ชัยชนะขาดลอย

“เจ้าคิดว่าเศษเหล็กนั่นจะต้านทานแรงกระแทกจากอาวุธระดับตำนานของกิลด์เราได้งั้นหรือ ริน?” เสียงเย้ยหยันดังกังวานก้องไปทั่วโถงตีเหล็กส่วนกลางของงานประลองฝีมือช่าง ร่างในชุดเกราะสีเงินยวดยิ่งที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘เซเลสติอัล’ ยอดช่างฝีมืออันดับหนึ่งจากกิลด์มหาอำนาจ เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย ราวกับว่าการปรากฏตัวของเขาคือการประกาศกร้าวว่าชัยชนะในครั้งนี้ถูกจองไว้ให้คนของเขาเรียบร้อยแล้ว ผมไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ผมยังคงรักษาจังหวะการหายใจให้มั่นคง มือขวาที่ถือค้อนตีเหล็กคู่ใจกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่คมกริบ “อาวุธที่สร้างจากความโอหัง ไม่เคยมีค่าพอที่จะประมือกับอาวุธที่สร้างจากจิตวิญญาณหรอกครับ คุณเซเลสติอัล” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงในทันที เสียงเชียร์ของผู้ชมกว่าหมื่นชีวิตในฮอลล์ดูเหมือนจะถูกตัดขาดด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากเตาหลอมของผม เอลิน่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติจากเนื้อแร่ ‘ดาราตก’ ที่ผมกำลังตีขึ้นรูป เธอขยับมาใกล้ผมเพียงเล็กน้อยแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น “ริน... อย่าให้พวกมันได้ใจ คนทั้งเซิร์ฟเวอร์กำลังจับตาดูอยู่ ทำให้พวกเขารู้ว่ากิลด์เราไม่ได้มาเพื่อเป็นแค่ตัวประกอบ” ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะตอบสนองด้วยการ ‘เหวี่ยงค้อน’ *เคร้ง!* เสียงค้อนกระทบโลหะดังกังวานกึกก้องไปทั่วทิศทาง มันไม่ใช่เสียงโลหะทั่วไป แต่มันคือเสียงกังวานที่เหมือนกับเสียงระฆังศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ค้อนผมสัมผัสลงบนแร่ ประกายไฟสีม่วงครามแตกกระจายออกมาราวกับดวงดาวที่กำลังระเบิดตัว ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างของเซเลสติอัลที่ดูจะเริ่มเสียอาการ “นั่นมัน... เทคนิคการตีขึ้นรูปด้วยกระแสมานาแบบปิดผนึก? เป็นไปไม่ได้! นายไปเรียนรู้วิชาสูญหายแบบนั้นมาจากไหน!” เสียงของเขาสั่นเครือ ผมไม่ได้สนใจคำถามนั้น ผมรวบรวมสมาธิทั้งหมดลงไปที่ปลายค้อน จินตนาการถึงโครงสร้างโมเลกุลของเหล็กที่กำลังหลอมรวมเข้ากับพลังงานธาตุ ผมไม่ได้แค่ตีเหล็ก แต่นี่คือการรังสรรค์ศิลปะที่มีชีวิต อาวุธเล่มนี้จะไม่มีวันพังทลาย มันจะซึมซับพลังและวิวัฒนาการไปพร้อมกับผู้ใช้ เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ในขณะที่ช่างจากกิลด์ใหญ่เริ่มเหงื่อตกและพยายามเร่งจังหวะจนทำให้งานของพวกเขาเริ่มมีรอยร้าวจากการฝืนตี แต่ทางฝั่งผม ผลงานที่ค่อยๆ ปรากฏรูปร่างขึ้นนั้นกลับเรียบเนียน งดงาม และแผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนน่าขนลุก มันคือดาบสั้นที่สลักลวดลายคล้ายสายฟ้าสีเงินพาดผ่านใบดาบเนื้อสีนิล “หมดเวลา!” เสียงประกาศจากระบบดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งฮอลล์ กรรมการที่เป็น NPC ระดับปรมาจารย์เดินตรงมาที่แท่นของผมและเซเลสติอัล พวกเขาใช้เวลาตรวจสอบเพียงไม่นาน ก่อนที่ NPC ปรมาจารย์จะหันไปทางฝูงชนแล้วประกาศด้วยเสียงอันดัง “ชัยชนะในรอบนี้... คือผลงานที่ไร้ที่ติของริน! อาวุธระดับตำนานที่แท้จริงไม่เพียงแค่พลังทำลายที่สูงส่ง แต่คือความสมดุลที่สมบูรณ์แบบที่ข้าไม่เคยเห็นมาตลอดร้อยปีในเกมนี้!” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นราวกับคลื่นยักษ์ เซเลสติอัลทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง ในขณะที่เอลิน่าคลี่ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะเก็บงานนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบแบบส่วนตัวก็ดังขึ้นในหัวของผม มันเป็นข้อความที่ส่งตรงมาจากบุคคลลึกลับที่ไม่มีชื่อไอดี [ยินดีด้วยที่คว้าชัยชนะได้... แต่นายกำลังก้าวเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็น ริน] ผมชะงักมือที่กำลังถือดาบเล่มใหม่ เมื่อหันกลับไปมองรอบห้องโถง ผมพบว่าชายในชุดคลุมสีดำที่เคยยืนอยู่มุมมืดได้หายตัวไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของพลังงานมืดที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด หรือว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่รุนแรงกว่าการแข่งขันทั่วไปที่ผมเคยรู้จักกันแน่? ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินมาจนถึงตอนนี้นะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม