เมื่อหัวหน้าสั่งให้เรามาร่วมโปรเจกต์กัน

"คุณจะบ้าเหรอ? ให้ผมไปร่วมโปรเจกต์กับไอ้คุณนักรีวิวไอที 'สายสถิติ' คนเนี้ยเนี่ยนะ?" เสียงของพีทดังลั่นห้องประชุมใหญ่จนพนักงานฝ่ายอื่นต้องหันมามอง แต่เจ้าตัวกลับไม่สนสายตาใครทั้งนั้น พีทกระแทกแผ่นหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางหงุดหงิดจัด ในขณะที่คนข้างๆ... นายธันวา เจ้าของฉายา 'The Tech Critic' ผู้สวมแว่นกรอบบางทรงเหลี่ยมกลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีความรู้สึก "ช่วยลดระดับเดซิเบลลงหน่อยครับ คุณพีท" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ "ผมดูสถิติอัตราการคลิกเข้าชมเพจคุณแล้ว มันก็แค่คอนเทนต์ขายฝันแบบมูเตลูไปวันๆ ไม่เห็นจะมีอะไรที่ต้องมาเสียเวลาทำร่วมกัน" "อ้าว! ไอ้คุณธันวา! นี่คุณว่าเพจ 'พีทพารวย' ของผมงั้นเหรอ? ที่ยอดคนตามหลักแสนนี่เพราะเขามีความศรัทธา ไม่ใช่ตัวเลขแห้งๆ เหมือนกราฟหุ้นที่ไม่มีชีวิตแบบคุณ!" พีทหันขวับ สายตาคมกริบมองค้อนอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ หัวหน้าโปรเจกต์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะถอนหายใจยาว ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารลงตรงกลางระหว่างคนสองคนที่นั่งห่างกันแค่คืบ "พอเลยทั้งคู่! นี่คือคำสั่งบริษัท ถ้าโปรเจกต์ 'Digital Soul' ไม่สำเร็จภายในสามเดือนนี้ โบนัสของพวกคุณทุกคนรวมถึงพวกคุณสองคนด้วย... ตัดทิ้งให้หมด" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของโน้ตบุ๊กที่ดังหึ่งๆ เหมือนกำลังประท้วงความตึงเครียดของเจ้าของ พีทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันพยากรณ์ดวงชะตาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวไถหน้าจอปรื๋อๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา "เฮอะ... วันนี้ดาวเสาร์เล็งลัคนาชัดๆ ถึงว่าทำไมวันนี้ต้องมาเจอเรื่องซวยๆ แบบนี้" "ดูดวงกับมือถือเนี่ยนะ?" ธันวาปรายตามองด้วยสายตาเหยียดหยาม "แทนที่จะเอาเวลาไปวิเคราะห์อัลกอริทึมของแพลตฟอร์ม กลับมานั่งเชื่อเรื่องดวงดาว ไร้สาระสิ้นดี" "ถ้าไม่เชื่อ ก็อย่ามาดูถูกกันค่ะ... อ๊ะ ลืมไป คุณมันพวกไร้ความรู้สึก ถ้าโลกนี้ไม่มีความเชื่อ มันก็แค่หุ่นยนต์ในร่างมนุษย์เท่านั้นแหละ" พีทจงใจเน้นเสียงใส่ ก่อนจะคว้าสมุดบันทึกสีน้ำตาลประจำตัวขึ้นมาจดอะไรบางอย่างยิกๆ ธันวาขยับแว่นสายตา สายตาคมกริบภายใต้เลนส์นั้นมองพีทตั้งแต่หัวจรดเท้า การแต่งตัวที่ดู 'เยอะ' เกินไปสำหรับเขา ทั้งสร้อยข้อมือหินนำโชคที่พันอยู่รอบข้อมือหลายวง ทั้งสีเสื้อผ้าที่จัดจ้านสะดุดตา มันช่างขัดกับบุคลิกเจ้าระเบียบของเขาโดยสิ้นเชิง "เอาเถอะ ถ้าคุณอยากมูฯ ก็เชิญ แต่ถ้าโปรเจกต์พังเพราะความงมงายของคุณ ผมจะไม่ขอรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น" "โอ้โห! มั่นหน้ามากนะพ่อคุณไอทีจ๋า" พีทโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อเชิ้ตของธันวา เป็นกลิ่นสะอาดๆ เหมือนน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพง... ไม่สิ กลิ่นเหมือนพวกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใหม่ๆ ที่เพิ่งแกะกล่องต่างหาก "เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน ว่าระหว่าง 'สถิติ' ของคุณ กับ 'พลังจักรวาล' ของผม ใครมันจะแน่กว่ากัน" ธันวาไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา กดยิกๆ ก่อนจะยื่นหน้าจอมาตรงหน้าพีท "นี่คือตารางการทำงานที่ผมสรุปมาให้ ต้องเป๊ะตามนี้ ห้ามสาย ห้ามมูฯ นอกเหนือจากเวลา และที่สำคัญ... ห้ามแตะต้องอุปกรณ์ทำงานของผมเด็ดขาด" พีทเบิกตากว้างเมื่อเห็นตารางงานที่ธันวาทำไว้ มันละเอียดถึงขนาดที่ว่า... 10:00 - 10:15 น. ต้องดื่มกาแฟ 10:16 น. เริ่มงาน "นี่มันชีวิตหรือตารางเดินรถไฟกันแน่คะ? ชีวิตคนเรามันต้องมีความยืดหยุ่นสิคุณธันวา!" "ชีวิตคนเราจะก้าวหน้าได้ ต้องเริ่มจากการวางแผนให้ชัดเจนครับ คุณพีท" ธันวาจ้องตากลับ พีทสัมผัสได้ถึงประกายบางอย่างในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่แค่ความไม่ชอบหน้า แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่น่าค้นหาซ่อนอยู่ข้างหลังแว่นตานั่น ทั้งคู่แยกย้ายกันออกจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกที่เดือดปุดๆ ในใจ พีทเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองอย่างหัวเสีย เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางบ่นพึมพำเรื่องดวงชะตาไม่หยุด แต่ไม่รู้ทำไม... สายตาเขากลับอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังพิมพ์งานด้วยความเร็วแสงผ่านเงาสะท้อนของจอคอมพิวเตอร์ ท่าทางตอนที่ธันวาขมวดคิ้วขณะแก้ไขโค้ด มันดู... จริงจังจนน่าหมั่นไส้ แต่ก็น่ามองอย่างบอกไม่ถูก พีทหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา ตั้งใจจะพิมพ์บ่นเรื่องนี้ในกลุ่มแชตเพื่อนสนิท นิ้วเรียวรัวพิมพ์อย่างเร็วโดยไม่ทันระวังตัว *‘ไอ้คุณนักรีวิวไอทีปากแจ๋วนี่มันน่ารำคาญชะมัดเลยว่ะทุกคน คือเกลียดมันนะ แต่ทำไมพอเห็นหน้ามันตอนตั้งใจทำงานแล้วใจมันเต้นตุบๆ แปลกๆ วะ สงสัยต้องไปแก้กรรมด่วนเลยมั้งเนี่ย!’* กดยกเลิก... กดยกเลิกสิ! พีทพยายามจะกดลบ แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกด 'ส่ง' ไปยังแชตล่าสุดที่เขาเพิ่งคุยค้างไว้เมื่อครู่... ซึ่งก็คือแชตส่วนตัวของ 'ธันวา' ที่เอาไว้คุยเรื่องงาน! หัวใจของพีทหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นสัญลักษณ์ 'อ่านแล้ว' ปรากฏขึ้นที่ข้อความนั้นทันที! ธันวาที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ช้าๆ เขาหันมาสบตาพีทด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังจะยิ้ม แต่ก็รีบหุบลงทันที ก่อนจะก้มหน้าพิมพ์ตอบกลับมาสั้นๆ *‘แก้กรรมไม่ทันหรอกครับ... เพราะเย็นนี้ผมจองคิวคุณไว้แล้ว ว่าจะพาไปดูอุปกรณ์เทสงานที่โกดังส่วนตัว หวังว่าจะไม่มูฯ จนลืมเวลานัดนะครับ... คุณพีท’* สมุดบันทึกสีน้ำตาลหวังว่ารี้ดที่น่ารักของนักเขียนจะหลงรักความกวนประสาทของทั้งคู่เหมือนกันนะคะ!