สร้างชุดเกราะให้เอลิน่า

"กิลด์ 'เงามรณะ' มันไม่ได้ตายไปพร้อมกับการล่มสลายของเซิร์ฟเวอร์ทดสอบเบต้า... เอลิน่า คุณแน่ใจนะว่าสัญลักษณ์ที่เห็นบนตราประทับนั่นคือของพวกมันจริงๆ?" ผมวางค้อนตีเหล็กน้ำหนักสิบกิโลกรัมลงบนแท่นรองด้วยเสียงหนักแน่น พลางจ้องมองร่างสูงโปร่งของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องตีเหล็ก สายตาของเอลิน่าไม่ได้จับจ้องมาที่ผม แต่เธอกำลังมองผ่านเปลวเพลิงในเตาหลอมออกไปไกล ราวกับเห็นภาพหลอนของอดีตที่ควรจะถูกฝังกลบไปนานแล้ว "ริน... ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นในตลาดมืดเป็นเรื่องจริง ต่อให้เราจะรวยล้นฟ้าจากยอดประมูลอาวุธระดับตำนานมากแค่ไหน แต่ถ้าพวกนั้นกลับมา มันไม่ใช่แค่เรื่องของเศรษฐกิจแล้ว แต่มันคือเรื่องของการเอาชีวิตรอด" เธอหันกลับมาสบตาผม แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยกลยุทธ์ทางธุรกิจ บัดนี้กลับฉายชัดถึงความกังวลอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "คนพวกนั้นไม่เคยปล่อยให้ใครขวางทางธุรกิจของพวกมัน... โดยเฉพาะช่างตีเหล็กที่กำลังจะกลายเป็นผู้กำหนดทิศทางของตลาดเกมแบบคุณ" ผมหยิบแร่ 'มรกตวารี' ที่มีประกายแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นมาพิจารณา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่มีเพียงเสียงประทุของไฟ การสร้างชุดเกราะไม่ใช่แค่เรื่องของค่าป้องกัน แต่มันคือการสร้างเกราะกำบังให้หัวใจของกิลด์... และในตอนนี้ หัวใจของผมกำลังถูกบีบด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ "งั้นเราก็ต้องเปลี่ยนกลยุทธ์" ผมเอ่ยขึ้นพลางลงมือตอกแร่ลงบนทั่ง "ถ้าพวกมันจะมา เราก็ต้องมีเกราะที่แม้แต่คมดาบของเงามรณะก็เจาะไม่เข้า ผมจะสร้างชุดเกราะชุดใหม่ให้คุณ เอลิน่า... ไม่ใช่แค่ชุดสวมใส่ แต่มันคือป้อมปราการเคลื่อนที่" ผมเริ่มงานด้วยสมาธิที่แน่วแน่ การตีเหล็กไม่ใช่แค่การทุบตี แต่มันคือการสื่อสารกับโมเลกุลของแร่ เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฟื้นฟูพลังที่เธอใช้ เธอเอื้อมมือมาสัมผัสไหล่ผมเบาๆ เป็นการขอบคุณโดยไม่ต้องใช้คำพูด "คุณจะทำได้จริงหรือเปล่า? เกราะที่เบาเหมือนผ้าไหม แต่แข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าชั้นยอด" "สำหรับคุณ... ผมทำได้ยิ่งกว่านั้นครับ" ผมเริ่มการหลอมรวมแร่ทองคำเหลวเข้ากับมรกตวารี การเคลื่อนไหวของค้อนในมือผมแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ซับซ้อนและงดงาม เอลิน่าขยับเข้ามาประชิดเพื่อสังเกตการณ์ แสงสีฟ้าจากเตาหลอมสะท้อนบนดวงตาของเธอ ผมรับรู้ได้ถึงความไว้วางใจที่เธอมีให้ ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้เป็นแค่พันธมิตรทางธุรกิจ แต่มันคือความผูกพันที่หลอมรวมกันผ่านความสำเร็จและความเสี่ยงที่เผชิญมาด้วยกัน ชั่วโมงผ่านไปราวกับพริบตา เมื่อแผ่นเกราะชิ้นสุดท้ายถูกขึ้นรูปจนเสร็จสมบูรณ์ มันเปล่งประกายสีครามงดงามราวกับเกล็ดมังกร ผมยื่นมันให้เธอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า "ลองสวมดูครับ ชุดเกราะ 'นิรันดร์แห่งวารี'... ตราบใดที่ค่าพลังมานาของคุณยังไม่หมด เกราะนี้จะซ่อมแซมตัวเองโดยอัตโนมัติ" เอลิน่ารับไปสวมใส่ ชุดเกราะแนบกระชับเข้ากับสรีระของเธออย่างพอดิบพอดี มันไม่ได้ดูเทอะทะแต่กลับส่งเสริมสง่าราศีของผู้นำกิลด์ให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เธอหมุนตัวสำรวจตัวเองในกระจกเงา ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของชายนักตีเหล็กอย่างผมสั่นไหวได้มากกว่าการตีดาบเล่มไหนๆ "ริน... ขอบคุณนะ ฉันรู้สึกเหมือน... ฉันพร้อมจะเผชิญหน้ากับอะไรก็ตามที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว" ทว่าความสุขในช่วงเวลานั้นกลับสั้นนัก ทันทีที่เธอขยับตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนข้อความปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับสีแดงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน หน้าต่างโฮโลแกรมดีดตัวขึ้นกลางห้อง แสดงแผนที่กิลด์ของเราที่มีจุดสีดำสนิทกว่าร้อยจุดปรากฏขึ้นรอบอาณาเขต เอลิน่าเบิกตากว้าง มือที่เพิ่งสวมเกราะใหม่กำแน่นจนสั่น "นั่นมัน... สัญลักษณ์กิลด์ของพวกนั้น! พวกมันไม่ได้แค่กลับมา แต่พวกมันกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเราตอนนี้แล้ว!" ประตูบานหนาของห้องตีเหล็กถูกกระแทกจนพังครืน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว ผมคว้าค้อนตีเหล็กคู่ใจขึ้นมาทันที แต่สิ่งที่เห็นท่ามกลางกลุ่มควันไม่ใช่กองทัพคน แต่มันคือชายเพียงคนเดียวที่เดินเข้ามาอย่างใจเย็น ในมือเขามีดาบสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารออกมาจนอากาศรอบตัวเยือกแข็ง เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาผมและเอลิน่าต้องหยุดหายใจ "ริน... ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะเพื่อนเก่า... นายคงจำ 'ความตาย' ที่นายเป็นคนตีดาบให้ฉันในวันนั้นได้แม่นสินะ?" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กคนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากอยากทราบว่าความลับนี้จะเปิดเผยอย่างไรในตอนหน้า โปรดติดตามตอนต่อไปได้เลยครับ