แชตกลุ่มออฟฟิศที่ลุกเป็นไฟ

“เดี๋ยวก่อนนะ... พวกแกตาฝาดกันไปเองหรือเปล่า? ฉันว่าช่วงนี้ออฟฟิศเรางานหนักเกินไปจนสมองเริ่มหลอนกันหมดแล้วล่ะ” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับเสียงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดดังระรัวราวกับจะระบายความอัดอั้นตันใจ ธันวาขยับแว่นสายตาหนาเตอะขึ้นเล็กน้อย พยายามทำเป็นสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟสถิติการใช้งานระบบเน็ตเวิร์กที่เพิ่งกู้คืนกลับมาได้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว แต่ทว่า... ใบหูข้างซ้ายที่แดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอขาวสะอาดนั้น กลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวไม่ได้มีสมาธิอยู่กับตัวเลขพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เหตุการณ์เมื่อคืน... ตอนที่ไฟดับสนิทและเซิร์ฟเวอร์สำนักงานใหญ่ล่มกะทันหัน ภาพของความมืดมิดที่ทำให้เขาเผลอคว้าชายเสื้อยืดของบล็อกเกอร์หนุ่มจอมมูเตลูเอาไว้แน่น แถมท้ายที่สุดยังเอ่ยปากขอร้องให้ ‘ศัตรูตัวฉกาจ’ ทางหน้าจอโซเชียลช่วยกอดปลอบขวัญเพราะกลัวผี... โธ่เว้ย! ธันวาอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะทำงานให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ใครจะไปคิดว่าคนอย่างธันวาผู้เชื่อมั่นในเหตุผลและอัลกอริทึม จะมีมุมที่น่าขายหน้าขนาดนั้น แถมผู้ชายคนที่กอดปลอบเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘คุณพีท’ เจ้าพ่อเพจรีวิวไอทีปากแจ๋วที่ชอบแวะมาคอมเมนต์กวนประสาทเขาในโพสต์วิเคราะห์สเปกคอมพิวเตอร์อยู่เรื่อย “แหม, ท่านหัวหน้าแผนกไอทีผู้เย็นชาคะ... หลอนอะไรกันล่ะคะคุณพี่ขา? ก็เมื่อเช้าตอนเจ็ดโมงกว่าๆ ฉันเดินมาหยิบกาแฟที่แพนทรีแล้วตาดีดันไปเห็น... อ่าฮะ... เห็นผู้ชายสองคนยืนกอดกลมกันอยู่หน้าห้องเซิร์ฟเวอร์ แถมคนหนึ่งยังใส่เสื้อฮู้ดสีครีมคุ้นตาซะด้วยสิคะเนี่ย!” เสียงพิมพ์แชตจาก “น้ำฝน” สาวฝ่ายบุคคลตัวแม่ขาเม้าท์ เด้งขึ้นมากลางหน้าจอแชตกลุ่มออฟฟิศที่ชื่อว่า *‘ทีมนี้ผีไม่หลอก... แต่เจ้านายด่าหนักมาก’* ตามด้วยสติกเกอร์รูปแมวทำหน้าตาเจ้าเล่ห์พร้อมป๊อปคอร์นในมือ ทันทีที่ข้อความนั้นปรากฏขึ้น สมาชิกในกลุ่มอีกเกือบสิบชีวิตก็เริ่มทยอยโผล่หัวออกมาจากหลุมเสมือนนัดกันไว้ [เจ๊ภา (บัญชี)]: อุ๊ยตาย ว้ายยย! จริงเหรอคะน้องน้ำฝน? คุณธันวาผู้ไม่เคยชายตาแลใครนอกจากสเปกการ์ดจอเนี่ยนะ มีมุมอบอุ่นซุกซอกคอมือถือกับเขาด้วยเหรอคะเนี่ย เล่าด่วน! ฉันอยากรู้ว่าใครคือผู้โชคดีคนนั้น หรือว่าจะเป็น... น้องพีทบล็อกเกอร์หนุ่มสุดหล่อที่ชอบแวะมาป้วนเปี้ยนแถวออฟฟิศเราช่วงนี้คะ? [กอล์ฟ (กราฟิก)]: ผมว่าชัวร์ครับเจ๊! เมื่อวานตอนบ่ายผมเห็นคุณพีทเดินถือกล้องวนเวียนอยู่แถวโต๊ะคุณธันวา ตั้งคำถามเรื่องความร้อนของซีพียูซะยืดยาว แต่สายตานี่เยิ้มยิ่งกว่าชีสบนพิซซ่าถาดใหญ่ซะอีก ขนาดผมเป็นผู้ชายยังเขินแทนเลยครับ ฮ่าๆๆๆ ธันวาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ปฏิเสธเสียงแข็งกลับต้องชะงักกึก เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด... พีทกำลังยืนพิงขอบประตูห้องทำงานกระจกใสของเขา ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีครีมตัวเก่งกำลังยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เห็นแล้วหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก ดวงตาเรียวรีคู่นั้นพราวระยับส่งตรงมาหาเขาผ่านกระจกใสราวกับจะเย้าแหย่ให้คลั่งตายไปข้าง และในวินาทีนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตส่วนตัว (Direct Message) จากแอปพลิเคชันในมือถือของธันวาก็เด้งขึ้นมาหน้าจอ [Pete_Reviewer]: *เขินจนหูแดงหมดแล้วนะคุณนักรีวิว... อยากให้ผมช่วยพิมพ์แก้ข่าวในกลุ่มให้ไหมครับ ว่าเมื่อคืนผีมันน่ากลัวจริงๆ จนคุณต้องซุกอกผมแก้หนาวน่ะ?* ธันวาตวัดสายตาขุ่นเคืองมองคนตัวสูงที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่หน้าห้องทันที เม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นตามไรผมไม่ใช่เพราะอากาศในออฟฟิศเสีย แต่เป็นเพราะความซุกซนของเจ้าตัวแสบที่จงใจหยอกล้อเขาให้เสียอาการเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารีบก้มหน้าลงพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสงด้วยความหมั่นเขี้ยวผสมความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ [Thanwa_IT]: *คุณพีท! หยุดเล่นไม่เข้าเรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ! ถ้าคุณยังไม่เลิกส่งข้อความบ้าๆ นี่แล้วเดินออกไปจากหน้าห้องผมนะ ผมจะแบนรีวิวของคุณทุกแพลตฟอร์ม แถมจะตั้งค่าระบบบล็อกไอพีไม่ให้คุณเข้าเว็บเพจเราได้ตลอดกาลเลยคอยดูสิ!* รอยยิ้มบนใบหน้าของพีทกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้อ่านข้อความนั้น เจ้าตัวหัวเราะในลำคอเบาๆ จนไหล่ไหว ริมฝีปากขยับเป็นคำพูดที่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา แต้อ่านจากรูปปากแล้วชัดเจนแจ่มแจ้งว่าอีกฝ่ายกำลังเย้าเขาว่าอย่างไร... *‘ใจร้ายจังเลยนะครับ... งั้นผมขอตัวไปนั่งรอรับโทษที่โต๊ะคุณก็แล้วกันนะ... ที่รัก’* ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อร่างสูงของบล็อกเกอร์หนุ่มไม่ได้เดินหนีอย่างที่ขู่ แต่กลับผลักประตูห้องทำงานของเขาเข้ามาหน้าตาเฉย พร้อมกับแก้วกาแฟเย็นสองแก้วในมือ และรอยยิ้มละลายใจที่ทำให้หัวใจในอกของเนิร์ดไอทีหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ทว่า ในจังหวะที่พีทกำลังก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานพร้อมกับคำแซวหยอกล้อมือถือในมือของธันวากลับสั่นสะเทือนรุนแรง หน้าจอแชตกลุ่มออฟฟิศที่เคยโต้เถียงกันสนุกสนานเมื่อครู่ กลับเงียบกริบลงอย่างกะทันหันราวกับเป่าสาก ข้อความล่าสุดจากบัญชีปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้... ถูกส่งเข้ามาขัดจังหวะทุกความรู้สึกของพวกเขาทั้งคู่ [Unknown_User]: *เลิกเล่นสนุกกันได้แล้วมั้งค่ะ... ธันวา... คุณยังจำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ต่อกันได้อยู่หรือเปล่า?*