ความลับของแร่ดวงดาว

"ถ้าคุณยังลังเลอยู่แบบนี้ เราก็เสียเวลาเปล่า ริน... ตลาดประมูลรอบนี้กิลด์ใหญ่จ้องจะฉีกเนื้อเราอยู่" เสียงของเอลิน่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่วางอยู่บนทั่งตีเหล็ก เธอไม่ได้มองหน้าผม แต่สายตากำลังจับจ้องไปยังเศษแร่สีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลางโรงตีเหล็กส่วนตัว แสงไฟสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์สะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของเธอให้เห็นถึงความกดดันที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์ ผมวางค้อนเหล็กกล้าลงบนโต๊ะจนเกิดเสียง 'ปึก' หนักๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยผ้าสะอาด สายตาของผมยังคงไม่ละไปจากแร่ก้อนนั้น "การรีบเร่งในงานฝีมือคือความตายของผลงานครับ เอลิน่า" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหนักแน่น "ถ้าแร่นี้คือสิ่งที่ตำนานว่าไว้ การตีขึ้นรูปด้วยวิธีธรรมดาจะทำให้มันระเบิดเป็นผงตั้งแต่วินาทีที่ค้อนสัมผัสผิวหน้า คุณก็รู้นี่ว่าผมไม่นิยมทำอะไรที่ก้ำกึ่งระหว่างความสำเร็จกับความฉิบหาย" เอลิน่าแค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอของโลหะที่อบอวลอยู่ในอากาศ "คนทั้งเซิร์ฟเวอร์มองว่าอาชีพช่างตีเหล็กเป็นแค่ผู้สนับสนุน แต่ริน... คุณกำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าของโลกใบนี้ด้วยของชิ้นเดียว ถ้าคุณทำสำเร็จ ราคาของมันจะสูงจนกิลด์พันธมิตรต้องคุกเข่าขอซื้อ" ผมหยิบแร่ชิ้นนั้นขึ้นมา น้ำหนักของมันแปลกประหลาด มันหนักเกินกว่าขนาดที่เห็น แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถือดวงดาวที่ดับแสงลงไปแล้ว ผิวสัมผัสของมันเย็นจัดจนฝ่ามือผมเริ่มชา แต่มันกลับมีเส้นสายสีม่วงอมครามวิ่งผ่านเนื้อแร่ราวกับเส้นเลือดที่ยังมีชีวิตอยู่ นี่คือ 'แร่ดวงดาว' (Stellar Fragment) สิ่งที่เหล่านักขุดแร่ระดับแนวหน้ายังไม่เคยค้นพบในหน้าประวัติศาสตร์เกมนี้ ผมค้นพบมันโดยบังเอิญในดันเจี้ยนลับที่เพิ่งปลดล็อก และทันทีที่มันถูกนำออกมาสู่แสงสว่าง ระบบของเกมก็แทบจะคำนวณค่าสถานะของมันไม่ถูก "มันไม่ใช่แค่แร่ครับ" ผมพึมพำขณะใช้นิ้วโป้งลูบไล้รอยแตกบนผิวแร่ "มันคือแก่นพลังงานที่รอการหลอมรวม ผมต้องการเวลาอีกสามวัน ในการสร้างเตาหลอมความดันสุญญากาศที่ทนทานพอจะรองรับแรงสะท้อนจากพลังดวงดาว" เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย เธอสบตาผม สายตาของเธอที่เคยเฉียบคมเปลี่ยนเป็นความกังวล "สามวัน? ริน... แผนการตลาดที่ฉันวางไว้จะเริ่มต้นในอีกสี่สิบแปดชั่วโมง ถ้าอาวุธชิ้นนั้นไม่ปรากฏในรายชื่อสินค้าประมูล ความน่าเชื่อถือของกิลด์เราจะถูกตั้งคำถาม" "ถ้าอยากได้ของที่เหนือกว่าเทพเจ้า คุณต้องรอให้เทพเจ้าเต็มใจมอบพลังให้ครับ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืนเริ่มกัดกินร่างกาย แต่จิตวิญญาณของช่างตีเหล็กในตัวผมมันกำลังกรีดร้องให้รีบลงมือ ผมเดินไปที่หน้าเตาหลอม หยิบเอาวัตถุดิบเสริมที่เตรียมไว้มากมายวางเรียงราย เสียงความเคลื่อนไหวภายนอกห้องเริ่มมีเสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ผมรู้ดีว่านี่คือสายสืบจากกิลด์คู่แข่งที่พยายามขุดคุ้ยความลับในโรงตีเหล็กของผม "เอลิน่า" ผมเรียกเธอโดยไม่หันกลับไปมอง "ไปที่ห้องบัญชี ปิดกั้นการติดต่อสื่อสารทั้งหมดของโรงตีเหล็กแห่งนี้ ถ้ามีใครถาม บอกไปว่าผมล้มเหลวในการหลอมและทำลายวัตถุดิบไปหมดแล้ว" "คุณจะทำอะไร?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "สร้างสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... อาวุธกึ่งเทพที่ไม่ต้องการเพียงแค่ทักษะ แต่ต้องการหัวใจของผู้สร้าง" ผมสูดหายใจลึก ก้าวเข้าสู่พื้นที่หน้าเตาหลอมที่อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นจนอากาศบิดเบี้ยว ผมเริ่มร่ายเวทมนตร์เสริมความแข็งแกร่งให้กับเตาหลอม รอยจารึกบนเหล็กเริ่มเปล่งแสงสีส้มสลับน้ำเงิน นี่ไม่ใช่การตีดาบปกติ แต่นี่คือการท้าทายกฎเกณฑ์ของระบบเกมเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของผู้เล่น ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะหยิบแร่ดวงดาวใส่ลงในเบ้าหลอมนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่จังหวะของการมาเยือน แต่เป็นจังหวะของการบุก *ปัง!* ประตูเหล็กกล้าถูกพังเข้ามาจากภายนอก ร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬของ 'อาเธอร์' หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ก้าวเข้ามาพร้อมด้วยทหารองครักษ์อีกสี่นาย ในมือของเขามีม้วนกระดาษคำสั่งที่ประทับตราสัญลักษณ์กิลด์พันธมิตร "ริน... ยอมแพ้เสียเถอะ" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดทับลงมา "ฉันรู้ว่าเธอถือครองอะไรอยู่ แร่ชิ้นนั้นมีค่าเกินกว่าที่ช่างตีเหล็กปลายแถวอย่างเธอจะครอบครอง ส่งมันมาให้ฉัน แล้วฉันจะให้เธอมีชีวิตอยู่ในเกมนี้ต่อไปในฐานะช่างทำดาบส่วนตัวของฉัน" เอลิน่ารีบเข้ามาขวางหน้าผมไว้ แต่ถูกทหารของอาเธอร์ผลักกระเด็นไปด้านข้าง ผมยังคงยืนนิ่ง มือของผมยังคงกำแร่ดวงดาวไว้แน่น อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง แสงสีม่วงจากในมือผมเริ่มรั่วไหลออกมาจนพื้นห้องเริ่มร้าว ผมเงยหน้าขึ้น สบตาอาเธอร์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขาต้องชะงัก "คุณมาได้จังหวะพอดีเลยครับอาเธอร์... เพราะผมกำลังจะทดลองว่า อะไรจะเกิดขึ้นถ้าผมเอาแร่นี้ใส่ลงในเบ้าหลอมโดยไม่ผ่านการลดอุณหภูมิ" แสงสีม่วงระเบิดออกกะทันหันจนคนทั้งห้องต้องยกมือบังหน้า แรงอัดมหาศาลทำให้เตาหลอมที่ผมสร้างขึ้นร้าวฉาน เสียงเครื่องจักรระบบเกมดังแจ้งเตือนลั่น: *[คำเตือน: วัตถุอันตรายกำลังทำปฏิกิริยากับความโลภของมนุษย์... การตีขึ้นรูปขั้นวิกฤตเริ่มต้นขึ้นแล้ว!]* อาเธอร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นผมโยนแร่ดวงดาวลงในเบ้าหลอมที่กำลังจะระเบิด พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ไร้ความเกรงกลัวของผม... แล้วร่างของทั้งผมและเขาก็ถูกกลืนกินโดยแสงที่สว่างจนมองไม่เห็นสิ่งใดอีกเลย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ