การเจรจาไร้เสียง

“เกี๊ยวทอดน้ำมันหมูจานนี้ หากแลกเปลี่ยนกับสัมปทานลานขนถ่ายสินค้าเขตเหนือ ท่านเฉินคิดว่า... คุ้มค่าพอจะปิดปากเสียงวิจารณ์ในสมาคมการค้าหรือไม่เจ้าคะ?” สุ้มเสียงหวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำค้างบนยอดไผ่ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มตกในห้องอาหารส่วนตัวของภัตตาคารหรูประจำเมือง ทว่ากลิ่นอายความวิจิตรบรรจงกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอดีตยุคราชวงศ์ที่ถูกนำมาประยุกต์เข้ากับความทันสมัยของยุค 70-80 ได้อย่างน่าประหลาด หลี่ซูเหยาในชุดเสื้อคลุมไหมปักลายพฤกษาประณีตตรับตามธรรมเนียมโบราณ ทว่าตัดเย็บด้วยรูปทรงร่วมสมัย นั่งหลังตรงสง่างามดั่งองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ นางมิได้แตะต้องอาหารตรงหน้าแม้แต่น้อย ปลายนเรียวยาววางประสานกันอย่างสำรวมบนตัก สายตาคู่คมกริบดั่งกระบี่ซ่อนฝักพินิจมองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามผู้มีเม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม เฉินเหว่ย นักธุรกิจหนุ่มผู้ทะเยอทะยานและเรืองอำนาจในยุคนี้ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เขาจะพยายามรักษามาดมั่นและรอยยิ้มการค้าไว้บนใบหน้าเพียงใด แต่แรงกดดันจากสตรีตรงหน้ากลับทำให้เขารู้สึกราวกับตนเองกำลังยืนอยู่ต่อหน้าขุนนางผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักโบราณ ผู้พร้อมจะพิพากษาความเป็นความตายของเขาได้ด้วยการพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “คุณหลี่... ข้อเสนอนี้ดูจะหนักหน่วงไปสักนิดสำหรับตลาดเสรีในยุคปัจจุบันกระมังครับ” เฉินเหว่ยฝืนยิ้ม พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว ขณะที่สายตาเหลือบมองไปยังชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่นั่งนิ่งเงียบอยู่หัวโต๊ะ จ้าวหานเฟิง... บุรุษผู้กุมอำนาจเบื้องหลังและอิทธิพลที่แท้จริงของเมืองนี้ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่ากลัว ทว่าแววตาดำขลับคู่นั้นกลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี สอดรับกับรัศมีความดุร้ายที่แผ่ออกมาจากกายราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง ตั้งแต่เริ่มมื้ออาหารจนถึงวินาทีนี้ จ้าวหานเฟิงยังมิได้เอ่ยปากพูดสิ่งใดเลยแม้แต่คำเดียว แต่ทุกคราที่เขายกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทางสุขุม บรรยากาศรอบโต๊ะกลับยิ่งทวีความอึดอัดจนเฉินเหว่ยรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง “ยุคสมัยจะเปลี่ยนผ่านไปกี่ร้อยปี กฎแห่งการแย่งชิงผลประโยชน์ย่อมไม่เคยแปรเปลี่ยนหรอกค่ะท่านเฉิน” หลี่ซูเหายกยมุมปากขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “ท่านเองก็รู้ดีว่า หากไม่มีการสนับสนุนจากฝ่ายเรา โครงการพัฒนาเขตอุตสาหกรรมของท่านย่อมเป็นได้แค่เพียงภาพวาดบนผืนกระดาษ... ไร้ซึ่งลมหายใจและตัวตน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยการปะทะกันทางสายตาที่เฉียบคมยิ่งกว่าอาวุธใดๆ เฉินเหว่ยขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นด้วยความคับแค้นใจ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า สตรีที่จู่ๆ ก็ก้าวเข้ามามีบทบาทในแวดวงธุรกิจและการเมืองท้องถิ่นนางนี้ จะมีความลึกซึ้งและเล่ห์เหลี่ยมแพรวิพากษ์ราวกับหลุดออกมาจากตำราพิชัยสงครามโบราณ นางเดินหมากแต่ละตาอย่างไร้ร่องรอย ทว่ากลับบีบให้เขาจนมุมโดยไม่ต้องออกแรงไล่ล่า “คุณซูเหยาช่างเฉียบขาดยิ่งนัก...” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ จ้าวหานเฟิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหันมาจ้องมองหลี่ซูเหยาโดยไม่หลบสายตา ความหมายลึกซึ้งบางอย่างสะท้อนอยู่ในแววตานั้น—ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับทั้งคู่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านสมรภูมิเลือดมาด้วยกันนับชาติไม่ถ้วน หลี่ซูเหยาชะงักไปชั่วลมหายใจ นางสบตากับเขา ความทรงจำอันเลือนรางของภพชาติก่อนวาบผ่านเข้ามาในห้วงความคิด ความผูกพันที่มั่นคงดั่งหินผานี้ไม่เคยเสื่อมคลาย แม้กาลเวลาจะหมุนวนเปลี่ยนผ่านไปไกลสักเพียงใดก็ตาม ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกห้องอาหาร ก่อนที่ประตูกระจกลวดลายโบราณจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยผู้ช่วยส่วนตัวของเฉินเหว่ย ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือด ไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... โกดังสินค้าเขตเหนือถูกเจ้าหน้าที่ตรวจสอบกะทันหัน และ... และเราพบเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ถูกส่งมาจากส่วนกลางโดยตรง!” เฉินเหว่ยหน้าถอดสีทันที เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำลงกับพื้นเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หันขวับมามองหลี่ซูเหยาที่ยังคงนั่งจิบชาอยู่อย่างใจเย็นราวกับล่วงรู้อนาคตอยู่แล้ว หลี่ซูเห่าวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มบางเบาประดับบนเรียวปากงาม นางเงยหน้าขึ้นสบตากับจ้าวหานเฟิงที่กำลังมองนางด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความหมายลึกซึ้ง ก่อนที่เอกสารลับฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาถึงมือ จะถูกเลื่อนข้ามโต๊ะอาหารมาหยุดตรงหน้าจ้าวหานเฟิงอย่างพอดิบพอดี ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและห้วงรักอันลึกซึ้งนี้ไปด้วยกันนะคะ