พีทโหมดเงียบ ทำธันวาใจหาย

นิ้วเรียวที่ปกติมักจะรัวแป้นพิมพ์ตอบข้อความกลับมาภายในสามวินาที... ตอนนี้กลับนิ่งสนิท อยู่ในสถานะ *'Online's' แต่ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ มาเกือบจะสามชั่วโมงเต็มแล้วค่ะ ธันวาขยับแว่นสายตาบนสันจมูกเป็นรอบที่สิบของนาที นิ้วชี้ที่เคาะโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิดเริ่มเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ไร้ทิศทาง หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบด้วยสถิติและกราฟวิเคราะห์ยอดวิวของคลิปรีวิวรุ่นล่าสุด แต่สมองของเขากลับว่างเปล่า ว่างเปล่าเสียจนน่าโมโห ปกติแล้ว... เวลานี้ หน้าจอแชตสีเขียวอ่อนจะต้องเด้งข้อความกวนประสาทพร้อมสติกเกอร์รูปแมวส้มทำหน้ากวนๆ ส่งมาทวงถามว่าเขากินข้าวหรือยัง หรือไม่ก็ส่งพิกัดเครื่องรางสายมูชิ้นใหม่มาป้ายยาตามประสา 'พีท' บล็อกเกอร์สายมูตัวพ่อผู้ไม่เคยปล่อยให้ห้องแชตเงียบเหงาเกินสิบนาที แต่-_นี่คือความเงียบที่น่ารำคาญที่สุดในรอบสามเดือนที่ผ่านมาค่ะ "เป็นบ้าอะไรของเขากัน..." ธันวาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเลื่อนสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่ข้างแก้วกาแฟเย็นชืด เหตุการณ์เมื่อวานยังคงฉายซ้ำวนเวียนอยู่ในหัว ภาพที่พีทบังเอิญก้มลงมาเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขา—หน้าจอที่เปิดค้างรายชื่อบทความลับๆ ในไดอารี่ออนไลน์ ซึ่งมีชื่อของใครบางคนวนเวียนอยู่ทุกบรรทัด แม้เขาจะรีบคว่ำมือถือแทบไม่ทัน แต่ประกายตาในวินาทีนั้นของพีท... วินาทีที่นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกก่อนจะเงียบกริบไป—มันทำให้ธันวานอนไม่หลับทั้งคืน หรือว่า... พีทจะรู้แล้ว? คิดได้แค่นั้น หัวใจเจ้ากรรมก็กระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความกลัวแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจ ธันวาไม่เคยกลัวคอมพิวเตอร์พัง ไม่เคยกลัวไฟล์งานหาย และไม่เคยกลัวกราฟตกดิ่ง แต่วินาทีนี้ เขากลับกลัวความเงียบของคนปากแจ๋วคนนั้นยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด [พีท]: ธันวา [พีท]: อ่านแล้วไม่ตอบ ระวังนะ ไพร่พลดาวอังคารจะไปประท้วงหน้าห้อง ประโยคนี้เคยเป็นประโยคที่เขาบ่นว่าน่ารำคาญ แต่ตอนนี้... เขาอยากเห็นมันแจ้งเตือนขึ้นมาบนหน้าจอยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีกค่ะ ธันวาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อก นิ้วเรียวกดเข้าไปในห้องแชตที่คุ้นเคย บรรทัดบนสุดโชว์สถานะที่ทำให้หงุดหงิดใจ *'ใช้งานเมื่อ 2 ชั่วโมงที่แล้ว'* ให้ตายสิ ปกติพ่อคุณเล่นโซเชียลยิ่งกว่าหายใจเข้าออกด้วยซ้ำ ทำไมวันนี้ถึงเงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย? หรือว่า... จะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น? หรือโดนของจากสำนักไหนเล่นงานเข้าให้อย่างที่เจ้าตัวชอบพูดเพ้อเจ้อจริงๆ? ความคิดสารพัดสารพันตีกันยุ่งเหยิงในหัวจนธันวาแทบไม่มีสมาธิจะมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ความเคยชินที่มักจะมีอีกฝ่ายคอยส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูผ่านตัวอักษร มันทำให้ห้องทำงานส่วนตัวกว้างๆ นี้ดูเวิ้งว้างและเงียบเหงาอย่างประหลาด ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีพื้นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาตัดสินใจพิมพ์ข้อความลงไป ร่างข้อความยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความลังเล ลบแล้วพิมพ์ใหม่ ลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่หลายรอบ จนกระทั่งปลายนิ้วจรดลงบนปุ่มส่ง [ธันวา]: หายหัวไปไหน? งานการไม่ต้องทำหรือไง หรือโดนผีอำคาเตียงมูไปแล้ว? กดส่งปุ่มเดียว... แต่อารมณ์ข้างในกลับกระวนกระวายยิ่งกว่าตอนลุ้นผลพรีเซนต์งานหน้าบอร์ดบริหาร ผ่านไปหนึ่งนาที... สองนาที... สามนาที... ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายติ๊กถูกสีเขียวสองอัน ไม่มีสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* มีเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนกลับมาเยาะเย้ยเขา ธันวากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกอึดอัดแล่นแปลบขึ้นมาในอก ความเคยชินที่มียัยตัวกวนคอยตามตื๊อตามจี้ทำให้เขากลายเป็นคนเสพติดความวุ่นวายนั้นไปเสียแล้วพะยะค่ะ พีทในโหมดเงียบสนิทแบบนี้... มันทำเอาหัวใจคนขี้เก๊กอย่างธันวาเคว้งคว้างจนน่ากลัว ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำเอาธันวาสสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาตีรัวที่ ลำคอ เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีด้วยความคาดหวังที่พุ่งสูงปรี๊ด หรือว่าจะเป็น... ธันวารีบสาวเท้าเข้าไปเปิดประตูกว้างด้วยใบหน้าที่พยายามปรับให้เรียบเฉยที่สุด แต่ทว่า... คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับไม่ใช่บล็อกเกอร์สายมูที่เขากำลังร้อนรนหาตัว แต่เป็นพนักงานส่งพัสดุหน้าตาตื่นที่ยื่นกล่องพัสดุกล่องใหญ่มาตรงหน้า พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลคุ้นตา "พัสดุของคุณธันวาครับ... เอ่อ พอดีมีคนฝากซองจดหมายนี่ให้คุณโดยเฉพาะเลยครับ เขาบอกว่าถ้าคุณเปิดดูตอนนี้... คุณอาจจะอยากรีบวิ่งไปที่สนามบินทันที" ธันวารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองลายมือหวัดๆ บนซองจดหมายที่คุ้นตาจนแทบจำได้ขึ้นใจ—ลายมือของคนที่บอกว่า "หายไปไหนก็ไม่รู้" คนนั้นนั่นเองค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ซึมลึกของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ