อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับพี่

หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ นิ้วเรียวยาวของธันวากำลังรัวแป้นพิมพ์ตอบโต้กับข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ บนหน้าจอ หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่ออ่านทวนประโยคที่อีกฝ่ายเพิ่งส่งมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า *[Unknown_User]: เลิกเล่นสนุกกันได้แล้วมั้งค่ะ... ธันวา... คุณยังจำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ต่อกันได้อยู่หรือเปล่า?* ธันวาขมวดคิ้วแน่น แว่นตากรอบทองเลื่อนลงมาต่ำกว่าสันจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาหลังเลนส์ฉายแววสับสนระคนระแวง เขาพิมพ์ข้อความกลับไปด้วยความเร็วสูงด้วยความหงุดหงิดปนสงสัย *Thunwa_Review: คุณเป็นใครกันแน่? เลิกเล่นเกมทายปัญหาแล้วบอกชื่อจริงมาสักที หรือถ้าคิดจะปั่นกระเพาะผมเล่น บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่าครับ ผมไม่มีอารมณ์มาเล่นขายของด้วย* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นแทบจะทันที ราวกับเจ้าตัวนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา *[Unknown_User]: ใจร้ายจังเลยนะคะ... ทั้งๆที่เมื่อก่อนเราเคยสัญญาว่าจะกินชานมไข่มุกด้วยกันทุกวันอาทิตย์แท้ๆ แบบนี้ต้องเรียกว่า 'ความจำเสื่อมชั่วคราว' หรือตั้งใจจะ 'เท' กันแน่คะ คุณนักรีวิวไอทีปากแจ๋ว?* ธันวาชะงักกึก ประโยคหลังนั้น... คำว่า *'คุณนักรีวิวไอทีปากแจ๋ว'* มันช่างคุ้นหูจนน่าตกใจ มันไม่ใช่สรรพนามที่คนแปลกหน้าทั่วไปจะหยิบมาใช้ลวกๆ แน่นอน ในหัวของชายหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับชิปเซ็ตประมวลผลกราฟิกตัวท็อป แต่ไม่ว่าจะคำนวณยังไง คนเดียวที่กล้าเรียกเขาแบบนี้ด้วยน้ำเสียงกวนประสาทและลอยหน้าลอยตาแบบนี้ได้ ก็มีอยู่แค่คนเดียวในรัศมีสามกิโลเมตร... *ให้ตายสิ...* ธันวาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานทันที ร่างสูงโปร่งก้าวฉับๆ ไปที่หน้าต่างกระจกใสที่มองเห็นระเบียงห้องพักฝั่งตรงข้าม ซึ่งอยู่ห่างกันแค่เอื้อมมือถึง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เขาเกือบจะเผลอขว้างโทรศัพท์มือถือทิ้งลงไปข้างล่าง ที่ระเบียงห้องฝั่งตรงข้าม พีท บล็อกเกอร์หนุ่มสายมูสุดกวนประสาทกำลังยืนพิงราวระเบียง สวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งและกางเกงนอนลายการ์ตูนขาสั้น มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ส่วนมืออีกข้างถือสมาร์ทโฟนชูขึ้นโบกหยอยๆ ให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้ผ่านความมืดของค่ำคืนนี้ ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอาปนหมั่นไส้ เขาเปิดหน้าต่างแล้วก้าวออกไปยืนรับลมยามค่ำคืน น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด "นี่นายว่างมากเหรอพีท ถึงได้ลงทุนสร้างบัญชีปลอมมาปั่นหัวฉันเล่นกลางดึกแบบนี้?" พีทหัวเราะร่วนในลำคอ เสียงหัวเราะนั่นช่างกวนประสาทเสียจนธันวาอยากจะหยิบกระบองเพชรแถวระเบียงมาปาใส่หน้าจริงๆ บล็อกเกอร์หนุ่มเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟสลัวจากห้อง "เปล่าสักหน่อยครับ... ผมไม่ได้ปั่นนะ ผมพูดจริงๆ" พีทลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี "หรือว่าคุณธันวาจำสัญญาไม่ได้จริงๆ ว่าเราเคยสัญญากันไว้ว่าจะ 'ดูแลกันและกัน' ไปจนแก่เฒ่า?" "นั่นมันบทพูดในละครหลังข่าวที่นายดูเมื่ออาทิตย์ก่อนต่างหากเล่า!" ธันวาโต้กลับทันควัน ใบหน้าคมคายเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ แถมยังต้องมาต่อปากต่อคำกับคนหน้ามึนแบบนี้อีก "แล้วใครไปสัญญาอะไรกับนายตอนไหน อย่ามามั่วซั่วหน่อยเลย" "อ้าว... น้อยใจนะครับเนี่ย จำไม่ได้จริงๆ เหรอว่าตอนที่เราไปดูดวงด้วยกันที่วัดแถวเยาวราช หมอดูทักว่าเรามีดวงสมพงษ์กัน ชาตินี้ถ้าไม่ได้คบกันคือต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอกแตกตายนะคุณธันวา" พีทแกล้งทำเป็นตีหน้าเศร้า ทำปากยื่นปากยาวใส่ ทำเอาธันวาถึงกับไปไม่เป็น "หมอดูที่ไหนเขาพูดแบบนั้นกัน นายแต่งเติมเสริมแต่งเองชัดๆ!" ธันวาเถียงเสียงแข็ง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ เอาไว้ภายใต้ความมืด "เลิกไร้สาระแล้วเข้าห้องไปนอนไป๊ ดึกดื่นตื่นมาเพ้อเจ้ออะไรอยู่ได้" "ไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อยครับ..." พีทย่างสามขุมเข้ามาใกล้ราวระเบียงฝั่งของตัวเองมากขึ้น ระยะห่างระหว่างห้องเราสองคนเหลือเพียงแค่พื้นที่ว่างของตรอกเล็กๆ ด้านล่าง ดวงตาคมกริบของบล็อกเกอร์หนุ่มจ้องมองตรงมาที่ธันวาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันไม่มีรอยยิ้มกวนๆ หลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความจริงจังที่ระคนความอ่อนโยนจนน่าประหลาด "ที่ผมทักมา... เพราะผมแค่อยากรู้ว่า... 'เซฟโซน' ของคุณตอนนี้ ยังมีพื้นที่ว่างให้ผมเข้าไปนั่งข้างๆ อยู่หรือเปล่าต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ เสียงลมหายใจแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบตัว ธันวาชะงักงัน ริมฝีปากที่กำลังจะอ้าเถียงปิดสนิทลงทันที นัยน์ตาสีเข้มไหวระริกยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความจริงจังของอีกฝ่าย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับเต้นรัวระคนสับสนจนแทบจะทะลุออกมานอกอก *ไอ้บ้านี่... จู่ๆ ก็หยอดคำพูดแบบนี้ออกมา ใครจะไปตั้งรับทันกันเล่า!* ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลเรื่องสถิติตัวเลขได้อย่างแม่นยำ บัดนี้กลับขาวโพลนราวกับไฟล์ข้อมูลถูกรีเซ็ตจนเกลี้ยง เขาเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ารูปเข้ารอย "พูด... พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง ไปนอนไปเลยนะ!" ธันวาโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยโดย Sรกควบคุมไม่ได้ ก่อนจะทำท่าหมุนตัวจะเดินหนีกลับเข้าห้องนอน แต่เสียงทุ้มต่ำของพีทก็ดังไล่หลังมาเสียก่อน พร้อมกับประโยคที่ทำให้ฝ่าเท้าของธันวาต้องหยุดชะงักกึกทันที "ถ้าไม่อยากให้ผมยืนรออยู่ตรงนี้ทั้งคืน..." พีทเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันลอยละลิ่วมาตามสายลม "พรุ่งนี้เช้า... ลงมาทานกาแฟฝีมือผมที่ระเบียงเหมือนเดิมนะครับ... 'ที่รัก'..." คำว่า *'ที่รัก'* ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ธันวาเบิกตากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าวลามเลียไปจนถึงใบหู เขากัดริมฝีปากล่างแน่นด้วยความเขินอายขั้น 101 ก่อนจะรีบสาวเท้าพรวดพราดเข้าห้องแล้วปิดผ้าม่านหน้าต่างดังพรวด! ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจของเขาเกินไปแล้ว! ธันวายืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานหน้าต่าง ลมหายใจหอบถี่ มือบางข้างที่ถือมือถือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นหน้าจอแชตที่ยังค้างอยู่... พีทส่งสติกเกอร์รูปแมวทำหน้าอ้อนวอนมาให้อีกหนึ่งตัว พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาคนอ่านต้องเอามือปิดหน้าด้วยความเขินตัวบิด *[Pete_Blogger]: ฝันดีนะครับคนปากแข็ง... พรุ่งนี้เจอกันตอนเจ็ดโมงเช้า ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดนะ!* ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจพองโตจนคับอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายโดยที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า... ภายใต้ท่าทางกวนประสาทและคำพูดหยอกเย้าเหล่านั้น มันกลับกลายเป็นมุมโปรดที่ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบและความอบอุ่นละมุนใจที่ก่อตัวขึ้นในห้องนอนยามดึก... เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอีกครั้ง... *ติ๊ง!* ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ใครกันที่ส่งข้อความมาหาเขากลางดึกดื่นป่านนี้? หรือว่าจะเป็นพีที่ส่งอะไรกวนๆ มาอีก? ร่างสูงเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยความสงสัย แต่ทว่า... เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ รอยยิ้มอุ่นๆ บนใบหน้าของเขากลับเลือนหายไปในพริบตา ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจอย่างกะทันหัน ข้อความนั้นไม่ได้มาจากพีท... และโปรไฟล์รูปภาพปริศนาสีดำสนิทไร้ตัวตน ก็มาพร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *[Unknown_Number]: สนุกมากไหมล่ะ... ที่ทำเป็นลืมเรื่องทั้งหมด... แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... เพราะความลับที่พวกนายพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยในเร็วๆ นี้...* ธันวาผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองสีขาวโพลนกลับมาทำงานอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดระแวง... *พวกมันรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและกุมขวานไปกับความป่วนของเจ้าบ้านทั้งสองคนนะคะ!