สร้างระบบป้องกันร้าน

"ถ้าก้อนพลังงานนั่นตกลงมาจริงๆ เมืองทั้งเมืองได้กลายเป็นฝุ่นผงก่อนที่พวกมันจะทันได้แตะตัวอาวุธระดับตำนานในคลังของผมเสียอีก" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะวางค้อนเหล็กกล้าลงบนแท่นตีเหล็ก สายตาของเขายังคงจ้องมองผ่านหน้าต่างร้านไปที่ท้องฟ้าทมิฬเบื้องบน ซึ่งบัดนี้สั่นไหวราวกับกระจกที่กำลังจะแตกร้าว เอลิน่าที่ยืนอยู่ข้างกายกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ตอบคำถามเขาทันที แต่กลับหันมามองใบหน้าของช่างตีเหล็กหนุ่มที่ยังคงเยือกเย็นได้แม้ในวินาทีวิกฤต "ริน... นายไม่ได้วางแผนจะนั่งดูหายนะนี้เฉยๆ ใช่ไหม" เอลิน่าถาม เสียงของเธอแฝงความกังวล "กิลด์พันธมิตรเริ่มแตกตื่นแล้ว พวกเขาส่งข้อความมาถามถึง 'อาวุธป้องกัน' ที่นายเคยเกริ่นไว้ ถ้าเราไม่แสดงอะไรออกมาตอนนี้ ความน่าเชื่อถือที่ฉันสร้างมาตลอดสามเดือนจะพังทลายลงทันที" รินหยิบแผ่นศิลาเวทมนตร์ขึ้นมาพินิจพิจารณา แสงสีครามจากไอเทมสะท้อนในดวงตาที่คมกริบของเขา "ความน่าเชื่อถือแลกมาด้วยผลงานครับเอลิน่า พวกที่คิดจะฉกฉวยโอกาสในช่วงชุลมุนตอนที่ระบบเซิร์ฟเวอร์กำลังรวน คือพวกที่ผมเกลียดที่สุด และผมเตรียม 'ของขวัญ' ไว้ต้อนรับพวกมันเรียบร้อยแล้ว" เขาสะบัดมือเบาๆ โฮโลแกรมโครงสร้างร้านค้าและพื้นที่โดยรอบปรากฏขึ้น รินใช้นิ้วลากเส้นผ่านพื้นที่เหล่านั้นอย่างรวดเร็ว วงแหวนเวทมนตร์สีแดงฉานถูกปักลงบนจุดยุทธศาสตร์ทั่วทั้งบริเวณร้าน รินไม่ใช่แค่ช่างตีเหล็กธรรมดา แต่เขาคือวิศวกรอาวุธผู้เข้าใจโครงสร้างเวทมนตร์ดั่งการเรียงโมเลกุลโลหะ "การป้องกันไม่ใช่แค่การสร้างกำแพง แต่มันคือการเปลี่ยนพื้นดินใต้เท้าศัตรูให้กลายเป็นสุสาน" รินพึมพำ ก่อนจะเริ่มบรรจุ 'อักขระพันธนาการ' ลงในศิลาเวทมนตร์แต่ละก้อน ภายในร้านที่เคยดูเงียบสงบ บัดนี้กลับถูกรายล้อมด้วยแรงกดดันมหาศาล เอลิน่าสังเกตเห็นว่ารินไม่ได้กำลังตีดาบ แต่เขากำลังสร้าง 'กับดักความหน่วง' ที่ทรงพลังเสียจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รินเคลื่อนไหวราวกับร่ายรำ มือที่เคยใช้จับค้อนหนักอึ้งกลับพริ้วไหวอย่างแม่นยำในการจารึกอักขระ ทุกรอยขีดเขียนล้วนคำนวณมาเพื่อทำลายความเร็วและลดทอนค่าพลังป้องกันของผู้บุกรุกโดยเฉพาะ "เตรียมตัวให้ดีครับ" รินกล่าวขึ้นโดยไม่ละสายตาจากงาน "เมื่อก้อนพลังงานนั่นกระทบกับชั้นบรรยากาศ ระบบรักษาความปลอดภัยของเมืองจะรีเซ็ต นั่นคือจังหวะที่แมลงสาบจะแห่กันมา" ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทิศทาง ท้องฟ้าเหนือเมืองแยกออกเป็นรอยร้าวสีม่วงคราม แรงสั่นสะเทือนทำเอาชั้นวางอาวุธในร้านสั่นไหวอย่างรุนแรง กองทัพผู้เล่นสายโจรและกิลด์สีเทาที่ซุ่มรออยู่ตามตรอกซอกซอยเริ่มขยับตัว พวกมันไม่ได้สนใจความหายนะบนฟ้า แต่พุ่งเป้ามาที่ร้านตีเหล็กของรินด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด รินยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "เข้ามาเลยครับ ผมเพิ่งปรับจูนกับดักระดับ Tier 5 เสร็จพอดี" ผู้บุกรุกกลุ่มแรกพุ่งเข้ามาที่ประตูหน้าร้านด้วยสกิลเร่งความเร็ว แต่ในวินาทีที่เท้าแตะธรณีประตู รินดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว วงแหวนเวทมนตร์ที่เขาซ่อนไว้ใต้พื้นไม้ก็สว่างวาบ แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของพวกมันจนจมลงไปในพื้นดิน เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสยดสยอง "ระบบป้องกันร้านไม่ได้ทำมาเพื่อผลักดันพวกคุณออกไป แต่มันทำมาเพื่อ 'กลืนกิน' ทุกอย่างที่ละเมิดเขตแดนของผม" รินก้าวเดินไปที่ประตูหน้าร้านด้วยท่าทางสุขุม ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะปิดฉากผู้บุกรุกกลุ่มสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่คาดคิดก็ดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการโจมตีจากผู้เล่นธรรมดา แต่มันคือสัญญาณเตือนระดับ 'วิกฤตสีแดง' จากใจกลางเซิร์ฟเวอร์ ประตูหน้าร้านไม่ได้ถูกทำลายด้วยสกิลของผู้เล่น แต่กลับถูกผลักให้เปิดออกอย่างช้าๆ โดยฝีมือของชายหนุ่มในชุดคลุมสีเงินไร้สังกัดใบหน้าเรียบเฉยที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาก้าวข้ามวงแหวนเวทมนตร์ที่รินวางไว้อย่างง่ายดายราวกับเดินผ่านอากาศธาตุ "คุณรินครับ..." ชายคนนั้นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพผิดจังหวะ "ผมว่ากับดักของคุณมันก็น่าสนใจดี แต่เสียดายที่มันใช้ไม่ได้ผลกับ 'เจ้าของเซิร์ฟเวอร์' ตัวจริงหรอกนะครับ" รินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวังถึงขีดสุด ชายตรงหน้าคือผู้ที่ควรจะอยู่ในรหัสฐานข้อมูล ไม่ใช่บุคคลที่มาเดินปะปนกับผู้เล่นในเกม "นั่นหมายความว่า ก้อนพลังงานบนฟ้า... ไม่ใช่บัค แต่คือเจตจำนงของคุณสินะ" รินเอ่ยถามพลางกระชับค้อนในมือแน่น ชายในชุดคลุมสีเงินยิ้มตอบ พลางยกมือขึ้นชี้ไปที่ท้องฟ้าที่กำลังแตกสลาย "เปล่าครับ... ผมไม่ได้เป็นคนทำ แต่สิ่งที่กำลังจะลงมาต่างหาก ที่เป็นคนจองตัวคุณไว้" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรอยค้อนของผมในตอนนี้นะครับ