ไอทีกับสายมูมันจะไปกันรอดได้ยังไง

กาวตราช้างยี่ห้อไหนก็คงสู้ความหน้าด้านหน้าทนของพ่อหนุ่มบล็อกเกอร์สายมูอย่าง ‘พีท’ ไม่ได้หรอกค่ะ นี่ยืนยัน นั่งยัน นอนยันเลยเอ้า! เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของ ‘ธันวา’ นักรีวิวไอทีหนุ่มผู้เคร่งขรึมและยึดมั่นในตรรกะทางวิทยาศาสตร์ยิ่งชีพ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตา, ทรงสี่เหลี่ยมสีดำสนิทกำลังจ้องมองวัตถุแปลกปลอมสีส้มสดใสขนาดเท่าฝ่ามือ ที่ถูกแปะแปะแปะ... แปะไว้บนเคสคอมพิวเตอร์ประกอบราคาเหยียบแสนอย่างจงใจ มันคือยันต์ผ้ายันต์สีแดงสดเขียนอักขระขอมตัวยึกยือ พร้อมกับผูกด้ายสายสิญจน์สีขาวพันรอบการ์ดจอ RTX 4090 สุดรักสุดหวงของเขาพันไว้รอบละเจ็ดรอบถ้วนราวกับจะทำพิธีสะเดาะเคราะห์ให้ฮาร์ดแวร์ “พีท-วะ-ระ-ทัศน์!” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน เรียกชื่อจริงพร้อมนามสกุลของเจ้าตัวแสบที่กำลังฮămฮămฮัมเพลงทำความสะอาดเลนส์กล้องอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่โต๊ะตัดต่อ เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนตาหยี รอยยิ้มชนิดที่ถ้าเอาไปประกวดความกวนประสาทคงคว้าเหรียญทองโอลิมปิกกลับบ้านได้สบายๆ พีทกะพริบตาปริบๆ ทำเป็นไขสเก่อไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่หลักฐานคาหนังคาเขาอยู่ตรงหน้า “เรียกซะเต็มยศเชียวนะคะที่รัก... เอ้ย! ท่านประธานสมาคมคนรักโค้딩แห่งชาติ” พีทแกล้งหยอดคำหวานใส่พลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ขยับแว่นกันแดดขึ้นไปไว้บนกลุ่มผมนุ่มฟู “ชอบไหมล่ะ ยันต์มหามงคลรุ่น ‘รวยไม่ไหวเงินไหลมาเทมา’ นะเนี่ย ผมไปเข้าคิวต่อแถวตั้งตีสามครึ่งเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะเลยนะ!” “เอาออกไป” ธันวายื่นคำขาด น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยรังสีความหงุดหงิดที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะติดลบ นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังเศษผ้าสีแดงที่แปะอยู่บนอุปกรณ์ราคาแพง “นี่มันกระแสแม่เหล็กไฟฟ้าจากด้ายสายสิญจน์ และกาวตราช้างนั่นอาจจะทำลายพื้นผิวอะลูมิเนียมอโนไดซ์ของเคสคอมพิวเตอร์ผมได้ รู้ไหมว่ามันมูลค่าเท่าไหร่?” “โถ่คุณธันวาคะ อย่าใจร้ายนักเลย” พีทเบะปาก ทำหน้าคว่ำใส่ทันทีที่โดนขัดใจ ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาประชิดตัวจนธันวาต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือ มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ แล้วเขย่าเบาๆ อย่างออดอเซาะ “ก็เมื่อวานคุณบ่นไม่ใช่เหรอว่าเรนเดอร์งานวิดีโอ 4K แล้วโปรแกรมมันเด้งออกเอง แถมยังจอฟ้าไปรอบนึงด้วยนี่นา ผมก็แค่... เป็นห่วง กลัวผีคอมพิวเตอร์มันจะมาหลอกเอาต่างหากเล่า” “มันเรียกว่า RAM Error ครับคุณพีท! เกิดจากปัญหาพาริตี้เช็คในหน่วยความจำ ไม่ใช่เพราะสัมภเวสีตนไหนมาสิงสถิตอยู่ในสล็อต PCI Express ทั้งสิ้น!” ธันวาเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวหลบสายตาพราวระยับที่มองตรงมา “แล้วอีกอย่างนะ ในสตูดิโอถ่ายรีวิวไอทีระดับโปรเนี่ย มันควรจะมีแต่ชิปเซ็ต เซนเซอร์วัดอุณหภูมิ และฮีตซิงค์ระบายความร้อน ไม่ใช่เครื่องรางของขลังจากสำนักเจ้าพ่อที่ไหนก็ไม่รู้!” “โห พูดแบบนี้ใจร้ายกับอาจารย์แปะโรงเจมากเลยนะ” พีททำเสียงฮึดฮัด ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนธันวาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นสะอาดสดชื่นลอยมาแตะจมูก “นี่ของแท้ปลุกเสกเก้าวันเจ็ดคืนเชียวนะ! ถ้าไม่มีเจ้านี่นะ... ระวังเถอะ วันนี้ตอนคุณไลฟ์สดแกะกล่องโน้ตบุ๊กตัวท็อป จอจะดับกลางอากาศแล้วจะหาว่าผมไม่เตือน” “ถ้าจอจะดับ มันก็เป็นเพราะแบตเตอรี่เสื่อมสภาพหรือระบบจ่ายไฟขัดข้องตามกฎทางฟิสิกส์ ไม่ใช่เพราะผมไม่ไหว้ศาลพระภูมิหน้าตึก!” บทสนทนาโต้เถียงด้วยความเร็วแสงดำเนินต่อไป ท่ามกลางบรรยากาศในสตูดิโอโทนสีเทาดำสไตล์โมเดิร์น ที่ตอนนี้กลับมีกลิ่นธูปจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสีย ขณะที่พีทยังคงลอยหน้าลอยตากอดอกมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ แต่ไม่ทันที่ธันวาจะได้ยื่นมือไปแกะผ้ายันต์เจ้าปัญหาออก เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย *Rrrrrr* ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มแชตทีมงานเบื้องหลังที่ส่งตรงเข้ามาด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [กองบรรณาธิการ Tech-Life]: @ธันวา @พีท ด่วนที่สุด! ยอดผู้เข้าชมไลฟ์สดรอบพรีวิวบ่ายนี้พุ่งทะลุสองแสนคนแล้ว แต่... ระบบสตรีมมิ่งที่เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังมีปัญหา ค่า Latency พุ่งสูงปรี๊ด ภาพกระตุกจนใช้การไม่ได้แล้ว! ธันวาเบิกตากว้างทันที สัญชาตญาณนักรีวิวไอทีผู้สมบูรณ์แบบพุ่งพล่าน เขาหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตอนนี้หมุนติ้วเป็นวงกลมสีรุ้ง หน้าจอขึ้นข้อความ Error สีแดงตัวใหญ่เบ้อเริ่ม “เห็นไหมล่ะ!” พีทอุทานเสียงดังลั่น ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาสดใสเป็นประกายระยับด้วยความสะใจเล็กๆ “ผมบอกคุณแล้วว่าผีคอมพิวเตอร์มันกำลังโกรธที่คุณไปดูถูกมัน! รีบกราบขอขมาด่วนเลยนะคุณธันวา เดี๋ยวผมช่วยนำสวดให้ เอาบทไหนดี บทพาหุงดีไหม หรือชินบัญชรดีคะ!” ธันวาหันขวับมามองหน้าคนตัวสูงที่กำลังยิ้มร่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกของระบบที่กำลังล่มสลายในห้องส่ง สติปัญญาและการคำนวณทางตรรกะทั้งหมดในหัวของนักรีวิวหนุ่มตีกันยุ่งเหยิงจนสมองแทบไหม้ ในสถานการณ์วิกฤตที่ตัวเลขสถิติกำลังดิ่งลงเหวแบบนี้ มือเรียวเย็นเฉียบของธันวาไม่รู้ว่าเพราะความเครียดหรือเพราะแรงดึงดูดประหลาดจากคนข้างกายกันแน่ เขาตัดสินใจยื่นมือออกไป... แต่แทนที่จะหยิบผ้ายันต์ออกจากเคสคอมพิวเตอร์อย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก นิ้วมือเรียวยาวของธันวา กลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพีทที่กำลังยกขึ้นมาทำท่าทางประกอบพิธีกรรมแทน! “นี่... คุณ!” ธันวาอุทานเสียงหลง เมื่อแรงดึงทำให้พีทเซถลาเข้ามาปะทะอกแกร่งเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ โชยเข้าจมูกชัดเจนยิ่งกว่าเดิม หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายดันเต้นรัวเร็วยิ่งกว่าค่า Packet Loss ในระบบซะอีก พีทชะงักไป ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ ใบหน้าเนียนใสอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันระหว่างคนทั้งคู่ “ถ้า... ถ้าผีมันจะโกรธจริงอย่างที่คุณว่า...” ธันวาพึมพำเสียงแผ่วเบา ใบหูขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงต้นคอ ดวงตาหลังกรอบแว่นหลบสายตาพราวระยับคู่นั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก “งั้นคุณ... ช่วยรับผิดชอบกอดผมไว้แบบนี้จนกว่าเซิร์ฟเวอร์จะกลับมาปกติ... ด้วยนะคะ” ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ! หวังว่าจะอมยิ้มไปกับความป่วนของพ่อหนุ่มไอทีกับสายมูของเราน้า <3