ชื่อเสียงระบือไกล

"แกได้มันมาจากไหน?" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายดูจะหนักอึ้งขึ้นเป็นเท่าตัว ผมจ้องมองดาบอาถรรพ์ในมือชายชุดดำเล่มนั้น แสงสีแดงฉานที่แผ่ออกมาจากตัวใบดาบมันเต้นเร่าเหมือนจังหวะหัวใจของอสูรกาย มันคือ ‘คมเขี้ยวทมิฬ’ อาวุธที่ผมเคยร่างแบบไว้ในสมุดจดลับเพียงเล่มเดียวตอนที่เพิ่งเริ่มเล่นเกมนี้ แต่มันไม่ควรจะมีตัวตนจริง เพราะผมไม่เคยตีมันขึ้นมา และที่สำคัญที่สุด... แบบแปลนนั้นถูกลบไปจากหน่วยความจำเซิร์ฟเวอร์ตั้งแต่วันที่ผมเปลี่ยนสายอาชีพเป็นช่างตีเหล็กระดับตำนานแล้ว ชายชุดดำไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก ริมฝีปากที่แห้งผากของเขาขยับเป็นจังหวะเชื่องช้า "ของพรรค์นี้... กาลเวลาคือผู้สร้าง ไม่ใช่ฝีมือของช่างตีเหล็กกระจอกอย่างแกหรอก ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" "กระจอกงั้นเหรอ?" ผมแค่นหัวเราะพลางกระชับค้อนเหล็กในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ถ้างั้นลองบอกผมหน่อยสิว่า อาวุธที่แกถืออยู่น่ะ ค่าสถานะความทนทานของมันลดลงไปกี่เปอร์เซ็นต์แล้วจากการแกว่งเพียงไม่กี่ครั้ง?" ชายคนนั้นชะงัก สายตาของเขาเหลือบไปมองที่ตัวใบดาบ เห็นรอยร้าวขนาดจิ๋วที่เริ่มปรากฏขึ้นตามลายสลักอักขระเวทมนตร์ นั่นคือจุดบอดที่ผมตั้งใจออกแบบไว้ให้มันเป็น 'ระเบิดเวลา' หากผู้ใช้ไม่ใช่คนที่รู้วิธีการหลอมสร้างที่ถูกต้อง "ริน! ถอยออกมา!" เสียงของเอลิน่าตะโกนก้องมาจากทางเข้าห้องโถง เธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับรายงานด่วนในมือ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ริน! เซิร์ฟเวอร์กำลังโกลาหล! คลิปที่แกดวลกับบอสในมิติก่อนหน้านี้ถูกอัปโหลดขึ้นบอร์ดสาธารณะแล้ว ตอนนี้คนทั้งเกมกำลังตามหาตัว 'ช่างตีเหล็กค้อนสะท้าน' อยู่! กิลด์ใหญ่ห้ากิลด์ประกาศกร้าวว่าจะทุ่มงบไม่อั้นเพื่อดึงตัวแกไปเป็นช่างประจำกิลด์ หรือไม่ก็... กำจัดแกทิ้งถ้าไม่ได้ตัวไป!" ผมหันไปมองเอลิน่าครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับชายชุดดำ "เอลิน่า จัดการเรื่องที่ตลาดประมูลให้เรียบร้อย อย่าให้ใครเข้าถึงโกดังสินค้าของเราได้ ส่วนเจ้านี่..." ผมเว้นจังหวะ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของคู่ต่อสู้ "วันนี้ผมจะแสดงให้ดูว่าทำไมอาชีพสายคราฟต์ถึงได้น่ากลัวที่สุดในเกมนี้" ผมไม่ได้ใช้สกิลโจมตีฉาบฉวย แต่ผมเลือกที่จะ 'อ่าน' ดาบเล่มนั้น การเป็นช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดไม่ได้หมายถึงการฟันที่แม่นยำ แต่มันคือการรู้ว่าจุดเปราะบางของโลหะทุกชิ้นในโลกนี้อยู่ที่ไหน ผมขว้างค้อนตีเหล็กในมือออกไปไม่ใช่มุ่งเป้าไปที่ร่างของชายชุดดำ แต่เป็นจุดศูนย์ถ่วงของดาบในมือเขา *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานไปทั่วโถงมิติ ดาบอาถรรพ์ที่ดูเหมือนไร้เทียมทานกลับร้าวรานและแตกกระจายเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ ทันทีที่กระทบกับค้อนของผม ชายชุดดำเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างของเขาจะสลายกลายเป็นละอองสีเทาพร้อมกับทิ้งไอเทมชิ้นหนึ่งไว้บนพื้น มันคือ 'เศษเสี้ยวความทรงจำของช่างตีเหล็กโบราณ' ไอเทมระดับตำนานที่ผมตามหามาตลอดสามเดือน "ริน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน" เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้ มือที่สั่นเทาของเธอชี้ไปที่หน้าต่างข้อความระบบที่เด้งขึ้นมานับพันรายการจากผู้เล่นทั่วเซิร์ฟเวอร์ที่พยายามติดต่อขอซื้อไอเทมของผม "แกไม่ได้แค่ดังเพราะฝีมือการตีดาบแล้วนะ แต่แกกำลังกลายเป็น 'เป้าหมายหลัก' ของเกมนี้ไปแล้ว" ผมก้มลงเก็บเศษเสี้ยวความทรงจำขึ้นมาพลางเช็ดคราบเหงื่อที่หน้าผากด้วยความรู้สึกเยือกเย็น ผมรู้ดีว่าความสงบสุขในการสร้างอาวุธในร้านเล็กๆ ของผมได้จบลงแล้ว แต่ในขณะที่ผมกำลังจะตอบเอลิน่า เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ผมปิดล็อคไว้กลับดังขึ้น... อย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจน ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปที่สามารถเปิดประตูร้านที่มีระบบป้องกันระดับสูงสุดของผมได้ แต่เป็นใครบางคนที่ผมรู้จักดี... ใครบางคนที่น่าจะตายไปแล้วตั้งแต่การอัปเดตเวอร์ชันแรกของเกมเมื่อปีก่อน ประตูร้านเปิดออกช้าๆ ร่างเงาที่ก้าวเข้ามาไม่ได้สวมชุดคลุม แต่เป็นชุดเกราะสีเงินวาววับที่คุ้นตาที่สุดสำหรับผม "ไม่ได้เจอกันนานนะ... ศิษย์พี่" ชายผู้มาใหม่คือคนที่ทิ้งแบบแปลนลับของ 'ดาบอาถรรพ์' ไว้ให้ผมในวันแรกที่ผมก้าวเข้าสู่โลกนี้ และเขานั่นเองที่เป็นคนสั่งให้ผมทิ้งอาชีพนักดาบมาเป็นช่างตีเหล็ก... พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบร้านของผมด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความนัย ก่อนจะพูดทิ้งท้ายประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น "ในเมื่อแกตัดสินใจเปิดเผยตัวตนแล้ว งั้นก็ถึงเวลาที่ต้องส่งคืน 'ค้อนมรณะ' ให้กับเจ้าของที่แท้จริงได้แล้วล่ะนะ" ความลับที่ผมเก็บงำมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาพร้อมกับชะตากรรมของเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กคนนี้มาโดยตลอดนะครับ