ราคาที่ต้องจ่าย

"ถ้าคิดจะพังร้านผมด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้ ผมว่าพวกคุณเสียเวลาเปล่าครับ" ผมไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เสียงแก้วเซรามิกที่แตกละเอียดอยู่แทบเท้าของชายชุดดำสามคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านช่างตีเหล็ก 'ค้อนเทพท้าพิภพ' บอกทุกอย่างได้ชัดเจน ผมยังคงจรดค้อนเหล็กกล้าลงบนเนื้อโลหะร้อนฉ่าตรงหน้า จังหวะการตีคงที่ หนักแน่น และเยือกเย็นราวกับไม่ได้สนใจว่าผู้บุกรุกเหล่านั้นจะพกมีดสั้นอาบยาพิษมาด้วยหรือไม่ "ราคาของดาบเล่มนี้อยู่ที่ห้าแสนทอง และมันไม่ได้มีไว้สำหรับพวกรับจ้างวานที่ทำตัวเป็นสุนัขรับใช้กิลด์ใหญ่ครับ" ผมเอ่ยเนิบนาบ ขณะที่ค้อนตกลงมากระทบเหล็กเกิดเป็นประกายไฟกระจายตัวราวกับดอกไม้เพลิงในความมืด ชายชุดดำคนหนึ่งหัวเราะในลำคอ มันถ่มน้ำลายลงบนพื้นไม้ที่ผมเพิ่งขัดเงา "ปากดีนักนะไอ้ช่างเหล็ก แกคิดว่าฝีมือการตีดาบจะคุ้มครองแกได้ตลอดรอดฝั่งงั้นรึ? โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยค้อน แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'อำนาจ' และกิลด์พันธมิตรตะวันตกเขาไม่ชอบใจที่แกทำตัวขวางหูขวางตาแบบนี้" เอลิน่าที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่ผมคุ้นเคย—จังหวะของการเตรียมตัวรับมือกับความวุ่นวาย "คุณรินคะ" เธอเรียกเสียงเรียบ "ลูกค้ากลุ่มนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อ 'ซ่อม' อาวุธ แต่ดูเหมือนจะมาเพื่อ 'ทดสอบ' ความทนทานของร้านเรามากกว่านะ" "ทราบแล้วครับเอลิน่า" ผมวางค้อนลงช้าๆ หันกลับไปประจันหน้ากับชายทั้งสาม รังสีอำมหิตจากการตีเหล็กนับพันชั่วโมงถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเสี้ยววินาทีจนอากาศในร้านดูหนาแน่นขึ้น พวกมันถอยกรูดไปคนละก้าวด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย "จำไว้นะครับ" ผมเดินเข้าไปหาพวกมัน สายตาจับจ้องไปที่ตราสัญลักษณ์จางๆ บนแขนเสื้อที่พวกมันพยายามปกปิด "การที่คุณมาป่วนร้านผมเพื่อหวังจะลดค่าสถานะไอเทมหรือทำให้ชื่อเสียงร้านตกต่ำน่ะ เป็นกลยุทธ์ที่ล้าสมัยมาก ถ้ากิลด์ใหญ่พวกนั้นอยากได้ของดี ก็ควรจะส่งตัวแทนมาคุยด้วย 'เงิน' ไม่ใช่ 'ขยะ' แบบพวกคุณ" หนึ่งในนั้นชักมีดสั้นออกมา แสงสีม่วงจากอาวุธระดับแรร์สะท้อนเข้าตา "งั้นก็เชิญรับความพินาศไปพร้อมกับร้านแกซะเถอะ!" แต่มันยังไม่ทันได้ขยับเข้าใกล้ผม เอลิน่าก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว รอยผนึกเวทมนตร์ที่ฝังไว้ตามมุมร้านก็ส่องแสงสีฟ้าเจิดจ้าขึ้นทันที กรงขังเวทมนตร์ระดับต่ำดึงพวกมันลอยคว้างขึ้นกลางอากาศโดยที่ไม่ได้แตะต้องตัวพวกมันเลยแม้แต่น้อย "เรามีระบบป้องกันร้านระดับพรีเมียมครับ" ผมหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดคราบเขม่าออกจากนิ้ว "และที่สำคัญ กฎของเกมข้อที่สิบสามระบุไว้ชัดเจนว่าการคุกคามร้านค้าในเขตปลอดภัยมีบทลงโทษเป็นค่าสถานะติดลบถาวร... พวกคุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าอยากได้สถานะ 'อาชญากร' ติดตัวไปตลอดจนกว่าจะลบตัวละครทิ้ง?" พวกมันหน้าซีดเผือด ความฮึกเหิมมลายหายไปในพริบตา เมื่อเห็นหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าพวกเขา เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้ผม สีหน้าของเธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับดูครุ่นคิด "ริน... นี่ไม่ใช่แค่คนจากกิลด์ระดับกลางแล้ว" เธอพูดเบาๆ ให้ได้ยินเพียงเราสองคน "กลิ่นอายมืดที่สัมผัสได้จากอาวุธของพวกมัน... มันเป็นเทคโนโลยีเดียวกับที่หายไปจากตอนที่เราเจอคนชุดดำคนนั้น การที่พวกมันกล้าบุกมาตอนนี้ หมายความว่าพวกนั้นรู้แล้วว่าเรากำลังจะเปิดตัวอาวุธชุด 'ตำนานมังกรเพลิง' ในวันพรุ่งนี้" ผมหรี่ตาลง มองออกไปนอกหน้าต่างร้าน ท้องฟ้าจำลองของโลก VRMMO เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำผิดธรรมชาติ สิ่งที่ผมคิดว่าจะเป็นแค่เกมธุรกิจ ตอนนี้กลับกลายเป็นสงครามที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงของผู้มาเยือนทั่วไป มันเป็นเสียงกริ่งที่สื่อถึง 'ระบบประกาศพิเศษ' ร่างของชายในชุดคลุมสีดำคนเดิมที่หายไปในตอนที่แล้ว ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่หน้าร้าน เขายืนสงบนิ่งท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาคู่คมภายใต้หมวกคลุมจ้องมองมาที่ผมราวกับจะทะลุเข้าไปถึงแก่นแท้ของไอเทมที่ผมเพิ่งตีเสร็จ "ไม่คิดเลยว่าช่างตีเหล็กระดับตำนานจะเลือกอยู่ข้างกิลด์ที่กำลังจะล่มสลาย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนผมรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่สันหลัง "สิ่งที่แกกำลังสร้างน่ะริน มันไม่ใช่แค่ดาบ แต่มันคือกุญแจที่ปลดล็อกพลังต้องห้ามที่กิลด์ของฉันเฝ้ารอมานับพันปี... และบอกไว้ก่อนนะ ว่าราคาที่แกต้องจ่ายในคืนนี้ ไม่ใช่แค่ทองคำหรือชื่อเสียง" เขายกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย ท้องฟ้าเหนือเมืองทั้งเมืองก็สั่นสะเทือน ก้อนพลังงานสีดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องบน ราวกับว่าทั้งเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกบังคับให้ก้าวเข้าสู่โหมดสงครามที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญในครั้งนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!