มิตรภาพในสนามรบ

"หันไปทางซ้ายสามองศา... แรงเหวี่ยงค้อนนั่นมันกว้างเกินไป ขยับข้อศอกเข้าหาตัวแล้วสวนด้วยกระบวนท่าพื้นฐานของช่างตีเหล็กเสีย!" เสียงคำรามของรินท่ามกลางเสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องอยู่ในโถงดันเจี้ยนชั้นที่สี่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยไอระเหยจากสกิลธาตุที่เหล่ามอนสเตอร์ระดับบอสประเภท 'อัศวินเกราะศิลา' ปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง เอลิน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังในฐานะผู้ควบคุมทิศทางของกิลด์ถึงกับชะงัก เธอเห็นภาพที่เหลือเชื่อ... ชายผู้ที่ทุกคนในเซิร์ฟเวอร์จดจำในฐานะ 'พ่อค้าอาวุธ' ที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับเตาหลอม กำลังตวัดค้อนสงครามที่เขาสร้างขึ้นเองขึ้นปัดป้องดาบใหญ่ของบอสอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะที่เขาขยับ ไม่ใช่การสู้แบบไร้ทิศทาง แต่มันคือจังหวะเดียวกับการขึ้นรูปเหล็กกล้าที่แกร่งที่สุด "ริน! นายจะพุ่งเข้าไปแบบนั้นไม่ได้นะ มันอันตรายเกินไป!" เอลิน่าร้องเตือนด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นรินสไลด์ตัวลอดผ่านใต้ดาบยักษ์ของบอสเข้าไปประชิดตัว "กฎของงานช่างมีอยู่ข้อหนึ่ง เอลิน่า..." รินตอบกลับสั้นๆ เสียงของเขาเยือกเย็นผิดกับความโกลาหลตรงหน้า "จุดที่ร้อนที่สุด คือจุดที่เปราะบางที่สุดเสมอ" ว่าแล้วเขาก็เปลี่ยนจังหวะการถือค้อน มือซ้ายยันพื้นแล้วหมุนตัวเหวี่ยงค้อนเข้าใส่ข้อต่อเกราะศิลาที่สั่นไหว เสียงเพล้งดังกัมปนาทราวกับแก้วแตกละเอียด แรงสะท้านจากการกระแทกส่งผลให้บอสตัวยักษ์เสียหลักถอยกรูดไปด้านหลัง ท่ามกลางสายตาของผู้เล่นชั้นแนวหน้าในกิลด์ที่ยืนอ้าปากค้าง พวกเขาเคยปรามาสว่านักตีเหล็กอย่างเขาเป็นเพียง 'ตัวถ่วง' ที่ต้องคอยปกป้องในสนามรบ แต่ภาพตรงหน้ากลับลบคำสบประมาทนั้นจนหมดสิ้น "นั่นน่ะเหรอ... วิชาตีเหล็กที่เอามาใช้สู้?" หนึ่งในนักดาบระดับแนวหน้าของกิลด์พึมพำออกมาอย่างลืมตัว รินไม่ได้หยุดพัก เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง "ทัพหน้าจัดระเบียบใหม่ นักธนูยิงสนับสนุนไปที่รอยร้าวบนไหล่ขวาของมันซะ! อย่าปล่อยให้มันตั้งตัวได้!" เมื่อคำสั่งสิ้นสุดลง ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างเป็นระบบ ราวกับว่ารินไม่ใช่แค่ช่างตีเหล็ก แต่เป็นแม่ทัพผู้ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน เอลิน่ามองดูชายหนุ่มที่เหงื่อโซมกายในชุดช่างตีเหล็กระดับสูง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงสามารถสร้างอาวุธที่เหล่าผู้เล่นต่างคลั่งไคล้... เพราะเขาไม่ได้มองอาวุธเป็นเพียงไอเทม แต่มองมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและกระบวนท่าในสนามรบ การต่อสู้ดำเนินไปจนถึงวินาทีสุดท้าย เมื่อบอสตัวมหึมาทรุดลงกับพื้น รินเป็นคนเดียวที่เดินเข้าไปหยิบไอเทมดรอปขึ้นมาด้วยท่าทีสงบ เขาส่งเศษศิลาเรืองแสงคืนให้เอลิน่าก่อนจะปาดเหงื่อที่หน้าผาก "ผมไม่ได้ต้องการเป็นวีรบุรุษนะครับ เอลิน่า" รินเอ่ยเบาๆ ขณะที่สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ เริ่มเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความดูแคลนกลายเป็นความศรัทธา "ผมแค่ต้องการให้แน่ใจว่า... สิ่งที่ผมสร้าง จะถูกใช้โดยคนที่คู่ควรในสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดเท่านั้น" เอลิน่าแย้มยิ้ม เธอเริ่มมองเห็นภาพอนาคตที่กิลด์ของเธอจะก้าวขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ โดยมีรินเป็นหัวใจสำคัญ แต่ทว่า ความเงียบสงบหลังจากชัยชนะกลับถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว "คุณรินคะ/ครับ..." เสียงของหัวหน้าปาร์ตี้หน่วยสำรวจที่เพิ่งวิ่งกลับมาดูหอบเหนื่อย สีหน้าของเขามีความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "เกิดเรื่องใหญ่ที่ตลาดประมูลแล้วครับ มีผู้เล่นนิรนามกลุ่มหนึ่งนำดาบระดับตำนานออกมาวางจำหน่าย... ดาบเล่มนั้น..." เขาส่งหน้าต่างระบบที่มีรูปอาวุธให้รินดู รินชะงักไปทันที สายตาที่เคยเยือกเย็นแข็งค้างลงเมื่อเห็นลวดลายบนตัวดาบ "เป็นไปไม่ได้..." รินพึมพำ น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน "พิมพ์เขียวเล่มนี้... ผมเก็บไว้ในเซฟส่วนตัวที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?" เอลิน่าขมวดคิ้วแน่นมองดูดาบเล่มนั้นด้วยความกังวล ในขณะที่รินรีบคว้าค้อนของตนเองแล้วก้าวเดินออกจากโถงดันเจี้ยนทันทีโดยไม่รอใคร ทว่า ทันทีที่เขาผลักประตูบานยักษ์ออกไปสู่ลานกว้างภายนอก ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็ยืนรอเขาอยู่... ใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้นเผยรอยยิ้มที่ทำให้รินต้องหยุดชะงักกึก พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในหัวของเขาโดยตรง "ของเลียนแบบน่ะ... สร้างได้ง่าย แต่ของต้นฉบับน่ะ... อยู่ในมือฉันตั้งนานแล้ว ค้อนเหล็กสะท้านเกม" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ