบแห้งจนจำแทบไม่ได้ว่าเป็นใคร “ช่วย... ปิด... ล็อก... ด้วยนะ” แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญในค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับรินนะคะ