ต่างคนต่างทำมึน

"ไง... น้องธัน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คิดถึงพี่ไหม?" คำถามนั้นกระแทกเข้าโสตประสาทของฉัน—ไม่ใช่สิ ของธันวา—อย่างจังจนคนตัวสูงที่ยืนนิ่งเป็นเสาหินถึงกับชะงักไหล่ขยับเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวในโถงทางเดินหน้าลิฟต์ที่เคยปกติสุขกลับกลายเป็นห้องเย็นติดลบองศาขึ้นมาทันที พีทไม่ได้รอคำตอบ เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแนวซิตรัสจางๆ ของเขาปะทะเข้ากับกลิ่นสะอาดๆ ของน้ำยาซักผ้าบนเสื้อเชิ้ตของธันวา ร่างบางในชุดสไตล์มินิมอลสีเอิร์ธโทนส่งยิ้มกว้างที่ดูอย่างไรก็ 'กวนประสาท' เสียมากกว่าจะเป็นมิตร "เงียบแบบนี้... แปลว่าคิดถึงจนพูดไม่ออกเหรอคะ?" พีทเอ่ยเย้า พลางใช้นิ้วเรียวเคาะปุ่มลิฟต์ย้ำๆ ทั้งที่ไฟมันก็ติดอยู่แล้ว ธันวากระแอมไอเบาๆ พยายามดึงความเยือกเย็นกลับมาสวมร่าง เขาจัดปกเสื้อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตามองคนข้างกายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เพ้อเจ้อครับพีท ผมแค่ตกใจที่เห็นคุณโผล่มาแถวออฟฟิศผมต่างหาก" "ออฟฟิศคุณ? โธ่... โลกมันกลมจะตายไป นี่ถ้าผมบอกว่าผมมาติดต่องานบริษัทข้างๆ คุณจะเชื่อไหมคะ?" 'ติ๊ง!' เสียงลิฟต์เปิดดังขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังเดือดปุดๆ ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า พีทกดเลขชั้นที่ต้องการด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ส่วนธันวายืนตัวตรงเป๊ะเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาให้ยืนห่างจากมนุษย์คนอื่นอย่างน้อยห้าสิบเซนติเมตร บรรยากาศในลิฟต์มันอึดอัดเสียจนคนหายใจแทบไม่ออก กลิ่นหอมจางๆ จากตัวพีททำให้ธันวารู้สึกใจคอไม่ค่อยดี พยายามจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาไถหน้าจอแก้เก้อ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นจนพิมพ์อะไรไม่ถูก "เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยลงรีวิวเลยนะ" พีทเปิดประเด็นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ สายตาเขายังคงจ้องมองตัวเลขที่เปลี่ยนไปทีละชั้นโดยไม่หันมามองคนข้างๆ "มัวแต่ยุ่งเรื่องอะไรอยู่คะ หรือว่ายุ่งเรื่อง... คนที่ไม่อยากคุยด้วย" ธันวากัดฟันแน่น "งานเยอะครับ ช่วงนี้โปรเจกต์ไอทีเข้าเยอะ คุณก็น่าจะรู้ว่ามันต้องใช้สมาธิมากแค่ไหน" "อ๋อ... นึกว่ายุ่งเรื่องทำมึนใส่คนอื่นอยู่ซะอีก" พีทหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับธันวาเต็มๆ "ธัน... ถ้าจะโกรธเรื่องคราวก่อน ก็บอกกันตรงๆ ไม่ดีกว่าเหรอคะ แบบนี้น่ะ... คนไม่รู้มันอึดอัดนะ" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับคนตรงหน้า แววตาของพีทคราวนี้นิ่งสนิทไม่มีแววหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง มันมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับมาตลอดเกือบเดือนดูเหมือนจะทะลักออกมาตามรอยร้าวที่พีทเพิ่งสร้างขึ้น "ผมไม่ได้โกรธ" ธันวาตอบเสียงเรียบ "ผมแค่... ไม่รู้จะวางตัวยังไง" "งั้นก็ไม่ต้องวางตัวค่ะ" พีทก้าวเข้ามาประชิดอีกก้าว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้ปลายจมูก "ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ... เหมือนอย่างที่คุณบอกผมในรีวิวคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นไงคะ... ว่าของบางอย่างไม่ต้องปรับจูนอะไรเลย แค่ใช้มันให้ถูกที่ มันก็มีประสิทธิภาพที่สุดแล้ว" พีทกำลังเปรียบเทียบความสัมพันธ์ของเขากับธันวาเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าหรือยังไงกันนะ! ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมัน—เสียงที่ฟ้องว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนี้อย่างราบคาบ เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ทันใดนั้น ไฟในลิฟต์ก็วูบดับลงสนิทจนมืดมิด! ตัวลิฟต์กระตุกกึกหนึ่งแล้วหยุดนิ่งสนิท แรงเหวี่ยงทำให้ธันวาเสียหลักถอยหลังไปชนผนังเหล็กเต็มแรง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ของใครบางคนที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาไว้ตามสัญชาตญาณ "เฮ้ย! พีท!" ธันวาอุทาน เสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความตกใจ "อยู่นิ่งๆ นะคะ... ผมอยู่นี่" เสียงกระซิบของพีทดังอยู่ใกล้ใบหูจนแทบจะกลายเป็นจูบ มือของเขากำเสื้อเชิ้ตของธันวาไว้แน่น ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นเด่นชัดขึ้นมา ธันวารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของพีท กลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้อารมณ์หงุดหงิดมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่พุ่งพล่าน เขาควรจะผลักอีกฝ่ายออก แต่ทำไมในวินาทีนี้... มือของเขาถึงกลับไปคว้าเอวบางนั้นไว้อย่างลืมตัวเสียเอง "เราติดอยู่ในนี้แล้วนะ" พีทเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน "นี่อาจจะเป็นสัญญาณบอกว่า... คุณหนีผมไม่พ้นแล้วก็ได้นะ ธันวา" "อย่ามามูเตลูในสถานการณ์แบบนี้สิ..." ธันวาบ่นพึมพำ แต่ทว่าไม่ได้ขยับตัวออกห่างแม้แต่นิดเดียว จังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนฉุกเฉินดังลั่นขึ้นมา แสงไฟสลัวๆ ติดขึ้นมาอีกครั้งเผยให้เห็นใบหน้าที่ห่างกันเพียงคืบ ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นพีทที่กำลังจ้องเขาอยู่ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเรียกว่า 'เพื่อนร่วมงาน' ทว่า... ประตูลิฟต์กลับเลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของ 'ใครบางคน' ที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด "พีท? ธันวา? พวกคุณสองคน... มาทำอะไรกันในลิฟต์ในสภาพแบบนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งคู่นะคะ