การท้าดวลของช่างเหล็กกิลด์ใหญ่

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคาร์บอนบริสุทธิ์ลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้า ตัดกับความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมลานประลองกลางเมืองหลวงเซเลสเทียล ผู้เล่นนับพันชีวิตต่างกลั้นหายใจ สายตาทุกคู่พุ่งตรงมายังร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิท ผู้เพิ่งเอ่ยวาจาอันเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอดีต ผมมองหน้าชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ‘วาลคิรี่’ อดีตสหายร่วมรบผู้ผันตัวไปเป็นช่างตีเหล็กมือหนึ่งแห่งกิลด์ ‘อัคคีทมิฬ’ กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีของการพบกันโดยบังเอิญแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความริษยาและความแค้นฝังหุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็น “ความตาย... ที่ฉันเป็นคนตีดาบให้ในวันนั้นงั้นเหรอ?” ผมทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอของผมเอง “นายยังจำมันได้ดีสินะ วาลคิรี่ แต่ก็น่าแปลกใจที่คนตายดันฟื้นคืนชีพกลับมาเห่าหอนได้อีกครั้งในเกมนี้” เอลิน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างผมขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมมาแตะแขนเสื้อของผมเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่แค่ตัววาลคิรี่คนเดียว แต่ยังมีผู้เล่นระดับหัวกะทิของกิลด์อัคคีทมิฬนับร้อยคนที่ปิดล้อมพื้นที่โดยรอบเอาไว้ทั้งหมดแล้ว พวกเขาไม่ได้มาเพื่อทักทาย... พวกเขามาเพื่อทำลายชื่อเสียงของผมและร้านค้าของเอลิน่าให้ย่อยยับคาตาผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ “ปากคอเราะร้ายขึ้นนี่ ริน” วาลคิรี่หุบยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่เตาหลอมอัคคีพเนจรที่ผมตั้งอยู่กลางลาน “ได้ยินมาหนาหูเหลือเกินว่าช่างอิสระโนเนมคนหนึ่ง สามารถสร้างอาวุธระดับตำนานที่ทำให้ตลาดประมูลสั่นสะเทือนได้ จนพวกพ่อค้าหน้าเลือดพากันกราบไกราบนาย... ฉันล่ะสงสัยนักว่าฝีมือของแกมันพัฒนาขึ้น หรืออาศัยแค่โชคช่วยจากระบบสุ่มกันแน่” เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นในกลุ่มผู้ชมรอบข้าง ข่าวลือเรื่องอาวุธที่ผมนำออกประมูลแพร่สะพัดไปทั่วจนทำให้กิลด์ใหญ่อย่างอัคคีทมิฬเสียหน้า เนื่องจากพวกเขาเคยพยายามทาบทามผมเข้ากิลด์แต่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย การปรากฏตัวในวันนี้จึงเป็นการประกาศสงครามการค้าอย่างเต็มรูปแบบ “โชคช่วยงั้นเหรอ?” ผมเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ ปลดผ้าคลุมไหล่สีดำออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่อัดแน่นไปด้วยร่องรอยของการทำงานหน้าเตาหลอมมาอย่างยาวนาน ผมเดินไปหยิบ ‘ค้อนเพลิงสุริยะ’ อุปกรณ์ระดับสูงที่ผมใช้ประจำขึ้นมาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันคุ้นเคยและมั่นคง “ถ้าการทุ่มเทแรงกายแรงใจนับร้อยชั่วโมง การคำนวณอุณหภูมิด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร และการผสานจิตวิญญาณลงในเนื้อเหล็กมันคือโชค... งั้นฉันก็คงเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกสินะ” วาลคิรี่แค่น Laught ในลำคอ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเย่อหยิ่ง “ดี! ดีมาก! ถ้าปากเก่งนัก ก็มาพิสูจน์ให้ทุกคนในที่นี้เห็นกันชัดๆ ไปเลยดีกว่า” เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกน้องเข็นแท่นตีเหล็กเวทมนตร์ขนาดใหญ่ออกมา มันคือ ‘เตาหลอมอัคคีมังกร’ ไอเทมพิเศษระดับตำนานที่กิลด์อัคคีทมิฬครอบครอง ประกายไฟสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทันทีที่ฝาเตาถูกเปิดออก “การแข่งขันตีดาบต่อหน้าสาธารณชน!” วาลคิรี่ประกาศเสียงดังลั่นให้ทุกคนได้ยิน “กติกาเรียบง่าย... ใช้เวลาคนละหนึ่งชั่วโมง ตีดาบมือเดียวระดับตำนานขึ้นมาจาก ‘แร่วิหคเพลิง’ ที่ฉันเป็นคนเตรียมไว้ ใครที่หลอมออกมาแล้วมีค่าสถานะโจมตีและความเข้ากันได้กับธาตุสูงกว่า เป็นฝ่ายชนะ!” ผู้เล่นรอบข้างส่งเสียงฮือฮากันระลอกใหญ่ การใช้แร่วิหคเพลิงซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความยากในการควบคุมอุณหภูมิมาแข่งกันแบบสดๆ เป็นการท้าทายที่อันตรายยิ่ง หากควบคุมพลาดแม้แต่นิดเดียว ตัวดาบจะระเบิดและทำลายสถิติช่างตีเหล็กคนนั้นทันที เอลิน่าดึงแขนผมไว้เบาๆ ใบหน้าสวยหวานฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด “ริน... อย่ารับคำท้าเด็ดขาด นี่มันเป็นกับดัก แร่นั่นถูกปรับแต่งโครงสร้างภายในมาแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ พวกมันตั้งใจจะหักหน้าคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” ผมหันไปมองเอลิน่า ส่งรอยยิ้มอบอุ่นและมั่นใจกลับไปให้เธอ เพื่อบอกให้รู้ว่าสถานการณ์นี้ยังอยู่ในกำมือของผม “เอลิน่า... วางใจเถอะครับ คนที่สะสมความแค้นและรอคอยเวลาแก้แค้น ไม่ได้มีแค่มันฝ่ายเดียวหรอกนะ” ผมก้าวออกไปยืนเผชิญหน้ากับวาลคิรี่ ระยะห่างระหว่างเราไม่ถึงสามก้าว ไอความร้อนจากเตาหลอมทั้งสองฝั่งปะทะกันจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นความร้อนในอากาศ “ฉันรับคำท้า” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น ก้องกังวานไปทั่วลานประลอง “แต่มันจะมีเดิมพันที่น่าสนใจกว่าแค่คำว่าชนะหรือแพ้... ถ้าฉันชนะ นายต้องยกสิทธิ์การครอบครองเหมืองแร่มรกตดำทางตอนใต้ให้ฉันครึ่งหนึ่ง แต่ถ้านายชนะ... ฉันจะยอมยกสูตรลับการตีดาบทั้งหมดของฉันให้แก่อัคคีทมิฬฟรีๆ” วาลคิรี่ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความโลภ เหมืองแร่มรกตดำคือแหล่งวัตถุดิบหายากที่กิลด์ของเขาหมายปองมานาน แต่การเดิมพันด้วยสูตรลับของช่างคราฟต์อัจฉริยะที่ทำเงินมหาศาล ย่อมคุ้มค่าเกินกว่าจะปฏิเสธ “ตกลง! แกเตรียมตัวเสียทุกอย่างที่สร้างมาได้เลย ริน!” กรรมการสนามซึ่งเป็น NPC ระดับสูงของเมืองก้าวออกมาตรงกลาง พร้อมกับนับถอยหลังการเริ่มต้นการแข่งขัน เสียงระฆังดังกังวานขึ้นเป็นสัญญาณว่าสงครามแห่งทักษะและค้อนเหล็กได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว วาลคิรี่ลงมืออย่างรวดเร็ว เขาใช้เทคนิคการตีเหล็กแบบสปาร์คพัลส์ที่ขึ้นชื่อของกิลด์ ประกายไฟสีฟ้ากระจายตัวอย่างงดงามท่ามกลางเสียงเชียร์ของพรรคพวก เสียงค้อนกระทบโลหะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงฝีมือที่ไม่ธรรมดา สมกับที่เป็นช่างเหล็กมือหนึ่ง ในขณะที่ผม... ยังคงยืนนิ่งสนิท ไม่ได้หยิบแม้แต่ค้อนขึ้นมาถือ ผมเพียงแค่หลับตาลงช้าๆ ใช้มือเปล่าสัมผัสไปที่ก้อนแร่วิหคเพลิงตรงหน้า เพื่อรับรู้ถึงคลื่นความถี่และความเจ็บปวดของเนื้อแร่ที่ถูกหลอมรวมอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เวลาผ่านไปสิบนาที วาลคิรี่ขึ้นรูปดาบเสร็จไปกว่าครึ่งทางแล้ว เขาหันมามองผมด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในชัยชนะ ผมลืมตาขึ้นช้าๆ ในจังหวะที่เสียงระฆังเตือนเวลาผ่านไปหนึ่งในสี่ส่วนดังขึ้นพอดี มุมปากของผมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในโครงสร้างของแร่ชิ้นนั้น... รอยร้าวระดับไมครอนที่ถูกจงใจซ่อนไว้เพื่อทำลายดาบของคู่แข่งในช่วงวินาทีสุดท้าย วาลคิรี่คิดว่าเขาเป็นคนวางแผนซ้อนกลผม แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า... รอยร้าวนั้นแหละ คือจุดอ่อนที่จะทำให้ดาบของเขากลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าด้วยมือของผมเอง ผมเงื้อมค้อนในมือขึ้นสูง ประกายแสงสีทองอร่ามเริ่มเปล่งประกายออกมาจากคมค้อน สะกดทุกสายตานับพันให้หยุดนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะเหวี่ยงค้อนลงไปกระทบเนื้อแร่ครั้งแรกนั้นเอง จู่ๆ เสียงระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้นแทรกกลางอากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะสีเงินยวดยิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งการคราฟต์อันยิ่งใหญ่นี้ด้วยกันนะครับ