จดหมายในความเงียบ

"หากคิดจะใช้เล่ห์กลตื้นเขินเช่นนี้มาตรวจสอบบัญชีของสหกรณ์การเกษตรอำเภอหนองหญ้าไซ เกรงว่าคุณเฉินคงต้องกลับไปศึกษาตำราการค้าของบรรพบุรุษใหม่อีกสักสามสิบปีนะคะ" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดดาบของหลี่ซูเหยา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานผู้จัดการสหกรณ์ กลิ่นอายของหมึกจีนราคาแพงที่นางเพิ่งผสมขึ้นเองเพื่อใช้ตรวจสอบเอกสารเก่าๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝุ่นละอองของกระดาษสมุดบัญชียุคเจ็ดสิบ มือเรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อย กำลังพลิกกระดาษไขสีน้ำตาลที่มีร่องรอยการแก้ไขตัวเลขอย่างแนบเนียนด้วยความนิ่งสงบ เฉินเหว่ย ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานฉายแววคุกกรุ่น เขาไม่คาดคิดเลยว่าสตรีที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในชุมชนแห่งนี้ไม่นาน จะมองทะลุกลยุทธ์การยักยอกเงินกองทุนของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่งในชั่วพริบตาเดียว "คุณหลี่... อย่ามั่นใจนักเลย ยยุคนี้ไม่ใช่ราชสำนักที่คุณจะมาใช้วาทศิลป์พลิกฟื้นสถานการณ์ได้ตามอำเภอใจ กฎหมายและอำนาจในยุคปัจจุบัน วัดกันที่เส้นสายและเงินตราต่างหาก" เฉินเหว่ยเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานไม้เก่าคร่ำคร่า มือหนากำลังจะเอื้อมไปคว้าแฟ้มเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญที่ซ่อนความผิดของเขาไว้ *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น มิใช่เสียงอาวุธ หากแต่เป็นฝ་ปากกาหมึกซึมด้ามทองเหลืองโบราณที่จ้าวหานเฟิงโยعลงมากั้นกลางระหว่างมือของเฉินเหว่ยและแฟ้มเอกสาร ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มแบบยุคปฏิวัติ แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตเยือกเย็นดุจพญาอินทรีเหนือยอดผาออกมาอย่างไร้ที่ติ แววตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำพี้มองตรงไปยังเฉินเหว่ยด้วยความดูแคลนระคนคุกคาม "มือของแกสกปรกเกินกว่าจะแตะต้องสิ่งของของนาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยออกมาเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง เฉินเหว่ยชะงักงัน ถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ รัศมีกดดันจากชายหนุ่มตรงหน้าช่างน่ากลัวเกินกว่าจะต่อกร ราวกับเขากำลังยืนอยู่เบื้องหน้าแม่ทัพใหญ่ผู้กุมชีวิตทหารนับแสนในในสนามรบ ไม่ใช่แค่ชายหนุ่มชาวไร่ชาวนาในยุคแปดสิบแต่อย่างใด หลี่ซูเหยาช้อนสายตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของจ้าวหานเฟิงที่ยืนบังร่างของนางไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างผิดจังหวะ ความรู้สึกคุ้นเคยสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาในอก ชายหนุ่มผู้นี้... ในยามที่เขาปกป้องนางจากอันตราย ช่างทับซ้อนกับเงาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้ายในอดีตชาติไม่มีผิดเพี้ยน "ท่าน... เอ่อ สหายจ้าว คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบเอาไว้ ทว่าปลายนิ้วที่เรียวสวยกลับสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ จ้าวหานเฟิงไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาก้มลงหยิบกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายเมฆมงคลโบราณที่วางอยู่ใต้กองเอกสารขึ้นมา กล่องใบนี้... เป็นสิ่งของที่เขาบังเอิญพบอยู่ในห้องเก็บของเก่าของตระกูลจ้าวเมื่อคืนก่อน และทันทีที่สัมผัส มันก็ทำให้เขาปวดศีรษะอย่างรุนแรงราวกับความทรงจำนับพันปีพยายามจะทะลักออกมา "ของสิ่งนี้... อยู่ในบ้านของฉันมานานนับสิบปี" จ้าวหานเฟิงวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะตรงหน้าหลี่ซูเหยา แววตาที่มองนางลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง "แต่แปลกนัก... กุญแจที่จะไขมันได้ กลับอยู่กับคุณ" หลี่ซูเหยาชะביקลมหายใจ กลิ่นอายของไม้จันทน์ผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงจางๆ ลอยแตะจมูก ทันทีที่เห็นกล่องใบนั้น ความทรงจำอันเจ็บปวดและงดงามในวังหลวงต้าฉีก็หลั่งไหลย้อนกลับมาดั่งคลื่นใต้น้ำ นั่นคือกล่องลับที่นางเคยใช้ซ่อน "พระราชโองการลับ" ฉบับสุดท้าย... ฉบับที่บันทึกเรื่องราวความจริงเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของมารดาจ้าวหานเฟิงในภพภูมิเดิม! มือน้อยๆ เอื้อมออกไปหมายจะแตะฝากล่อง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เฉินเหว่ยที่ยืนกัดฟันด้วยความแค้นเคืองอยู่มุมห้อง ก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับชูซองจดหมายสีเหลืองซีดฉบับหนึ่งขึ้นมา "พวกเธอคิดว่ามีแค่เอกสารบัญชีชุดนั้นรึไง! ฉันยังมีนี่... จดหมายที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงเมื่อสามสิบปีก่อน จดหมายที่เปิดเผยว่าแท้จริงแล้ว บรรพบุรุษของตระกูลจ้าว ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ... แต่ถูกฆ่าโดยคนใกล้ตัว!" จ้าวหานเฟิงหันขวับไปมอง สันกรามขบเข้าหากันแน่น รังสีสังหารแผ่พุ่งออกมารุนแรงยิ่งกว่าเดิม ขณะที่หลี่ซูเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเหลือบไปเห็นตราประทับสีชาดบนซองจดหมายในมือเฉินเหว่ย—มันคือตราประทับของ "สำนักราชเลขาธิการ" ในยุคต้าฉีที่สาบสูญไปแล้ว! จดหมายฉบับนั้นร่วงหล่นลงบนพื้นตามแรงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้ก้มลงเก็บ แผ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้นก็เผยข้อความลายมือด้วยหมึกสีชาดที่เขียนไว้ด้วยลายมืออันคุ้นเคยอย่างยิ่งยวด—ลายมือของหลี่ซูเหยาเองในอดีตชาติ! *ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติเวลามาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ*