ถ้าอยากให้เลิกกวน ต้องพาไปเลี้ยงข้าว

“บอกมาก่อนค่ะว่าขโมยไดอารี่เล่มนี้ไปเปิดอ่านหน้าไหนบ้าง ถ้าเจอว่าแอบอ่านหน้าเกร็งคาถาเรียกทรัพย์เมื่อคืนนี้… ฉันจะสาปให้คุณรีวิวสมาร์ทโฟนรุ่นไหนก็แบตเสื่อมไวติดต่อกันเจ็ดวันเจ็ดคืนเลยนะ!” เสียงกระซิบที่ลอดไรฟันมาพร้อมกับสมุดปกสีน้ำตาลเข้มที่ถูกดึงกลับสู่อ้อมอกอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนถูกกล่าวหาถึงกับต้องยกมือขึ้นยอมแพ้ ยอมรับเลยค่ะว่าท่าทางพองขนเหมือนแมวเปอร์เซียกำลังโกรธของพีทเมื่อครู่ น่ารักเสียจนธันวาเกือบจะเผลอยิ้มออกมาแล้ว ถ้าเขาไม่ติดฟอร์มว่าตัวเองคือนักรีวิวไอทีผู้เคร่งขรึมและยึดมั่นในตรรกะเหตุผลซะก่อน ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางดันแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองบล็อกเกอร์หนุ่มสายมูที่กำลังกอดสมุดบันทึกแนบอกราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในสามโลก บรรยากาศรอบตัวของร้านกาแฟคาเฟ่สไตล์มินิมอลตอนนี้ช่างตัดกับความวุ่นวายในใจของเขาเสียเหลือเกิน “ผมไม่ได้โรคจิตขนาดจะไปนั่งอ่านสมุดจดเรื่องกะ Nüa หรือคาถาเรียกเงินเข้ากระเป๋าของคุณหรอกน่า คุณพีท” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าริมฝีปากกลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้ “แค่บังเอิญเห็นมันตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานตอนที่คุณรีบวิ่งหนีความซุ่มซ่ามของตัวเองต่างหากล่ะครับ… อ๊ะ ขอโทษที เผลอใช้คำว่าครับตามความคุ้นชิน แต่เอาเป็นว่า ผมแค่จะเอามาคืนตามหน้าที่พลเมืองดีเท่านั้นเอง” “หน้าที่พลเมืองดีอะไรล่ะคะ สายตาคุณเมื่อกี้มันฟ้องชัดๆ ว่าแอบล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัวของฉันอยู่!” พีทหรี่ตามองอย่างจับผิด ปากก็บ่นอุบอิบแต่มือเรียวก็ยังคงลูบสันปกสมุดสีน้ำตาลป้อยๆ “แล้วนี่ตามตื้อฉันมาถึงร้านกาแฟหน้าตึกสำนักพิมพ์นี่มีจุดประสงค์อะไรอีกคะ หรือว่ายอดวิวคลิปรีวิวตัวล่าสุดแป้ก จนต้องมาเกาะกระแสความดังของบล็อกเกอร์สายมูอย่างฉันเพื่อกู้เรตติ้ง?” “ถ้าผมจะเกาะกระแสจริง ๆ คงไปยืนเต้นติ๊กต็อกแก้บนหน้าตึกคุณแล้วมั้งครับ ไม่มานั่งหายใจทิ้งขว้างรอให้คุณมาต่อปากต่อคำอยู่แบบนี้หรอก” ธันวาตอบกลับทันควัน ชนิดที่เรียกว่าไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักวินาที เคมีคู่กัดคู่นี้มักจะเป็นแบบนี้เสมอค่ะ เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องมีสงครามประสาทขนาดย่อมเกิดขึ้นทุกที แต่แปลกเสีย, ทั้งสองคนกลับไม่มีใครยอมเดินหนีไปไหนสักที พีทเบะปากใส่หนึ่งที หมุนตัวทำท่าจะเดินหนีออกจากร้าน แต่คนตัวสูงกว่ากลับเร็วกว่าก้าวเท้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับยื่นข้อเสนอที่ทำให้บล็อกเกอร์หนุ่มต้องชะงักกึก “โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ ไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนปากแจ๋วอย่างคุณแล้ว” ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด ยอมยกธงขาวแต่โดยดี “ถ้าอยากให้ผมเลิกกวนประสาท เลิกเดินตามตื้อ และเลิกทักแชทไปก่อกวนคุณ… เย็นนี้ต้องไปกินข้าวกับผมหนึ่งมื้อ เพื่อเป็นการไถ่โทษที่บัง-เอิญ-ถือ-วิสาสะ-เปิด-อ่าน-สมุด-บันทึก-เล่มนั้นเข้าจริงๆ” พีทหันขวับมามองหน้าทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “นี่คุณชวนฉันไปเดตเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ ธันวาคนเจ้าระเบียบเนี่ยนะจะชวนคนอื่นไปกินข้าวตามอำเภอใจ แบบนี้มันผิดไปจากสถิติและตรรกะที่คุณยึดถือไม่ใช่หรือไง!” “ไม่ใช่เดตครับ แค่การเจรจาทางธุรกิจระหว่างคู่ค้าที่ต้องปรับความเข้าใจ เพื่อความสงบสุขในโลกโซเชียลต่างหาก” ธันวาแก้ตัวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่ทว่าใบหูกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด—*แหม ปากแข็งไม่เบเลยนะคะพ่อคุณ* “ถ้าเป็นข้อเสนออื่นอาจจะปฏิเสธนะคะ แต่พอดีว่าเย็นนี้ยังไม่มีโปรแกรมไปมูที่ไหน… แล้วก็เผอิญว่าหิวพอดีด้วย” พีทลอยหน้าลอยตาตอบ พลางยิ้มยั่วเย้าที่ทำเอาธันวาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “งั้นก็ได้ค่ะ! ถือว่าฉันเมตตาคนแถวนี้ก็แล้วกัน แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าอาหารไม่อร่อย ฉันจะรีวิวแฉร้านที่คุณเลือกจนเจ๊งไปข้างหนึ่งเลยคอยดูสิคะ!” พูดจบ พีทก็สะบัดหน้าเดินนำลิ่วออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้ธันวายืนมองตามด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่แต้มอยู่บนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชทที่ค้างไว้ พร้อมกับพิมพ์ข้อความบางอย่างส่งไปหาคนเดินนำหน้าทันที *[ธันวา]: เลือกร้านตามใจคุณก็ได้ครับ… แต่ถ้ากินเสร็จแล้วช่วยเลิกน่ารักใส่ผมสักวัน จะเป็นพระคุณมาก* พีทที่ก้มมองหน้าจอแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาถึงกับหยุดเดินกึก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ *[พีท]: ใครน่ารักกันคะคุณนักรีวิวไอที! แล้วก็นะ… เลิกใช้คำว่า ‘ครับ’ สักทีเถอะค่ะ มันขัดหูแปลกๆ หรือว่าจริงๆ แล้วคุณแอบติดใจฉันกันแน่?* ธันวาที่ยืนมองแผ่นหลังบางของคนพิมพ์แชทอยู่ไม่ไกล หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความปากแข็งของอีกฝ่าย นิ้วเรียวกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อหยอกล้าต่อ แต่ทว่าจู่ๆ โทรศัพท์ในมือสั่นเตือนสายเรียกเข้าหน้าจอแสดงชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในพริบตาเดียว—*สายที่ไม่คาดคิดว่าจะโทรมาในเวลานี้* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนฟินของพ่อหนุ่มเนิร์ดกับคุณบล็อกเกอร์ปากแจ๋วในตอนนี้นะคะ