คำถามที่ไม่มีคำตอบ

หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงในมือของธันวากำลังสั่นระรัว ข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวเด้งขึ้นมาเตือนไม่หยุด แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่กลางห้องทดลองฟิสิกส์ที่ไร้แรงโน้มถ่วง สมองที่เคยประมวลผลสเปกคอมพิวเตอร์และตัวเลขทางสถิติได้อย่างแม่นยำ กลับรันช้าลงจนน่าหงุดหงิด *“พี่ธันวา... ที่พี่พิมพ์ไปเมื่อกี้... คือเรื่องจริงเหรอคะ?”* คำถามสั้น ๆ ประโยคนั้นของพีท ยังคงวนเวียนก้องอยู่ในหัวของนักรีวิวไอทีผู้เคร่งขรึม ธันวากลืนน้ำเหนียวลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะพิมพ์โค้ดหรือรีวิวคีย์บอร์ดกลoคานิคัลด้วยความเร็วสูง ตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อวางอยู่เหนือคีย์บอร์ดเสมือนบนหน้าจอ เขาเผลอพิมพ์ออกไป... พิมพ์ประโยคที่สารภาพความรู้สึกบางอย่างออกไปในยามวิกาล เพียงเพราะความหงุดหงิดปนความน้อยใจที่เห็นบล็อกเกอร์หนุ่มสายมูเตลูไปนั่งยิ้มร่าอยู่กับช่างภาพหนุ่มหล่อในสตูดิโอ ธันวาคิดว่ามันเป็นแค่การระบายความรู้สึกงี่เง่าที่เขาควบคุมไม่ได้ แต่พออีกฝ่ายถามย้ำกลับมาแบบนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวจนเกือบทะลุออกมานอกอก “บ้าจริง...” ธันวาสบถกับตัวเองเบา ๆ ในความมืดของห้องนอนที่มีเพียงแสงไฟนีออนจากจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้า เขาถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้มือขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ถ้าตอบว่าเป็นแค่การพิมพ์ผิด... พีทจะเชื่อไหม? หรือถ้าเขาแกล้งหายตัวไปเฉย ๆ เหมือนทุกที ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้จะจบลงอย่างไร? แต่ยิ่งคิด ภาพรอยยิ้มสดใสที่ชอบส่งสติกเกอร์รูปแมวกวนประสาทมาทักทายทุกเช้า เสียงหัวเราะคิกคักเวลาที่เขาบ่นเรื่องจัดโต๊ะคอมไม่เป็นระเบียบ และดวงตากลมโตที่มองมาด้วยความจริงใจทุกครั้งที่พวกเขาไปนั่งกินชาบูกัน ก็ผุดขึ้นมาในหัวราวกับถูกตั้งโปรแกรมไว้ ธันวาเพิ่งรู้ตัว... หรืออาจจะปฏิเสธตัวเองมาโดยตลอด ว่าเซฟโซนที่แท้จริงของเขา ไม่ใช่ห้องทำงานที่เก็บเสียงอย่างดี ไม่ใช่คีย์บอร์ดราคาแพง หรือแม้แต่กาแฟดริปแก้วโปรด แต่มันคือเด็กหนุ่มปากแจ๋วที่ชอบเอาเรื่องดวงและสีมงคลมาปั่นหัวเขาต่างหากล่ะ นิ้วเรียวตัดสินใจแตะลงบนหน้าจออีกครั้ง เขาพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่ออธิบาย แก้ตัว และหาเหตุผลทางตรรกะมาหักล้างความรู้สึกบ้า ๆ นี้ แต่แล้ว... เขาก็ลบมันทิ้งทั้งหมด *ไม่เอา... ถ้าจะสารภาพ ก็ต้องมีความกล้าพอที่จะยอมรับสิธันวา นายเป็นนักรีวิวไอทีนะ จะมาป๊อดตอนนี้ไม่ได้!* ในขณะที่ธันวากำลังสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้ากดปุ่มส่งข้อความยืนยันความรู้สึกที่แท้จริงลงไป เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอปรากฏชื่อของคนที่เขากำลังคิดถึงพอดี *(พีท: โทร.)* ธันวาชะงัก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ เขาจ้องหน้าจอที่สว่างวาบอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่ยังคงสั่นระริก "ฮะ... ฮัลโหล" ธันวาพยายามดัดเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ความประหม่าก็ยังเล็ดลอดออกมาทางน้ำเสียง *(เงียบ...)* ปลายสายไม่มีเสียงพูดใด ๆ นอกจากเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ลอดผ่านไมโครโฟนเข้ามา ธันวารับรู้ได้ถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่ระหว่างเขาทั้งคู่ผ่านคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ "พีท... นายยังอยู่รึเปล่า?" ธันวาเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนานผิดปกติ *(พ... พี่ธันวาคะ)* ในที่สุด เสียงทุ้มนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์ก็เอ่ยขึ้น แต่ครั้งนี้มันไม่มีความกวนประสาทเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสั่นเครือและจริงจังจนธันวาต้องกลั้นหายใจฟัง *(ที่พี่บอกว่า... ไม่อยากให้ผมไปเป็นเซฟโซนของใครนอกจากพี่เนี่ย...)* ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รอฟังคำพิพากษาจากปากอีกฝ่าย *(หมายความว่า... พีทจีบพี่ได้จริง ๆ ใช่ไหมคะ?)* สิ้นคำถามนั้น ห้องนอนทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันยิ่งกว่าเดิม ธันวาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำว่า 'จีบ' วนซ้ำไปซ้ำมานับร้อยรอบ เขาลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่ธันวาจะได้อ้าปากตอบคำถามที่ไม่มีคำตอบตายตัวในทางวิทยาศาสตร์นี้ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นห้องพักในยามตีสอง ทำเอาธันวาสสะดุ้งสุดตัว เขาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาหาเขาเอาป่านนี้? *(เอ่อ... พี่ธันวาครับ)* เสียงจากปลายสายของพีทดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปจากเดิม ราวกับว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ไกลจากห้องของเขาเลยแม้แต่น้อย *(เปิดประตูให้หน่อยสิคะ... พอดีผมลืมเอา "หัวใจ" ไว้ที่ห้องพี่... เลยต้องมาทวงคืนตอนนี้เลย)* ธันวาผุดลุกขึ้นยืนพรวดจากเก้าอี้ทำงาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ เขาหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนของตัวเองสลับกับหน้าจอมือถือที่ยังคงเชื่อมต่อสายอยู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!