รอยร้าวแห่งมิตรภาพ

"เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า สตรีที่เติบโตมาในหมู่บ้านห่างไกลผู้นี้ คือคนเดียวกับที่ร่างแผนผังการเดินสายส่งสินค้าที่แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญในเมืองหลวงยังต้องก้มหัวให้งั้นหรือ?" น้ำเสียงเย็นเยียบของเฉินเหว่ยบาดลึกเข้าไปในบรรยากาศที่คุกรุ่นภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดทอเงาของเขาให้ดูสูงใหญ่และน่าสะพรึงกลัว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่ากลับกดดันจนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าถึงกับต้องกลั้นหายใจ หลี่ซูเหยาไม่ได้ตอบโต้ในทันที นางเพียงแต่จัดวางพู่กันลงบนแท่นหยกอย่างแผ่วเบา ร่องรอยของหมึกสีดำยังคงเปียกชื้นบนกระดาษสาที่นางเพิ่งร่างวิเคราะห์การตลาดของยุค 70 เอาไว้ สายตาของนางไม่ได้จับจ้องไปที่คนตรงหน้า หากแต่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยาย กลิ่นอายของกลยุทธ์ที่นางเคยใช้ในราชสำนักดูจะหวนกลับมาอีกครั้งในคราบของนักบริหารยุคใหม่ "ท่านกำลังหวาดระแวงสิ่งใดกันแน่ เฉินเหว่ย?" ซูเหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลม "ความสำเร็จที่เกิดขึ้น มิได้มาจากปาฏิหาริย์ แต่มาจากความเข้าใจในกลไกของโลกที่หมุนเปลี่ยนไปต่างหาก" "ความเข้าใจงั้นรึ?" เฉินเหว่ยแค่นหัวเราะ แววตาของเขาฉายความสงสัยที่ปิดไม่มิด "เจ้าไม่ใช่แค่เข้าใจ แต่เจ้ากำลัง 'ควบคุม' ทุกอย่าง จ้าวหานเฟิงที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็ง กลับดูเชื่องช้าลงเพียงเพราะคำพูดของเจ้าคนเดียว เขาเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามาในชีวิตเขา ทุกย่างก้าวของเจ้า... มันประณีตเกินกว่าจะเป็นเพียงสตรีที่อ่านออกเขียนได้ทั่วไป" ซูเหยาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดาความหมาย นางดูสง่างามแม้ในชุดเรียบง่ายของยุคสมัยนี้ ท่วงท่าการเยื้องย่างของนางยังคงทิ้งเค้าโครงของสตรีสูงศักดิ์ที่ถูกอบรมมาอย่างดีในวังหลวงเอาไว้โดยไม่ตั้งใจ "จ้าวหานเฟิงมิใช่บุรุษที่ใครจะควบคุมได้ง่ายดายปานนั้น" นางเอ่ยพลางขยับกายเข้าไปใกล้เฉินเหว่ย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่นางมักใช้ชะล้างความเหนื่อยล้าลอยมาแตะจมูกเขา "สิ่งที่ท่านเห็นว่าเป็นความเชื่องช้า แท้จริงแล้วคือความระมัดระวัง... เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าใครคือมิตร และใครคือผู้ที่กำลังพยายามฉกฉวยผลประโยชน์จากรอยร้าวที่สร้างขึ้นเอง" เฉินเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของนางดั่งดาบสองคมที่เชือดเฉือนเข้าไปถึงความทะเยอทะยานที่เขากำลังซุกซ่อนอยู่ ในขณะเดียวกัน ประตูด้านนอกก็ถูกผลักออกอย่างแรง จ้าวหานเฟิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีอันน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์มองปราดผ่านคนทั้งสองก่อนจะหยุดลงที่แผ่นกระดาษบนโต๊ะ "ซูเหยา... ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า เรื่องการเจรจากับกลุ่มอุตสาหกรรมทางใต้ ให้รอข้าจัดการเอง" น้ำเสียงของจ้าวหานเฟิงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่แม้แต่เฉินเหว่ยยังต้องเบือนหน้าหนี "ข้าเพียงแต่เห็นว่า หากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป โอกาสนี้จะตกไปอยู่ในมือของคู่แข่งที่ยังซุ่มรออยู่" ซูเหยาตอบกลับด้วยความนุ่มนวลแต่หนักแน่น "การเป็นผู้นำที่ดีมิใช่แค่การสั่งการ แต่คือการอ่านหมากที่คนอื่นมองไม่เห็น ท่านอ๋อง... หรือข้าควรจะเรียกว่า คุณชายจ้าว ดีเล่า?" จ้าวหานเฟิงก้าวเข้ามาจนประชิดตัวนาง แววตาของเขาที่เคยมองนางด้วยความเย็นชา กลับวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ซ่อนความลับนับพันปี เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูซูเหยาที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกชัน "เจ้าช่างรู้ดีเหลือเกิน... ว่าข้าคิดสิ่งใดอยู่ ในขณะที่คนรอบข้างเริ่มตั้งคำถามถึงที่มาของสติปัญญาเจ้า... ข้ากลับอยากรู้ว่า เมื่อใดเจ้าถึงจะยอมรับว่าเราทั้งคู่... ไม่ได้มาจากโลกใบเดียวกัน" เฉินเหว่ยที่ยืนอยู่ในเหตุการณ์ถึงกับชะงัก รอยร้าวในความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสามขยายตัวกว้างขึ้น ความระแวงของเฉินเหว่ยในตัวซูเหยาเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อเห็นความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นของทั้งคู่ เขาเริ่มตระหนักว่าอำนาจที่เขามีอาจไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับบุรุษผู้นี้ และสตรีผู้กุมกลยุทธ์ที่ล้ำลึกเกินวัย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะประหลาดดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่จดหมายสีชาดฉบับหนึ่งจะถูกสอดเข้ามาใต้ประตูท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน จ้าวหานเฟิงหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาที่เคยราบเรียบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เขาขยำจดหมายในมือนั้นจนยับเยินก่อนจะจ้องมองไปที่ซูเหยา "มีคนพบเบาะแสของ 'ศัตรูเก่า' ของเจ้าแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "และดูเหมือนว่า เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง... เขามาพร้อมกับหลักฐานที่จะเปิดโปงว่าเจ้าไม่ใช่คนของยุคสมัยนี้" ส้มหวานมิติลับหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยปมครั้งสำคัญในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ