สำรวจดันเจี้ยนหาวัตถุดิบระดับตำนาน

"ถ้าคุณก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวใน 'หุบเหวแห่งเสียงครวญ' ต่อให้มีไอเทมระดับตำนานอยู่ในมือ ร่างกายของคุณก็จะแหลกเหลวกลายเป็นเศษเนื้อไปพร้อมกับชื่อเสียงที่สร้างมานะครับ เอลิน่า" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่สายตาจดจ้องไปยังแผนที่โฮโลแกรมที่ฉายแสงสีแดงฉานอยู่เบื้องหน้า ภายในดันเจี้ยนระดับ SS ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไป ไม่ใช่เพราะสัตว์ประหลาดดุร้ายจนเกินรับมือ แต่เป็นเพราะ 'สภาพแวดล้อม' ที่กัดกินพลังชีวิตผู้เล่นอย่างต่อเนื่อง เอลิน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างผมในชุดเกราะเบาที่เข้ารูปสวยงาม ขมวดคิ้วมุ่น เธอไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่เธอกำลังมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล "ริน... คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าคุณตายในนั้น อุปกรณ์ระดับตำนานที่คุณเพิ่งตีสำเร็จจะถูกดรอปทั้งหมด แถมกิลด์เราจะสูญเสียโอกาสในการประมูลอาวุธชุดใหม่ที่จะเป็นจุดเปลี่ยนของตลาดเกมนี้ไปทันที คุณแบกรับความเสี่ยงเกินไปแล้วนะ" "ความเสี่ยงคือต้นทุนของกำไรมหาศาลครับ" ผมตอบพลางหยิบ 'ค้อนนิลกาล' อาวุธประจำกายขึ้นมาควงเบาๆ "ตลาดประมูลตอนนี้กำลังหิวกระหายอาวุธที่มีค่าสเตตัสเจาะทะลุเกราะเวทมนตร์ และมีเพียง 'แร่สะเก็ดดาว' ที่อยู่ในใจกลางหุบเหวแห่งนี้เท่านั้นที่จะตอบโจทย์นั้นได้ ถ้าผมไม่ไปเอง แล้วใครจะเข้าใจกระบวนการหลอมแร่ที่เปราะบางนี้ดีกว่าผมอีกล่ะครับ?" ผมไม่รอให้เธอทักท้วงต่อ ประตูทางเข้าดันเจี้ยนที่ทำจากหินสีดำสนิทราวกับปากของอสูรยักษ์เริ่มเปิดออก กลิ่นอายความตายและไอเย็นเยือกพุ่งทะลุผ่านออกมาจนรู้สึกได้ถึงกระดูก ผมก้าวเท้าเข้าไปข้างในทันที สัมผัสถึงแรงกดดันที่พยายามบดขยี้ร่างกายผ่านระบบเกม แต่ผมก็ปลดปล่อยพลังจิตสังหารออกมาเพื่อต้านทานไว้ ข้างในนั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง ผนังดันเจี้ยนไม่ได้ทำจากหินธรรมดา แต่มันคือแร่เหล็กกล้าที่ถูกแช่แข็งด้วยพลังงานโบราณ ผมก้าวเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยเศษกระดูกของผู้เล่นที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ความมืดมิดในนี้ไม่ใช่ศัตรูของผม แต่คือ 'วัตถุดิบ' ที่ผมกำลังตามหา ผ่านไปนานนับชั่วโมง ท่ามกลางอุณหภูมิที่ติดลบ ผมสังเกตเห็นแสงสีฟ้าเรืองรองที่ซ่อนอยู่หลังผลึกน้ำแข็งยักษ์ นั่นไงครับ... แร่สะเก็ดดาว มันส่งแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ค้อนในมือผมสั่นไหวอย่างตื่นเต้น ผมค่อยๆ บรรจงวางมือลงบนแร่ หินนั้นร้อนจัดจนแผ่ไอร้อนออกมาตัดกับอากาศอันหนาวเหน็บ นี่แหละครับหัวใจสำคัญของการสร้างอาวุธที่จะทำให้เซิร์ฟเวอร์นี้ต้องสยบแทบเท้าผม ขณะที่ผมกำลังจะใช้สกัดพิเศษเพื่อตัดแร่ แสงสว่างจากแร่ก็พลันดับวูบลง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผมแทบเสียหลัก เสียงคำรามต่ำๆ ที่ไม่ได้มาจากสัตว์ร้าย แต่มาจาก 'เครื่องจักร' ดังสะท้อนก้องทั่วหุบเหว ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นเข้าสู่สมอง ผมดีดตัวถอยหลังออกมาสามก้าวทันที ก่อนที่แท่งเหล็กแหลมคมจะปักลงบนตำแหน่งที่ผมยืนอยู่เมื่อครู่ ไม่ใช่แค่แท่งเหล็ก... แต่มันคือ 'อาวุธระดับตำนาน' ที่มีตราสัญลักษณ์ของกิลด์คู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์สลักเอาไว้ "ริน... ออกมาเดี๋ยวนี้! มีคนดักรอคุณอยู่!" เสียงของเอลิน่าดังผ่านระบบสื่อสารด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ริน! ระบบตรวจสอบพบผู้เล่นระดับท็อป 5 ของเซิร์ฟเวอร์กำลังปิดล้อมคุณอยู่ 20 คน! พวกมันไม่ได้มาเพื่อแย่งแร่ แต่มันมาเพื่อกำจัดคุณ... เพื่อทำลายสายการผลิตอาวุธของกิลด์เรา!" ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก มองไปยังเงามืดที่ค่อยๆ เผยตัวออกมาตามทางเดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันของคนที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด... คนที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานและรู้วิธีการทำลายผมได้ดีที่สุด "ดูเหมือนว่าความลับที่ผมเก็บงำไว้ จะมีคนอยากรู้คำตอบก่อนที่ผมจะสร้างอาวุธเสร็จสินะครับ" ผมกดเปิดเมนูไอเทม เตรียมไอเทมลับที่ยังไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน แต่ทันใดนั้นระบบก็แจ้งเตือนคำสั่งแปลกประหลาดที่ผมไม่ได้เป็นคนกด แถบพลังชีวิตของผมเริ่มลดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีศัตรูโจมตี และข้อความสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาผม [แจ้งเตือนระบบ: ไอดีของคุณถูกระงับการเข้าถึงชั่วคราว เนื่องจากการตรวจพบ 'ความผิดปกติระดับพระเจ้า' ในไอเทมที่คุณถือครอง... ผู้ควบคุมระบบกำลังเข้าแทรกแซงพื้นที่นี้] ความมืดมิดรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ร่างของนักฆ่าทั้ง 20 คนหยุดนิ่งราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา แล้วร่างของชายในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีใบหน้าเรียบเฉยก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่เย็นชาเหมือนมองดูมดปลวกก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ถึงเวลาต้องปิดตำนานช่างตีเหล็กที่คิดจะเปลี่ยนกฎของเกมนี้เสียที" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม