ความลับใต้เงาอำนาจ

หมึกจีนราคาแพงที่ซึมลงบนกระดาษสาเนื้อดี ไม่ได้บันทึกเพียงแค่ตัวเลขบัญชีการค้า หากแต่กำลังบันทึกรายชื่อของขุนนางระดับสูงและกลุ่มทุนอิทธิพลที่ร่วมมือกันสูบเลือดเนื้อของประชาชนในยุค 70-80 อย่างเลือดเย็น หลี่ซูเหยาปักปิ่นหยกขาวลายเมฆมงคลลงบนมวยผมอย่างประณีต ชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีเขียวมรกตเข้มปักลายกิ่งเหมยสีเงินขับเน้นเรือนร่างให้ดูระหง ทว่าสง่างามดั่งพญาหงส์ผู้กุมชะตาฟ้าดิน ปลายนิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีขาวเลื่อนแฟ้มเอกสารลับส่งให้ชายหนุ่มผู้ยืนประทับอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ดวงตาคมกริบของนางเต็มไปด้วยประกายแห่งความเฉียบคมที่แม้แต่ขุนนางในราชสำนักโบราณยังต้องยอมสยบ "คุณชายเฉินคงคิดว่าแผนการถ่ายโอนที่ดินของรัฐผ่านบริษัทบังหน้า จะรอดพ้นสายตาของฉันไปได้กระนั้นหรือคะ" เสียงหวานทุศกุศลเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย ทว่าสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด จ้าวหานเฟิงก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้านาง กลิ่นอายบุรุษผู้ทรงอำนาจและกลิ่นจางๆ ของใบชาผู่อ่อมนิ่งสงบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายมองเอกสารในมือสลับกับใบพักตร์นวลเนียนที่ประดับรอยยิ้มเยືือกเย็น แววตาของเขามีความคุ้นเคยและความลึกซึ้งฉายชัด ราวกับเขากำลังมองสตรีผู้เคียงบัลลังก์มานับพันปี ไม่ใช่เพียงแค่กุนซือสาวยุคใหม่ที่จับพลัดจับผลูข้ามมิติมาอยู่ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมนี้ "เฉินเหว่ยประเมินเหยาเหยาต่ำเกินไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยียบเย็น "เขานึกว่าอาศัยอำนาจตระกูลใหญ่หนุนหลังแล้วจะกุมชะตากรรมของเมืองนี้ได้ ทว่าเขาหลงลืมไปว่า... หมากทุกตัวบนกระดานนี้ อยู่ในกำมือของเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว" ซูเหยาปรายตามองเอกสารลับฉบับนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของนางมิได้ไปถึงดวงตา ความทรงจำในชาติภพก่อนที่เคยเป็นกุนซือหญิงผู้คุมเกมการเมืองในวังหลังสอนนางว่า ความโลภของมนุษย์นั้นหอมหวานและเปราะบางยิ่งกว่าเปลือกไข่ เครือข่ายทุจริตที่เชื่อมโยงถึงผู้มีอำนาจระดับรัฐในยุค 80 นี้ มิได้มีความซับซ้อนไปกว่าการแย่งชิงอำนาจในตำหนักในแม้แต่น้อย มันคือเกมแห่งผลประโยชน์ที่มีชีวิตของประชาชนเป็นเดิมพัน "สิ่งที่น่าสนใจมิใช่ตัวของเฉินเหว่ยหรอกค่ะท่านอ๋อง..." ซูเหยาจงใจใช้สรรพนามที่พวกเขารู้กันเพียงสองคน น้ำเสียงของนางลดต่ำลงเคลือบรอยเจ้าเล่ห์ "แต่เป็นลายเซ็นที่ปรากฏอยู่หน้าสุดท้ายของบัญชีลับต่างหาก... บัญชีที่แสดงเส้นทางการเงินไหลเข้าสู่บัญชีลับของกระทรวงพาณิชย์" จ้าวหานเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีสังหารแผ่ออกจากร่างเขาทันทีที่รับรู้ถึงตัวตนเบื้องหลังที่แท้จริง "คนเบื้องบนกล้าทุจริตแม้กระทั่งเสบียงและงบประมาณพัฒนาเขตอุตสาหกรรม ช่างรนหาที่ตายเสียจริง" "คนพวกนั้นคิดว่ายุคสมัยเปลี่ยน อำนาจจะเปลี่ยนตาม ทว่าความโลภของมนุษย์ไม่เคยแปรผันตามกาลเวลาเลยสักนิดค่ะ" ซูเหยาหมุนถ้วยชาในมือ ชาชั้นดีส่งกลิ่นหอมกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "คืนนี้ เฉินเหว่ยจะจัดงานเลี้ยงรับรองเพื่อปิดการประมูลโครงการใหญ่ เขากำลังจะใช้เงินก้อนสุดท้ายนี้ซื้อความภักดีจากเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง" "เช่นนั้น... เราควรไปร่วมอวยพรให้เขา ‘ประสบความสำเร็จ’ ในหลุมศพที่เขาขุดขึ้นมาเองเสียหน่อยดีกระมัง" จ้าวหานเฟิงยื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวบางของนางไว้สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านถุงมือลูกไม้ทำให้หัวใจของกุนซือสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความผูกพันที่ข้ามผ่านกาลเวลาและมิติลี้ลับหลอมรวมพวกเขาราวกับเป็นเงาตามตัว ยามค่ำคืน ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองท่าสำคัญ แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับชุดราตรีและสูทสากลของผู้มีอิทธิพล เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงเคล้าคลอเสียงหัวเราะสำราญ เฉินเหว่ยในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตยืนถือแก้วแชมเปญรับคำสรรเสริญจากแขกเหรื่อด้วยความลำพองใจ เขากวาดสายตามองไปรอบงานด้วยความทะเยอทะยาน เชื่อมั่นว่าไม่มีผู้ใดในเมืองนี้สามารถขัดขวางเส้นทางขึ้นสู่อำนาจของเขาได้อีกแล้ว ทว่า ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นที่ประตูทางเข้า เสียงพูดคุยในห้องโถงค่อยๆ เงียบลงราวกับถูกมนต์สะกด บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบลงฉับพลัน ประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าของจ้าวหานเฟิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็นดุจพญายมราช ด้านข้างของเขามีหลี่ซูเหยาในชุดกี่เพ้าประยุกต์สีแดงชาดปักดิ้นทองระยิบระยับ รัศมีแห่งความงามอันเฉียบคมและทรงอำนาจของนางสะกดสายตาทุกคู่ในห้องให้หยุดนิ่ง เฉินเหว่ยหน้าถอดสีทันที แก้วแชมเปญในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้นเมื่อสบเข้ากับแววตาดุจเหยี่ยวที่จ้องมองมายังตนราวกับมองซากศพ ซูเหยาคลี่ยิ้มบางเบา นางก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าเฉินเหว่ย พร้อมกับที่ประตูทางด้านหลังปิดลงสนิทพร้อมเสียงล็อกกลอนเหล็กที่ดังสะท้อนก้องกังวาน "คุณชายเฉิน... งานเลี้ยงยังไม่ทันเริ่มเหตุใดจึงมีสีหน้าซีดเซียวเช่นนั้นล่ะคะ" เสียงหวานเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับที่เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบและหน่วยตรวจสอบพิเศษก้าวตามหลังเข้ามาล้อมรอบห้องจัดเลี้ยงไว้ทั้งหมด เฉินเหว่ยอ้าปากค้างจะเอ่ยปฏิเสธ ทว่าแฟ้มเอกสารฉบับเดิมถูกโยนลงบนโต๊ะอาหารตรงหน้าเขาอย่างไม่ใยดี พร้อมกับเสียงกระซิบเยือกเย็นจากจ้าวหานเฟิงที่ดังลอยเข้าหู "เกมนี้... เจ้าเดินหมากพลาดตั้งตาแรกที่คิดจะแตะต้องนางแล้ว" ส้มหวานมิติลับหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับเกมการเมืองและการเอาคืนสุดสะใจนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ