ผีหรือคน

"นายกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่เห็นในกล้องวงจรปิดเมื่อกี้ คือ 'คน' อย่างนั้นเหรอคะ คิน?" รินกระซิบเสียงสั่น มือที่ถือสมาร์ทโฟนของเธอสั่นเทาจนหน้าจอที่มีข้อความจาก 'แอดมิน' เด้งขึ้นมารัวๆ สั่นไหวไปตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรงอยู่ในอก เธอและคินยืนหลบมุมอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาของโรงเรียน ความมืดมิดภายในห้องถูกขัดจังหวะด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอโทรศัพท์ของคินที่เปิดภาพจากระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนค้างไว้ คินไม่ได้หันมามองเธอ ดวงตาเรียบนิ่งภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังหน้าจอนั้น รอยคล้ำใต้ตาของเขาบ่งบอกถึงการไม่ได้หลับนอนมานานหลายคืน "ถ้ามันเป็นคน... ทำไมมันถึงไม่มีเงาบนพื้นล่ะริน" คำถามของเขาราวกับน้ำแข็งที่หยดลงบนหลังคอ รินหดตัวลงโดยอัตโนมัติ ในภาพแบนๆ บนหน้าจอ ร่างเงาสีดำสนิทไร้รูปทรงชัดเจนกำลังเคลื่อนที่ผ่านทางเดินชั้นสามอย่างเชื่องช้า แต่มันดูเหมือนการ 'ลาก' ร่างกายไปตามผนังมากกว่าการเดิน ขาทั้งสองข้างไม่แตะพื้น และที่น่าขนลุกที่สุดคือ ในจังหวะที่มันผ่านใต้ดวงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ร่างนั้นกลับกลืนกินแสงสว่างรอบข้างไปจนหมดสิ้น ราวกับว่ามันเป็นหลุมดำที่มีชีวิต *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ '48 ชั่วโมงก่อนถึงฆาต' ดังขึ้นพร้อมกันราวกับจังหวะนรก **แอดมิน:** [ใครบางคนกำลังเดินผ่านหน้าพวกเธอไป... อย่าหันไปมองนะ ถ้าไม่อยากเห็นจุดจบของตัวเอง] "มันรู้..." รินครางออกมา เสียงของเธอขาดห้วง "มันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" คินกดปิดหน้าจอทันที ความมืดมิดถาโถมเข้าใส่พวกเขาหนักหน่วงกว่าเดิม กลิ่นอับของลูกฟุตบอลเก่าๆ และฝุ่นหนาเตอะในห้องนี้ดูเหมือนจะเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสนิมจางๆ คินขยับเข้ามาใกล้รินจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาจับข้อมือเธอไว้แน่นราวกับต้องการดึงสติ "ฟังนะริน" คินกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเด็ดขาด "อย่าส่งเสียงเด็ดขาด สิ่งที่เราเห็นในจอ... มันไม่ใช่ผี แต่มันคือผลผลิตของสิ่งที่กลุ่มไลน์นี้พยายามสร้างขึ้นมา หากเราหลุดจากความเงียบนี้เมื่อไหร่ เราจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปทันที" "คิน... นายรู้อะไรมากกว่านี้ใช่ไหม?" รินจ้องมองใบหน้าของเขาในความมืด "ทำไมต้องเป็นโรงเรียนนี้ ทำไมต้องเป็นเรา... และอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อนที่ฉันพยายามลืมไป... มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?" คินนิ่งไปนาน จนรินเริ่มได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่หอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยข้อมือเธอแล้วหันไปทางประตูห้องเก็บอุปกรณ์ที่ปิดสนิท แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ แต่นอกเหนือจากนั้น... มีบางอย่างกำลังเคลื่อนที่อยู่หลังบานประตู *ครืด... ครืด...* เสียงลากลากของหนักๆ บนพื้นไม้ดังผ่านประตูเข้ามา มันเคลื่อนที่ผ่านหน้าห้องพวกเขาไปอย่างเชื่องช้า รินกลั้นหายใจจนปวดปอด เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังจะระเบิดออกมาจากอกเมื่อเงาดำทอดผ่านช่องว่างใต้ประตู มันไม่ได้ผ่านไปเฉยๆ แต่มัน 'หยุด' อยู่หน้าประตูห้องที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดครอบงำไปทั่วห้อง คินหยิบมีดพับขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง ดวงตาของเขาฉายแวววาวด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว รินเองก็หยิบก้อนหินที่เจอในห้องขึ้นมาเป็นอาวุธป้องกันตัว ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่ามันคงทำอะไรไม่ได้มากนักหากสิ่งที่อยู่นอกประตูนั้นไม่ใช่คนจริงๆ ทันใดนั้น แสงไฟนีออนที่ทางเดินด้านนอกก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะดับมืดลงถาวร แต่สิ่งที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงถึงจุดเยือกแข็งไม่ใช่ความมืด แต่มันคือเสียงเคาะประตู *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* มันเป็นจังหวะที่ใจเย็นและจงใจ เคาะสามครั้งเท่ากับจำนวนสมาชิกที่เหลือรอดในกลุ่มไลน์ของพวกเขา "ริน" คินเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า *'หนีออกทางหน้าต่าง'* แต่ก่อนที่รินจะหันไปทางหน้าต่างบานเล็กนั้น ประตูห้องเก็บอุปกรณ์ก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ บานพับประตูส่งเสียงร้องครวญครางน่าสยดสยอง เผยให้เห็นร่างเงาสีดำที่สูงผิดมนุษย์มนา ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่ดำมืดราวกับหลุมลึกที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง ทว่า สิ่งที่ทำให้รินแทบสิ้นสติไม่ใช่ร่างเงาสมุนของแอดมินที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของ 'เงาสีดำ' ตนนั้น **แอดมิน:** [ริน... หันมามองคนที่อยู่ข้างหลังเธอสิ] รินตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเธอค่อยๆ หันไปหาคิน คนที่เธอไว้ใจที่สุดในกลุ่ม แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก คินไม่ได้มองไปที่ประตู เขากำลังจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ในมือของเขาไม่ได้ถือมีดพับ แต่เป็นสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่มีหน้าจอเปิดค้างไว้ที่แอปพลิเคชัน 'แอดมิน' ซึ่งแสดงภาพของเธอกับเขากำลังยืนอยู่ในห้องนี้แบบเรียลไทม์ คินเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาของเขาสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายสีแดงก่ำ "เกมมันใกล้จะจบแล้วริน... ถึงเวลาเฉลยความลับเรื่อง 'อุบัติเหตุ' ของเธอเสียที ว่าทำไมเหยื่อที่แท้จริงถึงไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นคนข้างหลังเธอ" รินค่อยๆ หันกลับไปมองที่ประตูอีกครั้ง และคราวนี้ เงาสีดำนั้นหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดี... เด็กสาวที่ตายไปแล้วเมื่อสองปีก่อนในเหตุการณ์ที่เธอก็อยู่ในที่เกิดเหตุคนเดียว! แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในตอนนี้นะคะ