จังหวะนรกที่ทำเอาเขินไปสามวัน

"บอกมาเดี๋ยวนี้นะคะคุณธันวา ว่ารูปคู่ในสตอรี่ไอจีของเพจ 'มูเตลูพา (ไป) รอด' เมื่อคืนนี้ มันคืออะไร!" เสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดมาจากหลังฉากกั้นห้องทำงาน ทำเอาธันวาแทบจะสำลักกาแฟดำสูตรเข้มข้นที่เพิ่งจิบเข้าไป ข้อมูลสเปกการ์ดจอตัวท็อปที่กำลังอ่านอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์หลุดโฟカスไปในพริบตา เขานิ่วหน้าเล็กน้อยพยายามทำตีมึน ปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันไปเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียง พนักงานสาวฝ่ายกราฟิกดีไซน์ตัวแม่ประจำออฟฟิศ ยืนกอดอกหรี่ตามองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก ในมือถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดภาพสกรีนช็อตของสตอรี่ไอจีที่มียอดวิวทะลุหลักหมื่นไปแล้ว โดยที่ในภาพนั้นเป็นเงาสะท้อนกระจกของร้านอาหารญี่ปุ่นหรูแห่งหนึ่ง ด้านหลังมีเงาของชายหนุ่มร่างโปร่งกำลังคีบซูชิเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมแคปชั่นชวนช็อกโลกจากบล็อกเกอร์สายมูตัวแสบว่า *‘พาคุณนักรีวิวสายปากแจ๋วมาเติมพลังใจค่ะ ช่วงนี้ดวงความรักโดดเด่นเป็นพิเศษ ยันต์สาริกลิ้นทองเริ่มทำงานแล้วนะเนี่ย’* "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละครับ... เอ้ย! ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ!" ธันวาเผลอหลุดปากแก้คำสรรพนามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนร่วมงานพากันชะเง้อมองข้ามโต๊ะกันเป็นแถว "อุ๊ย ตายแล้ว! มีการใช้สรรพนามหลุดด้วยนะคะคุณธันวา ปกติเห็นด่าเขาว่าปากแจ๋ว ปากดี ปากเสีย ตลอดเวลา แล้วนี่อะไรคะเนี่ย ไปนั่งกินมากูโระละลายในปากด้วยกันสองต่อสอง แถมยังลงสตอรี่แท็กชื่อไอจีส่วนตัวของคุณด้วยซ้ำ แบบนี้เขาเรียกว่าเปิดตัวหรือเปล่าคะ?" หัวหน้าแผนกการตลาดสาวใหญ่เดินเข้ามาสมทบอีกคน พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ทำให้ธันวาอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ให้ตายเถอะ... พีทนะพีท! เมื่อคืนหลังจากที่เขาเคลียร์ปมข้อความจากอดีตที่ส่งเข้ามาป่วนหัวใจจนเกือบไม่ได้นอน เจ้าบล็อกเกอร์ตัวแสบก็ยังอุตส่าห์ส่งข้อความมาตื๊อชวนไปกินข้าวกลางวันอ้างว่า "ล้างซวยจากเคราะห์กรรมเก่า" ด้วยความที่เขาอยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง เลยเผลอตกลงปลงใจยอมนั่งรถไปกินข้าวด้วยกันเงียบ ๆ คิดว่าคงไม่มีใครสังเกตเห็นเพราะเลือกมุมลับตาคนสุด ๆ แต่ที่ไหนได้... พีทเล่นถ่ายรูปลงสตอรี่แบบเนียน ๆ แต่จงใจให้เห็นนาฬิกาข้อมือรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่ธันวาใส่ประจำ งานนี้ต่อให้มีข้อแก้ตัวร้อยแปดพันประการ ก็ดิ้นไม่หลุดจากข้อหา "แอบไปเดต" กับบล็อกเกอร์หนุ่มชื่อดังเสียแล้ว ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบา ๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัวที่เริ่มลาม "มันไม่ใช่การเดตครับ... เอ้ย! ไม่ใช่การเดตค่ะ! พวกเราแค่บังเอิญไปธุระเรื่องงานรีวิวเฉย ๆ" ธันวาพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าใบหูทั้งสองข้างจะเริ่มแดงก่ำจนปิดไม่มิดแล้วก็ตาม "แหม... บังเอิญไปธุระเรื่องงานรีวิวที่ไหนเขาใส่เสื้อคู่กันคะ สีเสื้อเบจละมุนตาตัดกับกางเกงสแลคเข้ารูปขนาดนั้น มองจากดาวอังคารก็รู้ว่านัดกันมาค่ะ!" เสียงแซวจากรอบทิศทางดังขึ้นระงม จนธันวาอยากจะหยิบแมคบุ๊กมาฟาดโต๊ะระบายอารมณ์ ร่างสูงโปร่งผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมจริงจังตามสไตล์เนิร์ดไอทีผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร (ยกเว้นไอ้บล็อกเกอร์ปากหวานคนนั้น) "ถ้าพวกคุณว่างงานกันมากนัก เดี๋ยวผมจะส่งลิงก์บักส์ของระบบเซิร์ฟเวอร์ใหม่ให้ไปนั่งแก้กันคนละสิบบักส์ดีไหมครับ?" สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนต่างพากันแยกย้ายกลับโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างรวดเร็วราวกับนัดกันไว้ เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะคิกคักที่ยังลอยตามลมมาให้เจ็บใจเล่น ธันวานั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิม หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก มันไม่ใช่ความโกรธเคืองที่ถูกจับได้ แต่เป็นความวูบวาบในอกที่เผลอนึกถึงใบหน้าทะเล้นยามที่อีกฝ่ายคีบปลาแซลมอนมาใส่จานให้ พร้อมกับรอยยิ้มหยيบหยอกที่บอกว่า *‘อร่อยใช่ไหมล่ะคะคุณแฟนรีวิว’* มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันแชตสีเขียวที่ตอนนี้มีข้อความแจ้งเตือนค้างไว้เป็นสิบข้อความจากเจ้าตัวแสบ **[พีท (บล็อกเกอร์สายมู):]** *คุณธันวาขาาา~ เห็นสตอรี่ที่เค้าลงยังคะ? มีแต่คนแซวเต็มเลย เขินแย่แล้วเนี่ย >.<* **[พีท (บล็อกเกอร์สายมู):]** *ตอนเที่ยงนี้เค้าสั่งชานมไข่มุกหวานน้อยมาฝากด้วยนะ วางไว้ที่ล็อบบี้ตึกคุณแล้ว รีบลงมารับก่อนน้ำแข็งจะละลายนะคะคนเก่ง* ธันวากลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขากำลังจะพิมพ์ข้อความปฏิเสธกลับไปแบบเย็นชาตามฟอร์มปกติว่า *‘ไม่ต้องส่งมา ผมไม่กินของหวาน’* แต่ทว่า... นิ้วเรียวชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏสายเรียกเข้าสายหนึ่ง เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้ลมหายใจของธันวาสะดุดกึกลงไปกองที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าเป็นเบอร์พื้นฐานจากต่างจังหวัด... เบอร์เดียวกับที่ส่งข้อความปริศนาและรูปถ่ายใบเสร็จเก่า ๆ มาหาเขาเมื่อคืนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! ก่อนที่ธันวาจะได้ทันคิดอะไร ปลายนิ้วของเขากดรับสายโดยอัตโนมัติด้วยความตกใจ เสียงทุบตักตวงความเงียบงันดังแว่วมาจากปลายสาย เป็นเสียงถอนหายใจยาว ๆ ที่คุ้นเคยในความทรงจำอันมืดมน *“ธันวา... ลูกจำเสียงแม่ได้ไหมจ๊ะ?”* สมุดบันทึกสีน้ำตาลหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังนั่งหายใจกันอยู่นะคะ บทนี้ความลับแตกกระจุยกระจายแถมยังมีปมเก่าตามมาหลอนอีกแล้ว เอาใจช่วยคุณธันวาและเจ้าพ่อสายมูกันต่อในตอนหน้านะคะ!