เหยื่อรายที่สอง

“อย่าเข้ามานะ!” เสียงของรินสั่นพร่าขณะถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องที่เย็นเฉียบ ความมืดสลัวภายในห้องถูกฉาบด้วยแสงไฟจากหน้าจอมือถือที่สั่นระริกอยู่ในมือ เสียงฝีเท้าหนักๆ สองคู่ที่หยุดลงหน้าประตูไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับ ‘กลิ่น’ ที่โชยเข้ามาก่อนตัว กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงเหมือนซากสัตว์ที่ตายทับถมกันท่ามกลางความชื้นแฉะ เสียงบานพับประตูส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กก่อนจะเปิดออกช้าๆ รินกลั้นหายใจจนเจ็บหน้าอก แต่ทว่า... ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ความว่างเปล่าเบื้องหน้าช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคนแปลกหน้าเสียอีก ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนจากมือถือในมือก็ทำลายความเงียบงัน มันคือการแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ ‘ชะตาขาด’ [Admin]: *ได้เวลาแสดงความรับผิดชอบต่อคำโกหกแล้วคุณ ‘นที’* ข้อความนั้นทำให้รินใจหายวาบ นที... เด็กหนุ่มปากดีที่เพิ่งจะโพสต์ข้อความกล่าวหารินในกลุ่มเมื่อชั่วโมงก่อนว่าเธอคือคนที่ ‘นำพาหายนะ’ มาสู่กลุ่มไลน์นี้ เพราะรินเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน “นที?” รินพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เธอรีบกดโทรศัพท์หาคินทันที “คิน... นายเห็นข้อความในกลุ่มไหม? นทีเขากำลังทำอะไรน่ะ?” รินกรอกเสียงลงไปในสายด้วยความร้อนรน ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง เสียงลมหายใจของคินฟังดูหนักอึ้งกว่าปกติ “ริน ฟังฉันนะ... ตอนนี้นทีไม่ได้อยู่ในห้องพักเขา แอดมินเพิ่งส่งพิกัดมาให้ในแชทลับของฉัน มันคือห้องเก็บของเก่าใต้ตึกเรียนที่ปิดตายไปแล้ว ถ้าเธออยากรู้ความจริง อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม!” “แต่เขากำลังจะตายนะคิน!” รินสวนกลับ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มเอ่อคลอ “ถ้าเขาตาย... นั่นก็คือคำตอบของทุกอย่างแล้ว” คินตัดสายทิ้งไปทันที ทิ้งให้รินเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กดทับจนหูอื้อ เธอตัดสินใจคว้าไฟฉายแล้ววิ่งออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังตึกเรียนเก่าด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก บรรยากาศยามค่ำคืนในโรงเรียนร้างดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่รอขย้ำเหยื่อ แสงไฟฉายของเธอสาดไปกระทบกับหยดเลือดที่หยดเป็นทางยาวบนพื้นทางเดิน กลิ่นเหม็นสาบเริ่มรุนแรงขึ้นจนรินต้องยกมือขึ้นปิดจมูก เธอสาวเท้าเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าห้องเก็บของเก่า ประตูเหล็กบานหนาถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อย รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป แสงไฟฉายกวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดชะงักลงที่กลางห้อง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้รินแทบสำลักอากาศ... นทีถูกพันธนาการไว้กับเสากลางห้องด้วยลวดหนามที่พันรัดแน่นจนเนื้อหนังฉีกขาด เลือดสีแดงฉานไหลอาบไปทั่วร่างกายจนพื้นห้องกลายเป็นทะเลเลือด สภาพของเขาสยดสยองเกินกว่าที่มนุษย์จะทนดูได้ ดวงตาของเขาเบิกโพลงจ้องเขม็งมาที่ริน ราวกับจะสื่อสารอะไรบางอย่าง แต่ลำคอที่ถูกลวดรัดจนลึกทำให้เขาทำได้เพียงส่งเสียงกรีดร้องอึกอักในลำคอ “นที! ใครทำนาย!” รินถลาเข้าไปใกล้ แต่ต้องหยุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่บนตักของเขา มันคือโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอค้างไว้... หน้าจอแสดงแชทที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ [นที]: *ผมขอโทษ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายเธอ ผมแค่... กลัวจนต้องหาทางรอด* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เธอได้ยินในห้องตัวเองก็ดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้มันดังมาจากด้านหลัง... ในเงามืดที่ไม่มีใครอยู่ “ใคร!” รินหันขวับไปมอง สาดแสงไฟฉายไปทั่วทิศ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า “ริน...” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากข้างหู ไม่ใช่เสียงของคน แต่เป็นเสียงเหมือนคนกำลังเคี้ยวเศษกระดูก “เธอเห็น... สิ่งที่ฉันเห็นไหม?” รินหมุนตัวกลับมามองที่ร่างของนทีอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเองที่เธอต้องกรีดร้องออกมาสุดเสียง เพราะบนผนังด้านหลังของนที มีเงาดำประหลาดกำลังเคลื่อนไหว รูปร่างของมันบิดเบี้ยวและสูงใหญ่จนติดเพดาน ที่สำคัญที่สุดคือ... เงานั้นไม่ได้มีหัวเป็นมนุษย์ แต่มันมีใบหน้าเหมือนกับ ‘นที’ ที่กำลังยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู และที่มือของเงามืดนั้น กำลังถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งไว้... มันค่อยๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความส่งเข้าเครื่องของรินที่วางอยู่บนพื้น [Admin]: *เหยื่อรายที่สองคือคนที่ขัดขวางแผนการ... ต่อไป... ถึงตาเธอแล้วนะ ริน* รินก้มมองมือถือตัวเองที่สั่นสะเทือนในความมืด แสงสีขาวนวลจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าขาวซีดของเธอ ในขณะที่ประตูห้องเก็บของที่เปิดทิ้งไว้กลับปิดสนิทลงด้วยตัวเอง พร้อมกับเสียงล็อคจากด้านนอกที่ดัง ‘แกร๊ก’ สนั่นหวั่นไหว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญไปกับรินในบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นและเป็นกำลังใจให้แมวดำคนนี้ในตอนถัดไปนะคะ