ผู้เล่นคนใหม่

"ถอยไป... อย่าเข้ามานะ!" เสียงหอบหายใจของรินขาดเป็นห้วง ขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้สักโบราณ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก เงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวพ้นกรอบประตูห้องสมุดเข้ามา หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างแสงจันทร์และเงามืด ใบหน้าครึ่งซีกถูกอาบไล้ด้วยแสงสีนวลพาสเทล แต่ดวงตากลับพBร่าพรายด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว ไม่ใช่ผีสาง... ไม่ใช่ภาพหลอน... แต่เป็น "คิน" เด็กหนุ่มผู้เคยสุขุม เยือกเย็น และเป็นที่พึ่งพิงเดียวของเธอในค่ำคืนอันยาวนานนี้ บัดนี้ริมฝีปากบางเฉียบของเขากำลังยกย่องขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแวววิเคราะห์สถานการณ์อย่างเฉียบคม บัดนี้กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายแห่งความเป็นมนุษย์ มือเรียวยาวข้างหนึ่งถือสมาร์ตโฟนหน้าจอเรืองแสงสีฟ้าอ่อน—แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในห้องสมุดที่มืดมิด "เธอคิดจริงๆ เหรอริน ว่าฉันช่วยเธอมาตลอดเพราะความใจดี?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่วังเวง ราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของหลุมศพ รินกลืนน้ำก้อนใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นกระหน่ำจนเจ็บซี่โครง ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดใน 48 ชั่วโมงที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอด้วยความเร็วสูง ทุกคำเตือน ทุกเบาะแส ทุกการไขปริศนา... มันช่างแนบเนียน สมบูรณ์แบบเสียจนเธอไม่เคยระแคะระคายเลยว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังกระดานหมากรุกมรณะนี้ แท้จริงแล้วไม่ได้มีแค่อินเทอร์เฟซอัปลักษณ์ของแอดมินนิรนาม "นาย..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือสั่นเทาควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกันหนาว "นายคือ... แอดมินอย่างงั้นเหรอ?" คินหัวسอกเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัว-เราะที่ทำให้เลือดในกายของรินจับตัวเป็นน้ำแข็ง "แอดมินเหรอ? คำเรียกที่โบราณเสียจริง" คินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดันทุกวินาที "ฉันไม่ใช่ผู้สร้างเกมหรอกริน ฉันก็แค่... 'ผู้เล่นเก่า' ที่ทำหน้าที่ได้ดีจนได้รับสิทธิพิเศษ ให้มาคอยต้อนรับผู้เล่นใหม่... เหมือนที่เธอกำลังจะทำในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ยังไงล่ะ" "ฉันไม่ทำ! ฉันไม่เล่นเกมบ้าๆ นี่ต่อแล้ว!" รินตะโกนสุดเสียง น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นคลอหน่วยตา เธอยกโทรศัพท์ขึ้นเตรียมจะกดปุ่มทำลายตัวเครื่องทิ้งเสีย ทว่า... เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทกลับดังแทรกขึ้นตัดหน้าเสียก่อน *[ติ๊ง]* ไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์ของเธอ แต่เป็นเสียงจากเครื่องของคิน และทันทีหลังจากนั้น โทรศัพท์ในมือของรินก็สั่นสะเทือนรุนแรงจนแทบหลุดร่วง หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่ต้องปลดล็อก ข้อความใหม่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอสีดำสนิท *(แอดมิน): เวลาของคุณหมดลงแล้ว, ริน.* *(แอดมิน): เงื่อนไขในการรอดชีวิตข้อสุดท้าย: 'ส่งต่อภาระแห่งความตาย' ให้กับผู้บริสุทธิ์คนถัดไป* *(แอดมิน): หากไม่ทำภายใน 60 วินาที... วิญญาณของคุณจะถูกลบออกจากระบบอย่างถาวร* รินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อหน้าจอแสดงผลรายชื่อผู้ติดต่อที่ถูกดึงเข้ามาในกลุ่มไลน์ปริศนานี้โดยอัตโนมัติ โดยที่เธอไม่ได้เป็นคนกดเลือก รายชื่อนั้นไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็น... "มีนา" เพื่อนสนิทผู้ร่าเริงที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ที่บ้านอย่างไร้เดียงสา "ไม่นะ... มีนาไม่เกี่ยวอะไรด้วย!" รินกรีดร้องอย่างเหลืออด พยายามใช้นิ้วกดปุ่มออกจากกลุ่ม แต่หน้าจอกลับขึ้นเตือนเป็นตัวอักษรสีแดงฉาน: *[ไม่สามารถออกจากกลุ่มได้เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาพิพากษา]* "ทางเลือกมีไม่มากหรอกริน" คินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอย่างศพที่โชยออกมาจากตัวเขา "ถ้าเธอไม่กดปุ่ม 'ยืนยันคำเชิญ' เพื่อส่งต่อคำสาปให้มีนา... คนที่จะต้องตายในอีกหนึ่งนาทีข้างหน้า ก็คือตัวเธอเอง" คินยื่นสมาร์ตโฟนของเขามาตรงหน้า บนจอแสดงหน้าต่างการส่งคำเชิญที่กำลังนับถอยหลัง: *00:45... 00:44...* รินมองหน้าจอด้วยความรู้สึกที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ภาพความทรงจำในอดีต—วันที่เธอเคยทำผิดพลาดจนทำให้เพื่อนร่วมชั้นต้องสังเวยชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์บนถนนสายเปลี่ยวเมื่อปีก่อน ผุดขึ้นมาหลอกหลอน ความรู้สึกผิดบาปที่เธอพยายามฝังกลบไว้ลึกที่สุด บัดนี้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าความตายอีกครั้ง *ฆ่าคนอื่น เพื่อให้ตัวเองรอด...* วงจรอุบาทว์นี้ มันถูกออกแบบมาเพื่อกัดกินจิต Aวิญญาณของมนุษย์ให้แปดเปื้อนตั้งแต่ต้นอยู่แล้วสินะ! "รังเกียจตัวเองล่ะสิ?" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะข้างแก้มของเธอ "ความรู้สึกนี้แหละ ที่ทำให้แอดมินโปรดปรานพวกเรา... ความเห็นแก่ตัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากคนดี" *00:20... 00:19...* ตัวเลขสีแดงกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของรินบีบตัวเข้าหากันจนเจ็บแปลบ เธอมองโทรศัพท์ในมือสลับกับหน้าจอของคิน ความลังเลฉายชัดผ่านนัยน์ตาที่สั่นระริก หากเธอเลือกที่จะตาย... เรื่องราวทั้งหมดก็จะจบลงที่นี่ ความลับในอดีตจะไม่ถูกเปิดเผย และเธอจะไถ่บาปด้วยชีวิตของตัวเอง แต่... มีนาเพื่อนรักล่ะ? มีนาต้องมารับเคราะห์แทนเธออย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่งเนี่ยนะ? แต่ถ้ารอดล่ะ? ถ้ารอดไปได้ เธอก็จะต้องกลายเป็นฆาตกรทางอ้อม... กลายเป็น "คิน" อีกคนหนึ่งในอนาคต *00:08... 00:07...* เสียงลมหายใจของรินขาดห้วง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นพื้นฐานกรีดร้องสั่งการให้มือขวากระดิกไปตามคำสั่งของปีศาจ นิ้วเรียวสั่นเทาเลื่อนไปใกล้ปุ่มสีแดงบนหน้าจอ... *00:03... 00:02...* *แปะ.* นิ้วเรียวแตะลงบนหน้าจอสัมผัส เสียงสัญญาณกริ่งดิจิทัลดัง "ติ๊ง!" ก้องกังวานไปทั่วห้องสมุดอันเงียบงัน หน้าจอมือถือของรินเปลี่ยนจากสีแดงเดือด เป็นสีเขียวสว่างวาบ พร้อมข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว *(แอดมิน): ยินดีต้อนรับ 'ผู้เล่นคนใหม่' สู่กลุ่มไลน์คนตาย* *(แอดมิน): รายชื่อเหยื่อรายต่อไปได้รับการอัปเดตแล้ว: 'มีนา' - คุณมีเวลา 48 ชั่วโมง* รินทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นห้องสมุดอย่างไร้เรี่ยวแรง หูอื้ออึง ดวงตาเหม่อมองเพดานว่างเปล่า ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดถล่มร่างจนแหลกสลาย เธอกลายเป็นคนส่งไม้ต่อให้ความตายไปเสียแล้ว... คินมองดูท่าทางของเธอด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เขาก้าวถอยหลังกลับไปทางประตูห้องสมุด ก่อนจะหันมามองเธเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ยินดีต้อนรับสู่โลกใบเดิม... ริน" สิ้นเสียงนั้น ร่างของคินก็ก้าวหายลับไปในความมืดของทางเดิน เหลือไว้เพียงเสียงกุญแจกระทบกันแกร็กๆ และความหนาแน่นของความตายที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอเพียงลำพัง รินก้มมองโทรศัพท์ในมือที่ยังคงสั่นระริกไม่หยุด ข้อความในแชทยังคงรันต่อไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด และเธอก็ตระหนักได้ในวินาทีนั้นเอง... ว่าเกมนี้ ไม่มีวันมีผู้ชนะอย่างแท้จริง มีเพียงเหยื่อที่ผลัดกันส่งต่อคำสาปไปชั่วกาลนานเท่านั้นเองค่ะ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวาและไขปริศนากับกลุ่มไลน์มรณะนี้มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ