ศัตรูหมายเลขหนึ่ง

“ราคาตลาดพุ่งขึ้นสามเท่าตัวในเวลาไม่ถึงสิบนาทีครับริน นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว” เสียงของเอลิน่าสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เธอเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมแสดงกราฟราคาวัตถุดิบหายากให้ผมดู ภายในห้องทำงานส่วนตัวของโรงตีเหล็กในเมืองหลวง ‘อาร์เคน่า’ บรรยากาศดูอึดอัดกว่าปกติ กลิ่นจางๆ ของถ่านหินและโลหะร้อนที่ผมคุ้นเคยกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของวิกฤตการณ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ผมวางค้อนเหล็กน้ำหนักกว่าห้าสิบกิโลกรัมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะจ้องมองตัวเลขสีแดงฉานเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย “กิลด์ ‘ราชันย์นิรันดร์’ สินะครับ?” ผมถามสั้นๆ โดยไม่ต้องหันไปมองหน้าเธอ “ใช่ครับ พวกเขาใช้เงินทุนกว้านซื้อ ‘เหล็กกล้าไหลเวียน’ และ ‘ผงอัญมณีเหมันต์’ ไปจนเกลี้ยงตลาด ตอนนี้ไม่เหลือวัตถุดิบคุณภาพสูงพอที่จะทำอาวุธระดับตำนานที่คุณกำลังรับออเดอร์ให้ลูกค้ากลุ่ม VIP เลยแม้แต่ชิ้นเดียว” เอลิน่ากัดริมฝีปากแน่น “นี่คือการบีบให้เราต้องเลิกกิจการโดยไม่ต้องใช้กำลังทหารแม้แต่นายเดียว” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพของหญิงสาวปริศนาในบทสนทนาเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว *“ริน... ลืมฉันไปแล้วหรือคะ?”* ประโยคนั้นทิ้งรอยแผลเป็นเล็กๆ ไว้ในใจ แต่ในโลกของเกมที่ทุกอย่างคือธุรกิจ ผมไม่อนุญาตให้ความรู้สึกส่วนตัวมาทำลายกลยุทธ์ของผมได้ “เอลิน่าครับ พวกเขาคิดว่าผมเป็นแค่ช่างตีเหล็กที่พึ่งพาทรัพยากรจากภายนอกงั้นหรือ?” ผมยิ้มมุมปาก พลางก้าวเดินไปยังเตาหลอมที่ยังคงคุเรืองรองด้วยเปลวไฟสีคราม “ตลาดคือสมรภูมิ และในสมรภูมินี้ คนที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่ใช่คนที่รวยที่สุด แต่คือคนที่รู้จักวิธี ‘สร้าง’ ทรัพยากรขึ้นมาเองต่างหาก” “แต่ว่า... ต่อให้คุณเป็นช่างระดับปรมาจารย์ ถ้าไม่มีแร่ธาตุ วัตถุดิบคุณภาพสูงเหล่านั้นจะโผล่มาจากไหนครับ?” ผมไม่ตอบ แต่หยิบแผนที่เขตแดนลับ ‘หุบเขาไร้เสียง’ ขึ้นมาวางบนโต๊ะ แผนที่นี้คือขุมทรัพย์ที่ผมใช้เวลาเจาะระบบผ่านเควสต์ลับอยู่หลายสัปดาห์ “ศัตรูหมายเลขหนึ่งของเรากำลังทุ่มเงินมหาศาลซื้อวัตถุดิบ ‘ทั่วไป’ ในตลาด เพื่อคิดจะผูกขาดราคา แต่เขาพลาดไปอย่างหนึ่ง... แร่ที่ทรงพลังที่สุด ไม่เคยปรากฏอยู่ในตลาดประมูล” เอลิน่าเบิกตากว้าง “อย่าบอกนะว่าคุณกำลังจะเข้าไปที่นั่น? พื้นที่นั้นอันตรายเกินกว่าที่คุณจะลุยเดี่ยว แม้แต่กิลด์ใหญ่ยังไม่กล้าส่งคนเข้าไปสำรวจเลยนะครับ!” “นั่นแหละครับคือโอกาส” ผมหยิบถุงมือหนังมังกรขึ้นมาสวม “ถ้าพวกเขากว้านซื้อจนตลาดว่างเปล่า ผมก็จะทำให้ตลาดนั้นไร้ค่าด้วยการนำของที่ดีกว่าออกมาวางขายในราคาที่ทำให้พวกเขาล้มละลายไปเอง” ผมเดินออกจากโรงตีเหล็ก มุ่งหน้าสู่ประตูเมืองท่ามกลางสายตาของเหล่าผู้เล่นที่เริ่มจับกลุ่มนินทาเรื่องที่วัตถุดิบหายากขาดแคลน ผมสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากมุมมืดของอาคารหอสมุด ความรู้สึกเย็นวาบที่คุ้นเคยไหลผ่านสันหลังไป ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวพ้นเขตเมือง เสียงกระซิบที่คุ้นหูจนน่าประหลาดใจก็ดังขึ้นข้างหูผ่านช่องทางสื่อสารส่วนตัวที่ควรจะถูกปิดไปนานแล้ว *“ริน... นายยังคงเป็นคนเดิมจริงๆ ที่ชอบเลือกทางเดินที่ยากลำบากเสมอ”* ผมหยุดฝีเท้าทันที สัญชาตญาณนักล่าในตัวตื่นขึ้น ผมหันกลับไปมองรอบตัว แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและฝูงชนที่เร่งรีบ ทว่าสายตาของผมกลับไปปะทะกับรอยประทับรูป ‘หยดน้ำตาเงิน’ บนเสาหินข้างทาง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะของบุคคลที่ผมพยายามลืมไปตลอดสามปีที่ผ่านมา นั่นคือสัญลักษณ์ของ ‘นางพญาจิ้งจอกสีเงิน’... อดีตคู่หูที่เคยหักหลังผมในเกม VRMMO ภาคก่อน ผมกัดฟันแน่น มือที่สวมถุงมือหนังมังกรกำเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ แผนการกว้านซื้อวัตถุดิบของกิลด์ราชันย์นิรันดร์ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่วางไว้เพื่อล่อให้ผมเผยตัวออกมายังพื้นที่อันตรายที่พวกเขาสามารถกำจัดผมได้โดยไม่มีใครเห็น ทันใดนั้น หน้าต่างระบบของผมก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากระบบแจ้งเตือนกิลด์: *[ประกาศด่วน: ตลาดประมูลหลักถูกระงับการซื้อขายโดยกลุ่มอำนาจลึกลับ บัญชีของคุณถูกระงับการเข้าถึงสินทรัพย์ทั้งหมดในคลังเมืองหลวง เนื่องจากถูกตรวจสอบว่ามีความเชื่อมโยงกับ ‘การปั่นป่วนราคาตลาดโดยมิชอบ’]* สถานการณ์พลิกผันไปสู่จุดวิกฤต บัญชีของผมถูกอายัด วัตถุดิบในคลังหายไป และศัตรูที่คาดไม่ถึงกำลังยืนรออยู่ในที่ที่ผมกำลังจะก้าวเข้าไป “คุณรินครับ! เกิดเรื่องแล้ว! มีคนแฮ็กระบบคลังของกิลด์เรา!” เสียงเอลิน่าร้องตะโกนผ่านระบบสื่อสารด้วยความตื่นตระหนก ผมยืนนิ่งกลางทางแยก สายตาจับจ้องไปที่เงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีเงินที่ยืนเด่นอยู่บนยอดหอคอยไกลออกไป เธอไม่ได้หลบซ่อน เธอจงใจให้ผมเห็น เพื่อประกาศศักดาว่าเกมการแก้แค้นได้เริ่มขึ้นแล้วจริงๆ ผมหยิบค้อนคู่ใจขึ้นมาพาดบ่า แววตาของผมไม่ได้มีความหวาดกลัว มีเพียงความกระหายที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่า ต่อให้พวกเขามีเงินกี่พันล้าน แต่ในโลกแห่งการสร้างสรรค์นี้... ผมคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์เพียงหนึ่งเดียว ผมก้าวเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับไปมอง... เพราะในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นซ้ำๆ พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น *[ผู้เล่น ‘ริน’ คุณได้รับคำท้าประลองจาก ‘ศัตรูหมายเลขหนึ่ง’ หากแพ้ บัญชีของคุณจะถูกลบถาวร โดยเดิมพันครั้งนี้คือ... ‘ความทรงจำทั้งหมดที่คุณมีเกี่ยวกับช่างตีเหล็ก’]* ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมอย่างอบอุ่นมาโดยตลอดครับ!