การล่มสลายของความเชื่อใจ

“แก... แกคือแอดมินใช่ไหม!” เสียงตะคอกของ ‘ก้อง’ ดังก้องไปทั่วโถงทางเดินแคบๆ ในหอพักร้างที่พวกเราถูกขังอยู่ เขาพุ่งตัวเข้ากระชากคอเสื้อ ‘คิน’ จนร่างสูงโปร่งนั้นเซถลาไปชนกับผนังปูนเปลือย เสียงฝุ่นตลบอบอวลผสมกับกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้คลื่นเหียน รินยืนตัวสั่นอยู่ห่างออกไป สายตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือคินที่ยังคงมีแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะ ข้อความในกลุ่มไลน์ [คนตาย 48 ชั่วโมง] เด้งขึ้นมารัวจนน่าขนลุก *แอดมิน: ดูเหมือนความอดทนของพวกคุณจะสิ้นสุดลงแล้วนะ... ใครกันนะที่เป็นคนทรยศ?* “ปล่อยนะก้อง! นายบ้าไปแล้วเหรอ!” รินพยายามร้องห้าม แต่ก้องไม่มีท่าทีจะฟัง เขาผลักคินจนหลังกระแทกกับมุมโต๊ะไม้เก่าๆ จนเกิดเสียงดังโครม รินสังเกตเห็นแววตาของคิน—มันไม่ได้มีความกลัว หรือความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว “ริน... เธอคิดว่าฉันเป็นคนทำจริงๆ เหรอ?” คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้รินใจหายวาบ คำพูดทิ้งท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องอยู่ในหัวเธอ *‘คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไง’* “หลักฐานในไลน์ชัดเจนขนาดนี้ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ!” ก้องหยิบมีดพับเล่มเล็กที่เพิ่งเก็บได้จากห้องเก็บของขึ้นมาปลายมีดจ่อที่คอหอยของคิน มือของก้องสั่นเทา แต่แววตานั้นมุ่งมั่นที่จะปิดฉากเกมบ้าๆ นี้ด้วยการกำจัดคนที่เขาคิดว่าเป็นต้นเหตุ “หลักฐาน?” คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “นายแน่ใจนะว่าสิ่งที่เห็นในหน้าจอ คือความจริง ไม่ใช่สิ่งที่ ‘แอดมิน’ อยากให้พวกนายเห็นน่ะ?” รินก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเธอติดขัด เธอสังเกตเห็นความผิดปกติ... ใช่แล้ว สังเกตดีๆ สิริน! หน้าจอในมือคินไม่ได้กำลังแสดงข้อความในกลุ่ม แต่มันคือโปรแกรมคำสั่งชุดหนึ่งที่มีตัวเลขวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว—มันคือโค้ดคอมพิวเตอร์! “หยุดนะก้อง!” รินตะโกนสุดเสียง “เขากำลัง... เขาไม่ได้กำลังแชท เขาเหมือนกำลังพยายามแฮ็กระบบ!” ทว่าสายไปแล้ว ความหวาดระแวงที่สะสมมานานกว่าสามสิบชั่วโมงทำให้ก้องขาดสติ เขาผลักคินลงกับพื้นแล้วตามไปคร่อมร่างนั้นไว้ สันมีดฟาดลงไปที่ขมับของคินจนเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าเรียบเฉยนั้น คินไม่ได้ต่อสู้ขัดขืน เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาริน สายตาที่ดูเหมือนจะกำลังสื่อความหมายบางอย่าง... คำขอโทษ? หรือคำเตือนที่สายเกินไป? “คิน!” รินกรีดร้อง เธอพุ่งเข้าไปผลักก้องออก แต่มันแรงเกินกว่าที่เด็กสาวอย่างเธอจะทำได้ คนอื่นๆ ในกลุ่มที่เหลือเริ่มพากันกรูเข้ามา บางคนหยิบเก้าอี้ บางคนหยิบไม้ ความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมจากความตายของเพื่อนร่วมห้องในวันก่อนๆ ถูกระบายลงบนร่างของชายหนุ่มที่เคยเป็นหัวหน้าห้องผู้แสนฉลาด ห้องทั้งห้องกลายเป็นนรกบนดิน รินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าถ้าคินตาย... พวกเขาทุกคนก็จะไม่มีใครถอดรหัสนี้ได้อีกเลย “พวกแกทุกคน... กำลังทำพลาด...” คินพึมพำผ่านริมฝีปากที่แตกยับเยิน เลือดไหลเข้าตาจนเขามองเห็นเพียงสีแดงฉาน “แอดมิน... ไม่ได้อยู่ตรงนี้... แต่มัน... อยู่ใน... ใจพวกแก” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมกัน! มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนข้อความธรรมดา แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังจนแสบแก้วหู ทุกคนหยุดชะงัก รินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีแดงสดปรากฏขึ้นกลางจอ *แอดมิน: น่าสนุกจังเลยนะ... เห็นพวกคุณฆ่ากันเองแบบนี้ ความไว้ใจมันก็แค่ขยะจริงๆ ว่าไหม?* รินหันไปมองคินที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น สิ่งที่เธอเห็นถัดมาทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... โทรศัพท์ในมือคินที่ตกอยู่ข้างๆ เครื่องนั้น มันไม่ได้เปิดหน้าจอโปรแกรม แต่หน้าจอกลับโชว์รูปภาพในอดีต—รูปภาพในคืนที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น... คืนที่รินตัดสินใจหนีทิ้งเพื่อนไว้ในรถที่กำลังไฟไหม้ ในรูปภาพนั้น... มีคนยืนมองเธอจากระยะไกล ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่รินคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น... รินช็อกจนทำโทรศัพท์ร่วงหล่น สายตาเธอประสานกับคินอีกครั้ง เขาค่อยๆ ขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่รินอ่านปากเขานั้นออกได้อย่างแม่นยำ... *‘ฉันคือคนเดียว... ที่รู้ว่าคืนนั้นเธอทำอะไรลงไป’* ก่อนที่รินจะได้ถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องที่ควรจะถูกล็อคตายจากภายนอก... ใครบางคนกำลังเดินเข้ามา... และคนคนนั้นไม่ได้มีแค่คนเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับความมืดมิดในใจคนไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ