ติดฝนที่ออฟฟิศกับคนปากแข็ง

“บอกแล้วว่าพกร่มแม่ย่านางสีส้มมาด้วยก็ไม่เชื่อ... ทีนี้ล่ะเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำสมใจคุณนักรีวิวไอทีแล้วไหมล่ะคะ” เสียงหัวիկิ๊กของฉัน—เอ๊ย ของพีทดังแข่งกับเสียงสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาด้านนอกกระจกใสของออฟฟิศ จนแทบจะกลบเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานแข่งความชื้นภายนอก บรรยากาศยามค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงบ กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงเปาะแปะของเม็ดฝนที่สาดกระทบกระจกราวกับโลกกำลังจะแตก ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยกลุ่มผมสีเข้มที่ลู่แนบไปกับกรอบหน้าคมคาย หยดน้ำฝนพราวระยับเกาะอยู่ตามขนตางอนและสันจมูกโด่งเป็นสัน ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์กาแฟถึงกับต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาหัวเสียแล้วดูมีเสน่ห์เป็นบ้า ยิ่งเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางที่เปียกชุ่มจนแนบไปกับแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อรำไร ยิ่งทำให้สมองอันน้อยนิดของบล็อกเกอร์สายมูอย่างพีทประมวลผลรวนเรไปหมด “เลิกพูดมากแล้วเอาทิชชูมานี่เลยครับคุณบล็อกเกอร์ปากดี” ธันวาตวัดสายตาคมกริบมองค้อน ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอตามประสาคนฟอร์มจัด มือหนาคว้ากล่องกระดาษชำระบนเคาน์เตอร์มาดึงแผ่นกระดาษพรวดพราดด้วยความหงุดหงิด ทว่าความจริงแล้ว... ใครๆ ก็รู้ว่าไอ้ท่าทีเกรี้ยวกราดพวกนั้น มันเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่ธันวาใช้กลบเกลื่อนความทำตัวไม่ถูกต่างหากล่ะคะ โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ ภาพหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำควาบลงอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงดังปึงปัง ชื่อของผู้หญิงคนนั้น—ผู้หญิงที่ธันวาพยายามลืมมาตลอดชีวิต—ยังคงติดตรึงอยู่ในหางตาของพีท และมันทำให้บรรยากาศระหว่างเราสองคนในห้องสี่เหลี่ยมนี้เต็มไปด้วยความเงียบงันที่อึดอัดชอบกล “นี่... ธันวา” พีทตัดสินใจทำลายความเงียบ น้ำเสียงที่เคยสดใสติดจะกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างหาได้ยาก ร่างโปร่งเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังยืนเช็ดผมยุ่งๆ อยู่หน้ากระจกเงา “อะไรอีก” ธันวาชะงักมือที่กำลังขยี้ผ้าเช็ดตัว สะบัดหน้าหนีเล็กน้อยราวกับแมวหวงก้าง “ถ้าจะมาแกล้งแซะเรื่องเมื่อกี้... บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่า” “เปล่าสักหน่อย แค่จะบอกว่า...” พีทเว้นจังหวะ ทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยวและแบกรับอะไรไว้มากมายเหลือเกินในสายตาของเธอ “ถ้าเหนื่อยนัก ก็ไม่ต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็งตลอดเวลาหรอกนะคะ” คำพูดนั้นทำให้ธันวาชะงักนิ่งไปทันที แผ่นหลังกว้างไหวสะท้อนน้อยๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับไหวระริกคล้ายคนกำลังพยายามควบคุมความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้ก้นบึ้งของหัวใจ “คุณรู้อะไรน่า...” ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด “คนอย่างผม ไม่เคยต้องมานั่งอ่อนแอให้ใครเห็นหรอก” “แต่ฉันเห็น” พีทก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นอายความเย็นจากแอร์ผสมผสานกับกลิ่นสะอาดเฉพาะตัวของธันวาตีรวนอยู่ในความรู้สึก “ฉันเห็นว่าข้างในคุณมันกำลังร้องไห้ ธันวา... คุณลืมเธอไม่ได้ใช่ไหมล่ะ” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ชั่วขณะ เสียงฝนด้านนอกเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะความอึดอัดแต่ลึกซึ้ง ธันวาจ้องมองใบหน้าหวานที่เงยขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมฉายแววความลังเลสับสนอย่างถึงที่สุด กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมานานแรมปีค่อยๆ ร้าวรานลงทีละน้อย ภายใต้แรงกดดันจากความจริงที่ว่า... เขาแพ้ทางคนตรงหน้าเข้าอย่างจังเสียแล้ว “คุณนี่มัน... วุ่นวายชะมัด” ธันวาพึมพำเสียงเบาหวิว มือหนาที่ถือผ้าเช็ดตัวอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน “ก็เพราะว่าเป็นคุณไง ฉันถึงยอมวุ่นวายด้วย” พีทยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยได้รับมาตลอดหลายปี ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสั่นไหวราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างที่ยากลำบาก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากเอื้อนเอยคำพูดบางอย่างออกมาเพื่อทลายกำแพงในใจนั้นเอง— *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานของธันวาพลันแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงในพริบตา หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัวปรากฏชื่อและข้อความแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากบุคคลที่ทำให้ธันวาช็อกค้างไปสนิท—คนที่เขาคิดว่าได้ตัดขาดจากชีวิตไปแล้วตลอดกาล! พีทก้มลงมองหน้าจอนั้นโดยบังเอิญ และลมหายใจของเธอก็แทบจะสะดุดกкаงลำคอ เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอชัดเจนเต็มสองตา... "ขอบคุณที่ติดตามอ่าน สมุดบันทึกสีน้ำตาล จะพาคุณไปฟินต่อในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!"