ตื่นมาพร้อมความทรงจำที่เลือนลาง

"ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกสามวินาที ฉันจะถือว่าคุณยอมรับนะว่าเรื่องเมื่อคืนมัน..." ธันวาสำลักน้ำลายตัวเองจนหน้าดำหน้าแดง มือเรียวที่ปกติเคยคุมคีย์บอร์ดแมคบุ๊กโปรได้อย่างคล่องแคล่ว ปัดแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานจนหกเลอะเอกสารสำคัญกระจัดกระจาย เขากวาดสายตาลนลานมองไปรอบห้องราวกับกำลังหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน มุมห้องทุกตารางนิ้วก็ดูเหมือนจะฉายภาพเหตุการณ์เมื่อคืนซ้ำวนไปวนมาในหัวเป็นวิดีโอความละเอียดสูง ให้ตายเถอะ... นี่เขาเผลอหลุดปากพูดอะไรน่าอายออกไปตั้งมากมายวะเนี่ย! "ใครท้องผูกกันครับคุณพีท! แล้วก็หยุดทำเสียงเจ้าเล่ห์ใส่ผมสักทีนะ... มันน่ารำคาญ" ธันวาแหวใส่ เสียงห้วนจัดเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงลามเลียตั้งแต่ใบหูยانไปจนถึงต้นคอ พีทหัวเราะหึๆ ในลำคอ ท่าทางสบายอกสบายใจสวนทางกับคนหัวร้อนอย่างสิ้นเชิง บล็อกเกอร์หนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดสีครีมตัวโคร่งขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว สายตาคมกริบแต่พราวระยับคู่นั้นกวาดมองคนตัวเล็กกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "อ้าว ไหนบอกว่าความจำสั้นไงคะคุณนักรีวิวไอที... เมื่อคืนจำได้แม่นขนาดที่ว่าร่ายยาวเรื่องสเปกเราเป็นฉากๆ ยิ่งกว่าสคริปต์รีวิวการ์ดจอรุ่นใหม่เสียอีก แถมยัง..." พีทเว้นจังหวะไว้แค่นั้น พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่ทำเอาธันวาอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "หยุด! ห้ามพูดต่อเด็ดขาดนะพีท!" ธันวายกมือขึ้นห้ามเป็นพัลวัน ใบหน้าบึ้งตึงแต่ดวงตากลมโตกลับไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก "เรื่องเมื่อคืน... ถือว่าเรา "รีเซ็ตระบบ" กันใหม่ก็แล้วกัน ต่างคนต่างลืมมันไปซะ! ถือว่าเป็นบั๊กชั่วคราวของระบบสมองตอนตีสามก็พอ!" "โอ้โห รีเซ็ตระบบง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะคนเก่ง" พีทเลิกคิ้วสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนธันวาต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังชิดติดพนักเก้าอี้ทำงาน "แต่เสียดายจัง... ในฐานะที่ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านไอทีและเซฟโซนส่วนตัวของคุณ ผมว่าแบ็กอัพข้อมูลชุดนี้ของผมมันฝังแน่นอยู่ในคลาวด์ส่วนตัวเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ ลบยังไงก็ไม่เกลี้ยงหรอก" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของพีทลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมและสถิติได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับรวนเรจนรวนไปหมด เขารู้ดีว่ายิ่งต่อปากต่อคำกับคนเจ้าเล่ห์คนนี้มีแต่จะเสียเปรียบ แต่จะให้เงียบยอมรับความพ่ายแพ้... ศักดิ์ศรีนักรีวิวไอทีปากแจ๋วก็ค้ำคออยู่เต็มอก "คุณมัน... ไอ้คนฉวยโอกาส!" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสีหน้าให้ขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าแก้มทั้งสองข้างจะแดงก่ำลามไปถึงพวงแก้มแล้วก็ตาม "ถ้าไม่มีงานรีวิวอะไรแล้ว ก็เชิญกลับห้องของคุณไปเลยนะเซฟโซนอะไรของคุณเนี่ย ผมจะทำงาน!" "โห ใจร้ายจัง เมื่อคืนยังเรียก 'พี่พีทขา' อยู่เลยแท้ๆ พอตื่นมาตอนเช้ากลายเป็น 'ไอ้คนฉวยโอกาส' ซะงั้น..." พีทแสร้งทำเสียงตัดพ้อ ดวงตากลมโตฉายแววหยเย้าเต็มเปี่ยม "น้อยใจแย่แล้วนะเนี่ย แบบนี้ต้องขอค่าทำขวัญเป็นมื้อเที่ยงสักมื้อแล้วล่ะค่ะ" "ฝันไปเถอะ!" โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะที่คว่ำหน้าอยู่จู่ๆ ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศตึงเครียดแต่ชวนใจสั่น ธันวาฉวยโอกาสนั้นรีบคว้าเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอทันทีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากคนตรงหน้า ทว่าทันทีที่เห็นชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ สีหน้าที่กำลังแดงก่ำด้วยความเขินอายเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงทันตาเห็น รอยยิ้มหยอกล้อบนใบหน้าของพีทหุบลงฉับพลันเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น "ธันวา..." พีทเอ่ยเรียกเสียงเบาลง บรรยากาศรอบตัวที่เคยอบอุ่นและอบอวลด้วยความกวนประสาทเมื่อครู่ เยียบเย็นลงทันทีราวกับอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับพีท มือที่ถือโทรศัพท์มือถือสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ หน้าจอเรืองแสงสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและความลับบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมา "เขากลับมาแล้ว..." ธันวาพึมพำเสียงสั่น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ ที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา และก่อนที่สมองจะทันได้ประมวลผลอะไรต่อ ประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกไว้ก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ธันวาภาวนามาตลอดชีวิตว่าไม่อยากเจออีก... "ไง... น้องธัน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คิดถึงพี่ไหม?" (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความน่ารักปนกวนของทั้งคู่เสมอนะคะ)