ตราบาปที่ลบไม่ออก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของรินสั่นระรัว ข้อความใหม่จากกลุ่มไลน์ที่ทุกคนต่างภาวนาให้มันเป็นเพียงความฝันร้าย ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *แอดมิน (นิรนาม): เกมใกล้จบแล้วนะคะ ริน... สนุกกับการค้นหาความจริงหรือเปล่าเอ่ย?* นิ้วเรียวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบสั่นเทาขณะเลื่อนหน้าจอขึ้นไปดูประวัติการแชนแนล ความมืดมิดภายในห้องนอนของเธอกลายเป็นกรงขังอันน่าอึดอัด กลิ่นอับชื้นของฝนยามค่ำคืนผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ จากสมุดบันทึกที่เธอเพิ่งค้นพบใต้เตียง มันไม่ใช่แค่สมุดบันทึกธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้หัวใจของรินแทบหยุดเต้น คิน... อดีตหัวหน้าห้องผู้เยือกเย็นและแสนสุขุม ผู้ที่เคยนั่งปลอบโยนเธอในวันที่พวกเขารอดชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน ผู้ชายที่เธอเคยไว้วางใจที่สุด กลับไม่ได้มีตัวตนอยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตตั้งแต่วันแรกอย่างที่ทุกคนเข้าใจ รินกวาดสายตามองกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ ลายมือที่เธอคุ้นเคยมาตลอดสามปี ลายมือของคิน "ทำไม..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของริน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความทรงจำสีเลือดเมื่อสามปีก่อนไหลย้อนกลับมาในหัว รถบรรทุกที่พุ่งชน ความมืดดับวับ และเสียงกระซิบข้างหูในคืนนั้น เสียงของคินที่บอกว่า *"เราต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ... ตลอดไป"* แต่ในกลุ่มไลน์นี้ คินกลับหายตัวไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกของการนับถอยหลัง ทุกคนต่างเชื่อว่าเขาคือหนึ่งในเหยื่อผู้โชคร้ายรายแรกๆ ที่ถูกลากเข้าไปในเกมมรณะนี้ รินเองก็เคยร้องไห้ฟูมฟายให้กับความตายของเขา เธอเคยแม้กระทั่งส่งข้อความไปหาแชทส่วนตัวของคินเป็นร้อยๆ ข้อความเพื่อระบายความกลัว ทว่า... เมื่อเธอนำรหัสผ่านสำรองของระบบเซิร์ฟเวอร์โรงเรียนที่คินเคยให้ไว้มาแกะรอยย้อนกลับ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา ไอพีแอดเดรสที่ใช้ควบคุมบอททั้งหมดของ "แอดมิน (นิรนาม)" ถูกส่งมาจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตส่วนตัว... ซึ่งลงทะเบียนไว้ด้วยชื่อและบัตรประชาชนของคิน รินสูดหายใจเข้าลึก, พยายามระงับอาการมือสั่นที่ควบคุมไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความรู้สึกผิดบาปที่เธอแบก 3 ปีเต็มเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้น บัดนี้มันถูกบิดเบือนกลายเป็นความโง่เขลา เธอไม่ได้เป็นเหยื่อ... เธอกำลังถูกชักใยโดยคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุด ข้อความในแชทกลุ่มเด้งขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันของสมาชิกที่เหลือเพียงไม่กี่คน *สมาชิก 04 (มิน): ใครก็ได้... ช่วยด้วย! ฉันเห็นเงาคนยืนอยู่หน้าห้องน้ำ! มันกำลังจะเปิดประตูเข้ามาแล้ว!* *สมาชิก 09 (กรณ์): ตั้งสติไว้มิน! ล็อกประตูหรือยัง ล็อกสิ!* *สมาชิก 04 (มิน): มันไม่มีกลอน... ประตูมันถูกล็อกมาจากข้างนอก! อ๊ากกก—!* เสียงกรีดแหลมสูงผ่านข้อความเสียงสั้นๆ ตัดจบลงอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยความเงียบงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง รินสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอรู้ทันทีว่ามินไม่ได้อยู่ไกลจากเธอเลย มินอยู่ห้องพักครูชั้นสาม... ซึ่งอยู่ถัดจากห้องสมุดเก่าที่เธอกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ รินค่อยๆ ดึงตัวชิดผนังห้องสมุด แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือถูกหรี่จนเกือบมืดสนิท เพื่อไม่ให้ลอดผ่านช่องกระจกบานเกล็ดออกไปข้างนอก สายตาของเธอจ้องมองไปที่ประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดสนิท เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้ากำลังเดินวนเวียนอยู่ด้านนอก เสียงนั้นลากยาว ราวกับใครคนหนึ่งกำลังลากขาข้างหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บ *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องสมุดพอดี ลมหายใจของรินติดขัด เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา แม้แต่น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าก็ไม่กล้าปล่อยให้ไหลรินลงมาสัมผัสแก้ม ในขณะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่จากกลุ่มไลน์รวม แต่เป็นแชทส่วนตัวจากบัญชีที่ควรจะตายไปแล้ว *คิน: เล่นซ่อนหาเก่งนี่ครับ ริน... แต่คุณก็รู้ว่าสุดท้ายแล้ว หนีพ้นจากสายตาผมไม่ได้หرอก* รินเบิกIตาโพลง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย คำพูดนั้น... น้ำเสียงในตัวหนังสืออันเป็นเอกลักษณ์นั้น มันไม่ใช่การคาดเดา แต่มันคือการยืนยันว่าอีกฝ่ายกำลังมองดูเธออยู่จริงๆ จากมุมมืดมุมใดมุมหนึ่งในห้องนี้ ก่อนที่เธอจะทันได้คิดหาทางหนที รินก็ได้ยินเสียงกุญแจกระทบกันดังแกร็กที่รูกุญแจหน้าประตูห้องสมุด... ประตูที่ควรจะถูกล็อกตายจากด้านใน กลับกำลังค่อยๆ ถูกหมุนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาในความมืด พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนกับแสงจันทร์สาดส่องลงมาพอดี รี้ดเดอร์คะ... มาร่วมลุ้นและเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดมนนี้ไปด้วยกันในตอนหน้า, ขอบคุณมากๆ นะคะที่ติดตามแมวดำใต้แสงจันทร์มาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้ค่ะ