แก้เกมด้วยการผลิตจำนวนมาก

"ถ้าฉันแพ้ ความทรงจำเกี่ยวกับวิชาช่างทั้งหมดจะหายไป... นั่นมันไม่ใช่แค่การเดิมพันในเกม แต่มันคือการพยายามลบตัวตนของฉันออกไปจากโลกใบนี้เลยใช่ไหมครับ" รินวางค้อนเหล็กกล้าลงบนทั่งตีเหล็กด้วยเสียงที่ดังกังวานก้องไปทั่วโรงหลอมส่วนตัว สายตาคมกริบของเขามองผ่านหน้าต่างระบบไปยังประกาศท้าประลองที่เด้งเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจาก 'ศัตรูหมายเลขหนึ่ง' กิลด์ยักษ์ใหญ่ที่ต้องการผูกขาดตลาดอาวุธเพียงผู้เดียว เอลิน่าที่ยืนกอดอกพิงผนังหินขัดเงาอยู่ไม่ไกลจากเขานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการชนะคุณในเชิงการต่อสู้ ริน แต่พวกเขาต้องการบดขยี้รากฐานของ 'ช่างตีเหล็กอิสระ' ทุกคนโดยใช้คุณเป็นตัวอย่าง หากคุณแพ้ กระแสในตลาดจะตีกลับทันทีและราคาอาวุธจะถูกกิลด์เหล่านั้นปั่นจนผู้เล่นระดับล่างเข้าไม่ถึงอาวุธดีๆ อีกเลย" รินไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นของเหล็กกล้าใต้ฝ่ามือ ในโลก VRMMO แห่งนี้ ดาบไม่ใช่แค่เหล็ก แต่คือจิตวิญญาณของผู้สร้าง "ถ้าพวกเขามองว่าผมเป็นแค่ช่างตีเหล็กที่ผลิตของตามออเดอร์ พวกเขาก็คิดผิด... ถึงเวลาที่ตลาดจะต้องเห็นแล้วว่า 'โรงงาน' ของจริงเป็นอย่างไร" "คุณจะทำอะไรครับริน?" เอลิน่าเลิกคิ้วถามพลางเดินเข้ามาใกล้ "ปฏิวัติราคาครับ" รินตอบสั้นๆ ก่อนจะกดเปิดหน้าต่างระบบ 'พิมพ์เขียวอุตสาหกรรม' ที่เขาซุ่มพัฒนามาตลอดสองสัปดาห์ "ศัตรูหมายเลขหนึ่งใช้อาวุธเกรดประณีตที่ผลิตโดยช่างระดับสูง แต่ต้นทุนของพวกเขาสูงลิ่วเพราะต้องใช้เวลาตีทีละเล่ม ผมจะใช้ระบบการผลิตแบบกึ่งอัตโนมัติสร้างดาบเหล็กกล้าเกรดมาตรฐานออกมาให้ได้พันเล่มภายในหนึ่งชั่วโมง" "แต่ดาบเกรดมาตรฐานมันไม่มีทางสู้กับดาบประณีตของกิลด์ใหญ่ได้เลยนะ! คุณกำลังจะเอาเงินไปละลายทิ้งเหรอครับ?" เอลิน่าแย้งด้วยน้ำเสียงกังวล รินยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง ทว่าเต็มไปด้วยความมั่นใจของนักกลยุทธ์ "ดาบเกรดมาตรฐาน... ที่มีค่าสเตตัสสูงกว่าอาวุธประณีตจากกิลด์อื่น 15% และมีราคาขายถูกกว่าครึ่งหนึ่ง ใครจะปฏิเสธได้ลงครับ?" เขาสั่งการระบบด้วยความรวดเร็ว เสียงเครื่องจักรไอน้ำในโรงหลอมเริ่มทำงาน สัญญาณไฟสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วห้อง รินไม่ได้ใช้ค้อนตีทีละเล่มอีกต่อไป แต่เขาใช้ 'ค้อนอัคคีเทพ' เชื่อมต่อกับเตาหลอมความดันสูงเพื่อขึ้นรูปอาวุธจำนวนมหาศาลด้วยกระบวนการทางเคมีและฟิสิกส์ที่เขาได้เรียนรู้จากตำราโบราณที่ลึกลับที่สุดในเกม หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลาดประมูลเสมือนจริงเกิดความโกลาหลทันทีที่ดาบเหล็กกล้า 'รุ่นผลิตจำนวนมาก' จำนวน 1,000 เล่ม ถูกนำขึ้นวางขายในราคาที่ใครเห็นก็ต้องขยี้ตา ราคาที่ต่ำกว่าทุนการผลิตของกิลด์ใหญ่เกือบเท่าตัว! "เกิดอะไรขึ้น! ดาบพวกนี้มาจากไหน!" ข้อความโวยวายจากผู้เล่นในกลุ่มตลาดการค้าดังระงม รินมองดูตัวเลขเงินที่พุ่งทะยานขึ้นในหน้าต่างระบบของเขาด้วยความเรียบเฉย ขณะที่เอลิน่าทำหน้าไม่ถูก เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าดาบเกรดที่ดูต่ำต้อยพวกนี้จะกลายเป็นสินค้าขายดีจนถล่มทลายในเวลาไม่กี่นาที "คุณกำลังทำให้กิลด์ใหญ่เสียรายได้มหาศาล พวกเขาไม่ยอมปล่อยคุณไปแน่" เอลิน่าเอ่ยเสียงต่ำ "ให้พวกเขากังวลเรื่องรายได้ไปเถอะครับ หน้าที่ของผมคือการเตรียมตัวสำหรับการประลอง" รินเก็บค้อนคู่ใจเข้าช่องเก็บของ "พวกเขาคิดว่าการดึงความทรงจำของช่างตีเหล็กออกไปคือวิธีฆ่าผม แต่พวกเขาลืมไปอย่างหนึ่ง... ความรู้อาจจะถูกลบ แต่ 'ทักษะ' ที่ฝังลึกในกล้ามเนื้อของผมไม่มีวันหายไปไหน" จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นกึกก้องจนสั่นสะเทือนไปทั่วพื้นที่โรงหลอม *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น ‘ศัตรูหมายเลขหนึ่ง’ ได้ทำการจ่ายเงินมหาศาลเพื่อซื้อ ‘บัตรผ่านเข้าสู่มิติปิดตาย’ ของคุณแล้ว การประลองจะเริ่มขึ้นในอีก 10 นาทีข้างหน้า และ... พวกเขาได้ว่าจ้างผู้เล่นสังหารระดับท็อป 3 ของเซิร์ฟเวอร์มาเพื่อปิดบัญชีคุณในทันทีที่การประลองจบลง ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร]* รินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบหน้ากากเหล็กขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้า ดวงตาภายใต้หน้ากากนั้นวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "พวกเขาไม่รู้เลยว่าดาบที่ผมเพิ่งผลิตไปเมื่อกี้... คือกับดักสุดท้ายที่ผมฝัง 'โปรแกรมแฝง' ไว้" รินหันไปพูดกับเอลิน่าก่อนจะเดินออกไปที่ประตูมิติ "ถ้าพวกเขาคิดจะเล่นสกปรก ผมก็จะทำให้ระบบการค้าทั้งเซิร์ฟเวอร์ล่มสลายไปพร้อมกับพวกเขาในคืนนี้เองครับ" ประตูมิติเปิดออก แสงสีขาวจ้าพุ่งเข้าปะทะสายตา ทว่าสิ่งที่รออยู่ด้านหลังประตูนั้นไม่ใช่สนามประลองที่เขาคิด แต่เป็นร่างของชายปริศนาที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท ซึ่งก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมกับถือ 'ดาบอาถรรพ์' ที่รินจำได้แม่นว่ามันเป็นผลงานชิ้นเอกที่เขาเคยปฏิเสธจะสร้างให้ใครเมื่อตอนเริ่มต้นเกม... ดาบที่ไม่มีวันมีใครสร้างขึ้นมาได้นอกจากตัวเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของยอดช่างตีเหล็กคนนี้อย่างอบอุ่นนะครับ ขอบคุณครับ