อาถรรพ์โต๊ะทำงาน

"พี่ธันวาคะ หยุดเดี๋ยวนี้เลย! อย่าเพิ่งขยับเม้าส์นั่นนะ!" เสียงแหลมสูงของพีทดังทะลุผ่านความเงียบในห้องทำงานสตูดิโอ ทำเอาคนถูกสั่งชะงักกึก นิ้วชี้ที่กำลังจะกดดับเบิลคลิกไฟล์งานสำคัญค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ธันวาค่อยๆ หันมามองคนข้างหลังด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายใจสุดขีด ทั้งที่บนหน้าจอโปรแกรมตัดต่อกำลังแสดงผลงานที่ต้องส่งลูกค้าในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า "พีท... พี่ขอร้องล่ะ วันนี้วันงานนะ ไม่ใช่เซเว่นที่จะมาเปิดบริการมูเตลู 24 ชั่วโมง" ธันวาถอนหายใจยาว วางมือออกจากเม้าส์อย่างหมดอาลัยตายอยาก "บอกมาสิ ว่าคราวนี้เป็นอะไรอีก โต๊ะทำงานพี่ไปทำอะไรให้คุณนักรีวิวสายมูถึงได้รนรานขนาดนี้" พีทไม่ได้สนใจท่าทีเบื่อโลกของอีกฝ่ายเลยสักนิด เขาพุ่งตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมประจำตัวลอยมาแตะจมูกธันวา มือเรียวหยิบเอา ‘ยันต์ท้าวเวสสุวรรณฉบับจิ๋ว’ ที่เพิ่งไปให้พระอาจารย์ที่วัดดังเจิมมาหมาดๆ แปะลงบนเคสคอมพิวเตอร์ของธันวาอย่างแม่นยำ พร้อมกับวางหินสีม่วงอมชมพูไว้ข้างๆ คีย์บอร์ดอีกสองก้อน "พี่ไม่เข้าใจหรอก งานพี่น่ะช่วงนี้มันมี 'พลังงานลบ' เยอะเกินไป ผมสัมผัสได้! ตั้งแต่พี่ด่ากราดน้องฝึกงานเมื่อวาน ฮวงจุ้ยโต๊ะพี่ก็เสียหมดแล้วเนี่ย" พีทพูดไปก็จัดระเบียบหินสีบนโต๊ะธันวาไปอย่างตั้งใจ "ต้องแก้เคล็ดครับ ไม่งั้นเดี๋ยวเรนเดอร์งานพลาดขึ้นมา จะหาว่าผมไม่เตือนนะ" ธันวามอง 'งานศิลปะ' บนโต๊ะทำงานระดับโปรของตัวเองแล้วก็ได้แต่กุมขมับ คอมพิวเตอร์เคสเทพราคาเหยียบแสนถูกแปะด้วยกระดาษยันต์สีเหลืองอร่าม แถมยังมีหินแปลกๆ วางระเกะระกะจนแทบจะพิมพ์งานไม่ได้ "พีท... พี่เป็นนักรีวิวไอทีนะ ไม่ใช่นักบวช" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าน้องไม่เอาไอ้พวกนี้ออก ภายในสามวินาที พี่จะประกาศศักดาความเป็นมนุษย์ที่ไม่เชื่อเรื่องงมงายด้วยการกวาดพวกมันลงถังขยะให้หมด" "กล้าเหรอ?" พีทเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาประจันหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกันทำให้ธันวาต้องกลั้นหายใจ "ถ้าพี่ปัดของพวกนี้ทิ้ง ผมจะแช่งให้พี่นอนไม่หลับไปตลอดทั้งเดือนเลย คอยดูสิ" "น้องกำลังจะบอกว่า... ถ้านอนไม่หลับเพราะคิดถึงน้อง ก็แค่บอกมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องอ้างพลังงานลบหรอก" ธันวาโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด แม้ใบหูจะเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินที่ปิดไม่มิด พีทชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ "โอ๊ะโอ๋! สงสัยยันต์ของผมจะเริ่มทำงานแล้วสินะ พี่ธันวาถึงได้พูดจาหวานหูขนาดนี้เนี่ย" "ไปไกลๆ เลยไอ้เด็กบ้า" ธันวาผลักหัวคนตัวเล็กกว่าเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ปัดหินสีเหล่านั้นออกอย่างที่ขู่ไว้ เขาทำเพียงแค่หยิบมันมาวางเรียงกันให้เป็นระเบียบมากกว่าเดิมเท่านั้นเอง บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนในคอมพิวเตอร์ที่ทำงานอย่างหนักหน่วง พีทกอดอกมองอีกฝ่ายตั้งใจทำงานเงียบๆ พลางอมยิ้มไม่หุบ เขาชอบเหลือเกินเวลาที่เห็นธันวาหงุดหงิดแต่ก็ยอมตามใจเขาไปเสียทุกอย่างแบบนี้ ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ของธันวาก็ดับวูบลงกลางคัน "เฮ้ย!" ธันวาสบถลั่น มือรีบกดปุ่มพาวเวอร์รัวๆ แต่ไร้การตอบสนอง "พีท! น้องไปทำอะไรกับสายไฟของพี่เนี่ย!" "ผมเปล่านะ! สาบานได้เลย!" พีทหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดออกมา "หรือว่า... หรือว่าเจ้าที่ที่นี่เขาไม่ชอบหินสีม่วง!" "มันเกี่ยวที่ไหนเล่า!" ธันวารีบก้มลงไปมุดใต้โต๊ะเพื่อเช็กปลั๊กไฟ ในขณะที่พีทพยายามจะช่วยสวดมนต์แก้เคล็ดแบบมั่วๆ แต่แล้ว จู่ๆ หน้าจอก็ติดขึ้นมาเอง พร้อมกับไฟล์งานที่ค้างอยู่เด้งขึ้นมาให้เห็น แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ... หน้าต่างแชทในคอมพิวเตอร์ของธันวาที่เปิดค้างไว้ดันเด้งข้อความหนึ่งขึ้นมา มันเป็นข้อความที่ธันวาพิมพ์ทิ้งไว้ในแชทกลุ่มลับที่เอาไว้ใช้คุยกับเพื่อนสนิท แต่มันดันเด้งแจ้งเตือนบนหน้าจอหลักที่พีทเห็นได้ชัดเจน [ข้อความจาก ธันวาถึงกลุ่ม: 'พวกมึง คือพีทมันน่ารักเกินไปจนกูแทบเสียสติอยู่แล้วเนี่ย ถ้าวันไหนกูเผลอสารภาพรักมันไปจริงๆ พวกมึงต้องช่วยกูด้วยนะ เพราะกูไม่อยากเสียเพื่อนดีๆ แบบมันไป แค่คิดว่าจะโดนปฏิเสธ กูยังไม่กล้าเลย'] ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง พีทเบิกตากว้าง มองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับธันวาที่เพิ่งมุดหัวออกมาจากใต้โต๊ะด้วยท่าทางขลุกขลัก ธันวาเงยหน้าขึ้นมาเจอกับพีทที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน สายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งนาน ความเงียบที่แผ่ซ่านทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันเต้นรัวเหมือนกลองชุด "เอ่อ... คือ..." ธันวาอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องสเปกคอมพิวเตอร์ได้แม่นยำที่สุด กลับว่างเปล่าสนิท "พี่ธันวา..." พีทเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ที่พี่พิมพ์ไปเมื่อกี้... คือเรื่องจริงเหรอคะ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนหัวใจของพีทและธันวานะคะ สมุดบันทึกสีน้ำตาลสัญญาว่าจะพาไปดูว่าหลังจากความลับแตกแบบนี้ ทั้งคู่จะมองหน้ากันติดไหมในตอนหน้าค่ะ!