เปิดรับสมัครลูกศิษย์

"ก้าวถอยหลังไปสามก้าว แล้วจับค้อนด้วยจังหวะที่ผมบอก... แรงเหวี่ยงไม่ใช่การใช้กำลังแขน แต่มันคือการโน้มน้ำหนักตัวผ่านไหล่ผ่านศอก" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันดังกังวานในโรงตีเหล็กส่วนตัวของกิลด์ 'ศิลาเหล็ก' เขายืนกอดอกมองผู้สมัครห้าคนแรกที่เอลิน่าคัดเลือกมาอย่างดี สายตาของเขาคมกริบดุจคมดาบที่เพิ่งชุบเสร็จ แม้ชายในชุดคลุมสีเงินคนนั้นจะเพิ่งทิ้งปริศนาเรื่อง 'สิ่งที่กำลังจะลงมาจากฟากฟ้า' ไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ในฐานะช่างตีเหล็ก รินรู้ดีว่าไม่ว่าหายนะจะเป็นอะไร สิ่งเดียวที่จะทำให้เขาอยู่รอดได้คือ 'กองทัพอาวุธ' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด "คุณรินครับ... ผมว่าผมคุมจังหวะลมหายใจไม่ทัน" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดเหงื่อไหลซึมจากขมับ รินเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปจับด้ามค้อนของอีกฝ่ายแล้วขยับทิศทางเพียงเล็กน้อย "จำไว้นะครับ ความล้มเหลวไม่ใช่การตีพลาด แต่มันคือการที่คุณยอมแพ้ต่อแรงต้านของโลหะ ถ้าคุณกลัวว่ามันจะพัง คุณก็จะไม่มีวันสร้างสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเดิมได้" เอลิน่าที่ยืนพิงกรอบประตูเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอดเวลา เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับรายงานในมือ แววตาของเธอมีความกังวลฉาบไว้บางๆ "ริน... ตลาดประมูลเริ่มมีข่าวลือหนาหูเรื่อง 'การร่วงหล่น' ของวัตถุดิบหายากที่ผิดปกติ ผู้เล่นหลายคนเริ่มกักตุนอาวุธระดับกลาง คุณคิดว่าเราควรเร่งการผลิตมากกว่านี้ไหม?" รินหันกลับมาสบตาหัวหน้ากิลด์สาว เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับหยิบดาบเล่มที่เพิ่งตีเสร็จขึ้นมาส่องกับแสงไฟ ปลายดาบสะท้อนเงาที่บิดเบี้ยวของท้องฟ้าภายนอกหน้าต่าง "เอลิน่าครับ ถ้าเรามัวแต่กังวลเรื่องข่าวลือ เราจะกลายเป็นแค่คนขายอาวุธที่หวาดกลัว แต่ถ้าเราทำให้ 'อาวุธ' ของเรากลายเป็นสิ่งเดียวที่ผู้เล่นต้องมีเพื่อเอาตัวรอด... เราจะเป็นเจ้าของโลกใบนี้" "คุณหมายถึง..." "ผมจะสอนพวกเขาให้ตีเหล็กในระดับที่เหนือกว่าช่างทั่วไป ให้เป็นมากกว่าแค่แรงงาน แต่เป็นฟันเฟืองที่ช่วยผมสร้างตำนาน" รินวางดาบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กแน่นหนา "เตรียมประกาศรับสมัครเพิ่มอีกยี่สิบคน เลือกคนที่มีค่าสถานะความอดทนสูงๆ มาให้ผม" ตลอดหลายชั่วโมงที่เหลือ รินทุ่มเทให้กับการสอนทักษะการตีเหล็กขั้นสูง เขาสอนแม้กระทั่งเทคนิค 'การตีเหล็กจังหวะที่สาม' ซึ่งเป็นเทคนิคเฉพาะตัวที่ทำให้ค่าความทนทานของอาวุธสูงกว่าไอเทมในตลาดถึง 15% บรรยากาศในโรงตีเหล็กเต็มไปด้วยความเข้มข้น ทุกคนต่างจดจ่อกับการเรียนรู้อย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครกล้าปริปากบ่น เพราะรู้ดีว่าโอกาสที่จะได้ร่ำเรียนจาก 'ค้อนเหล็ก' ผู้ลึกลับและเก่งกาจขนาดนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ในเกมนี้ ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะตรวจงานชิ้นสุดท้ายของวัน จู่ๆ ประตูโรงตีเหล็กก็ถูกกระแทกเปิดออกจนบานพับเกือบหลุด มือธนูระดับสูงคนหนึ่งของกิลด์วิ่งโซเซเข้ามาด้วยสภาพสะบักสะบอม เลือดสีแดงฉานไหลอาบไหล่ซ้าย "ริน! หนีเถอะ... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา" ชายคนนั้นหอบหายใจรุนแรงจนแทบสิ้นสติ "ใครครับ? ใครที่กล้าบุกเข้ามาที่กิลด์เรา" รินขมวดคิ้วแน่น เดินเข้าไปประคองอีกฝ่ายไว้ "ไม่ใช่คน... แต่มันคือกลุ่ม 'ผู้คุมกฎของระบบ' ที่บอกว่าไอเทมที่นายสร้าง... กำลังทำให้สมดุลของเกมพังทลาย และพวกเขากำลังมา... มาเพื่อทำลายโรงตีเหล็กแห่งนี้ทิ้ง!" คำพูดนั้นทำให้รินนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันไปมองท้องฟ้าที่หน้าต่าง ซึ่งในเวลานี้ ท้องฟ้าเหนือเมืองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ และมีเงาดำขนาดมหึมาค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาเหมือนกับที่ชายในชุดคลุมเงินเคยทำนายไว้จริงๆ เสียงระฆังเตือนภัยของเมืองดังขึ้นเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่สัญญาณเตือนปกติ แต่เป็นเสียงดนตรีที่เร่งเร้าดั่งเสียงกลองศึกที่รอวันปะทุ รินหันกลับมามองลูกศิษย์ทุกคนในห้อง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความเด็ดขาดที่ยากจะหยั่งถึง "ทุกคนฟังผม..." รินหยิบค้อนคู่กายขึ้นมาถือไว้มั่น "วันนี้เราไม่ได้เรียนกันแค่เรื่องการตีเหล็กแล้ว แต่วันนี้... เราจะเรียนรู้วิธีตีอาวุธให้คมพอที่จะฟาดฟันได้แม้กระทั่งระบบของเกมนี้เอง เตรียมอาวุธให้พร้อม ใครที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้... ก็ขอให้ถือว่านี่คือบทเรียนแรกและบทเรียนสุดท้ายของพวกคุณ" สิ้นคำกล่าว รินก็ก้าวออกไปที่ระเบียงห้องโถงกว้างเพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังร่วงหล่นลงมา ในขณะที่แสงสีเงินจ้าจากท้องฟ้าสาดส่องลงมายังโรงตีเหล็กของเขา ท่ามกลางสายตาของเหล่าผู้เล่นนับร้อยที่เฝ้ามองจากระยะไกล ว่านี่จะเป็นจุดจบของช่างตีเหล็กผู้ยิ่งใหญ่ หรือจะเป็นการกำเนิดใหม่ของอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่โลก VRMMO เคยอุบัติขึ้น ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ค้อนตีเหล็กสะท้านเกมกันเสมอนะครับ